Tahimik at pribado ang loob ng sasakyan. Isang marahang tugtugin ang dumadaloy mula sa speakers—banayad, mahinahon, at sapat upang pakalmahin ang isip. Hindi iyon nakakaantok, ngunit may kakaibang kakayahang pahintuin ang mundo sa labas, na para bang ang espasyong iyon ay kanila lamang dalawa. Si Julian mismo ang nagmamaneho. Relaks ang pagkakahawak niya sa manibela, ngunit malinaw na nakatuon ang pansin sa daan. Ang bawat galaw ay eksakto, kontrolado, at walang anumang labis, isang patunay ng ugali niyang palaging maingat at mapagmasid. Si Chloe ay nakasandal sa upuan, nakatingin sa bintana. Ngunit nang huminto sila sa pulang ilaw, nakasanayan niyang inilabas ang kanyang cellphone upang magbasa ng balita, isang simpleng kilos na hindi niya inaasahang magdudulot ng gan
Leer más