บททั้งหมดของ Carrying my Brother-In-Law's Child (SPG): บทที่ 91 - บทที่ 100

Arabelle's Point of ViewAng puting kisame at ang nakakasilaw na ilaw ang bumulaga sa akin. Rinig ko ang mabilis na tunog ng mga gulong ng stretcher. Ang ingay ng mga monitor, ang sigawan ng mga doktor—maingay pero para akong nabibingi.Naptingin ako sa “Patient 1, male, gunshot wound to the chest, vitals dropping! Bring him to OR 1!”“Patient 2, Female, 15 weeks pregnant, vaginal bleeding and severe abdominal pain! Threatened miscarriage! Bring her to OR 2!”Sandaling naghiwalay ng landas ang stretcher kung saan kami nakalatay ni Logan, siya sa kabila habang ako naman sa kanan. Nakita ko ang kamay ni Logan na dahan-dahang bumibitiw sa pagkakahawak ko kanina. Gusto kong sumigaw, gusto kong abutin ang kamay niya, pero wala akong lakas.“Logan!” ang tanging lumabas sa bibig ko ay isang mahinang hikbi.Habang itinatakbo ako patungo sa kabilang silid, tanging ang mukha ni Logan ang nakikita ko. Ang lahat sinakripisyo niya para sa akin, ang lahat ng ginawa niyang paraan para mabawi ako. An

“Si Scythe…” bitin na saad ni Nathan.Ramdam ko ang biglang pananahimik ni Logan sa tabi ko. Ang kaniyang kamay na kanina ay mahigpit ang hawak sa akin ay tila lumuwag nang bahagya, hindi dahil sa galit, kundi dahil sa isang emosyong hindi ko agad mawari.Sandaling naging iba ang ihip ng hangin sa buong silid, ang kaninang emosyonal naming pag-uusap ay biglang napalitan na naman ng kaba. “What happen to her, Nathan?” mahinahong tanong ni Logan, pero kahit ganon alam kung pareho lang kami ng iniisp, paano kung maging problema ulit namin si Scythe?Huminga nang malalim si Nathan. “Nagising na po siya kaninang madaling araw, Boss. Pero ayon sa mga nurse, bago pa man sila makatawag ng doktor para sa assessment, nakahanap siya ng pagkakataong makalabas. Nakatakas po siya sa ospital. Wala pong nakakita kung saan siya nagpunta, pero iniwan niya ito sa ilalim ng unan niya.”Inabot ni Nathan ang isang maliit na piraso ng papel. Kinuha ito ni Logan at binasa. Dahil magkalapit kami, bahagya kong

Ang bawat araw na lumipas ay parang isang pahina ng isang magandang panaginip. Puno ng katahimikan at wala akong ibang inalala kundi ang pagbubuntis ko. Tuluyan ng natapos ang takot na nararamdaman ko.Ilang buwan pa ang lumipas, 9 months na ang pagbubuntis ko. Ang dating maliit na umbok sa aking tiyan ay isa nang ganap na buhay na malapit nang lumabas sa mundong ito. Siyam na buwan ng pag-iingat, siyam na buwan ng pagmamahal mula kay Logan na tila ba hinding-hindi napapagod na pagsilbihan ako.“Wife, dahan-dahan. H’wag kang masyadong malikot,” saway ni Logan habang inaalalayan akong maupo sa swing sa garden.Napangiti ako. “Logan, nakaupo lang naman ako. Napaka-overprotective mo talaga.”“I have to be,” seryoso niyang sagot sabay luhod sa harap ko para haplusin ang aking tiyan.“Muntik na tayong mawalan noon, Ara. Hinding-hindi ko hahayaang mangyari uli ‘yon. Kayo ni Gabriel ang buhay ko.”Gabriel. Iyon ang napagkasunduan naming pangalan. Ang ibig sabihin ay "God is my strength." At t

Arabelle’s Point Of View 5 MONTHS LATER “Logan! Anong ginagawa mo kay Gabriel? Bakit mukhang pang-itlog na maalat ang pagkabalot mo sa kan’ya?” Halos mapaiyak ako sa kakatawa nang madatnan ko si Logan sa nursery room. Sinubukan niyang i-swaddle ang limang buwang anak namin, pero sa halip na magmukhang komportableng sanggol, nagmukhang suman si Gabriel sa sobrang higpit ng tela. “Wife, don’t laugh! Sabi sa YouTube, dapat daw snug fit para hindi siya magulat sa sarili niyang reflexes,” pawis na pawis na depensa ni Logan. Ang kaniyang buhok na dati ay laging perpekto ang ayos ay gulo-gulo na, at may mantsa pa ng lungad ng baby ang kaniyang balikat. “Snug fit, Logan, hindi vacuum sealed! Tignan mo ang anak mo, hindi na makagalaw ang mga paa,” biro ko habang dahan-dahang kinukuha si Gabriel mula sa kan’ya para ayusin ang balot nito. “I’m trying, Ara. Who knew that a seven-pound human could be more intimidating than a boardroom full of angry investors?” buntong-hininga niya sabay

Logan’s Point Of View“Nathan, track that van! I want every road blocked! Call everyone! Kapag may nakakita sa kanila, huwag silang hayaang makalayo!” utos ko habang mabilis na tumalikod.Hindi ko na nagawang lumingon pa kay Arabelle na alam kung hindi parin tumitigil sa pag-iyak. Sobrang bigat ng bawat hakbang ko palabas habang hawak-hawak ang baril.Scythe crossed the line!Mabilis na ihinanda ni Nathan ang sasakyan, sa isang kumpas ng kamay ko, lahat ng mga tauhan ko ay sumakay sa kani-kanilang sasakyan.Habang si Nathan ay siyang nagmamaneho ng sinasakyan ko, tahimik ito.“Boss, I’m sorry,” biglang usal nito.Tumingin ako sa kan’ya. “It’s my fault, Nathan. Kung nakinig ako sa’yo noon.” Sagot ko habang nag-iigting ang panga.Maling mali na pinagkatiwalaan ko si Scythe. Maling mali na hinayaan ko lang siyang lumayo nang hindi ipipaintindi sa kan’ya na hindi niya na dapat galawin kahit isang hibla ng buhok ng pamilya ko.Ngayon, ang pinakamasayang araw dapat ng buhay namin, sinira niy