《Carrying my Brother-In-Law's Child (SPG)》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

Rinig ko ang masayang boses ni Scythe mula sa itaas ng hagdan. Nakasuot siya ng isang mamahaling silk robe. I saw a genuine smile on her face, siguro inaakal niya’y bumalik talaga ako para sa kan’ya. Yes! Pero hindi dahil sa kailangan niya ako sa tabi niya dahil sa pagkwala ng anak namin kundi para iparamdam sa kan’ya ang galit na nararamdaman ko ngayon.Mabilis siyang bumaba ng hagdan, tila nakalimutan din niyang umakto na nagluluksa, “I know you’ll come back early. Alam kong hindi mo ako kayang tiisin—”Hindi pa siya nakakatapos sa pagsasalita. Akamang yayakap sa akin nang bigla kong ihagis ng malakas ang folder sa harap niya. Kumalat ang mga papel sa sahig—ang mga ebidensyang akala niya hindi ko malalaman. How little you think about me Scythe? Na pwede mong paglaruan sa palad mo?“L-logan? A-ano ‘to?” unti-unting nawala ang ngiti sa labi niya. Yumuko siya para tignan ang isa sa mga papel. Nakita ko ang biglang pagputla ng kanyang mukha. Ang kanyang katawan ay tila nanigas nang mabas

“Hmmmm…” hindi ko mapigilang mapaungol. He’s actually trying to open my lips using his. His soft lips bite my lower lip dahilan para biglang bumukas ang mga labi ko. He’s now claiming my upper lips, pagkuwa’y pinasok ang dil niya para laurin ang akin.Mas humigpit ang pagkakahawak ko sa suot niya habang ang isang kamay ay inabot naman ang kwelyo niya. Oh, God! I am losing control again. Napapapikit nalang ako. I know it was wrong but I can’t myself push him away.Ilang sandali pa, dahan dahan niyang inihiwalay ang mga labi namin, sandaling bumagal ang takbo ng oras habang tutuok na tutok akong nakatingin sa nakapikit na si Logan.Why is he doing this? Why is he doing things that make me want him more.Hindi pa man siya nakadilat ay kusang gumalaw ang kamay ko, hinala ng malakas ang kwelyo niya at muling sinalubong ng banayad na halik ang mga labi niya.“Ohhh…” impit na ungol nito sa pagbigla, “You miss me?” nakakaloko nitong tanong sa gitna ng halikan naming kaya napabalik ako sa real

Logan’s Point Of View“Faster this goddam car!” singhal ko sa driver ko habang binabagtas ang daan papuntang Tagaytay. Kailangan kong bilisan kung hindi uunahan ako ni Scott.“Sagad na po ito, sir.” Sagot nito sa akin kaya pinaningkitan ko siya ng tingin.“I don’t care! I said, bilisan mo pa.” naiyukom ko ang kamao ko. Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko na pinibilisan ang takbo, all I know it is still too slow para makarating kami kaagad sa Tagaytay.Ang natanggap kong tawag ko kanina ay galing sa mga tauhan ko sa Tagaytay, umalis ng walang paalam ang nanay ni Ara kasama ang mga kapatid nito at hanggang ngayon ay hindi nila ito mahanap.Ang kinakatakot ko ay baka makuha o nakuha na ito ni Scott. Pag nangyari yun, tiyak gagamitin niya na naman iyon bilang alas laban kay Ara.Sandali akong napatigil sa pag-iisip nang tumunog ang phone ko, agad kong pinindot ang button sa ear piece na suot ko, “Yes.”“We’ve tracked down their location, sir. Nandito na po kami,” Ani sa kabilang liny

Arabelle’s Point of View“Hmm hmmm…” impit na ungol ko habang sinusubukang kumawala sa pagkakaladkad ng dalawang lalaki. Nilagyan kanina ni Scott ng busal ang bibig ko kaya tanging ungol lang ang tunog na kumakawala sa bibig ko.Preskong umupo si Scott sa isang couch, at nagdekwatro ng upo, ang mga daliri ay bahagyang hinaplos ang bibig nito habang malagkit na nakatingin sa akin.“Hmmmm…” muling ungol ko, muling nagpumiglas pero talagang walang wala ang lakas ko kumpara sa kanila. Tumigil lang ang mga ito sa pagkaladkad sa akin nang ilang dipa nalang ang layo ko mula sa harap ni Scott.“My dear wife…” panimula nito, kitang kita sa mata nito ang inis.Gustong gusto ko na ring sumigaw. Gustong gusto ko siyang duraan. Pero hindi ko magawa.“Tell me, Ara, why is it looked like Logan really wanted to get you?” tanong nito. Bobo ba siya? Paano ko siya masasagot kung may busal ang bibig ko.Bilang tugon, umirap nalang ako saka inilayo ang tingin sa kan’ya. At kahit pa man malaman niya na si L

Pero imbes na matakot ay napangisi lang si Scott. Binitawan ang buhok ko at hinila ang kadena na nakakonekta sa iron collar na nakakabit sa leeg ko, dahilan para mabulunan ako nang bahagya.“Hindi ka makakaalis dito, Ara! Kung hindi ka mapupunta sa akin, walang makakakuha sa 'yo!” hiyaw niya, humugot ito ng baril at agad na itinutok sa pinto.“Bitawan mo ako, Scott! Stop this!” sigaw ko, pilit na kumakawala. “Hindi mo ba naiintindihan? Kahit ano pang gawin mo, hindi na ako babalik sa ‘yo. So stop this!”“Bakit ba gustong-gusto mo siyang makasama?! Bakit siya?!” muli niyang tanong gamit ang boses nitong puno ng galit, “I gave you everything! I provided for your family!”Sa pagkakataong ito ay ako naman ang napayukom. Ang lahat ng galit na itinago ko sa loob ng limang taon ay biglang sumabog. Tumigil ako sa pagpupumiglas.“You gave me everything? Ibinigay mo ang kailangan ng pamilya ko? Iniligtas mo ang nanay ko?” Sunod-sunod kong tanong na may halong mapait na tawa. ‘Scott, huwag mo ako