All Chapters of เมียแค้นแสนรัก: Chapter 11 - Chapter 20

12อาบน้ำกัน ขนมเทียนกลับมาถึงบ้านหลังจากที่เธอไปเยี่ยมพ่อซึ่งเวหาให้เธอไปได้แค่สองชั่วโมงเท่านั้น ขนมเทียนเดินมาหาเวหาที่นั่งอยู่ที่ห้องทำงานของเขา “ขอบคุณนะที่ให้ฉันไปเยี่ยมพ่อ” ขนมเทียนพูดพร้อมกับเดินไปนั่งข้างๆ เวหา “ไม่ต้องมาขอบคุณฉัน ฉันแค่สงสารผู้หญิงร่านๆ อย่างเธอแค่นั้นแหละอุตส่าห์เอาเรือนร่างมาแลก” เวหาไม่หันมาหาเธอสายตาของเขายังจับจ้องที่หน้าจอมือถือเพราะวันนี้เพื่อนๆ ของเขานัดปาร์ตี้กันเพราะเป็นวันเกิดของเพื่อนในกลุ่มเพื่อนของเขา “ถ้าอย่างนั้นฉันขอไปอาบน้ำเข้านอนก่อนนะ” ขนมเทียนที่กำลังจะเดินไปทำอย่างที่เธอบอกเวหาแต่เธอก็ต้องหยุดเพราะเวหาเรียกเธอไว้ “ไปอาบน้ำแต่งตัวสวยๆ เธอต้องไปงานวันเกิดเพื่อนของฉันกับฉัน” เวหาพูดแล้วก็เดินไปดักหน้าของเธอไว้ “ทำไมฉันต้องไปด้วยเพื่อนก็เพื่อนของนายไม่ใช่เพื่อนของฉันสักหน่อย” ขนมเทียนที่เหนื่อยมาทั้งวันเธอไม่อยากไปไหนอีกแล้วอีกอย่างเธอไม่ชอบงานปาร์ตี้สังสรรค์ที่ต้องไปกับเวหา “ไม่ต้องมีคำถามเพราะคำสั่งของฉันคือสิ่งที่เธอต้องทำตามเธอจำไม่ได้หรือไง” เวหาพูดแล้วก็ลากแขนของ

14จำไว้เธอเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น ขนมเทียนเดินเข้าบ้านทั้งน้ำตาเธอโกรธและเกลียดเวหามากที่เขาไม่ให้เกียรติเธอเลยสักนิด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องคอยหาเรื่องว่าเธออยู่เรื่อยทั้งๆ ที่เธอก็ทำตัว อย่างที่เขาต้องการทุกอย่างแล้วแต่เขาก็ไม่เคยพอใจในสิ่งที่เธอทำ “อย่ามาบีบน้ำตาหน่อยเลย คนอย่างเธอเรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องร้องไห้เลย เลือดชั่วๆ ในตัวของเธอมันสมควรเจอหนักกว่านี้อีก” เวหาเดินเข้ามาในห้องเห็นขนมเทียนนั่งร้องไห้แม้ในใจของเขาจะรู้สึกผิดแต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกมาแต่เขากลับแสดงออกมาอีกอย่าง “สักวันฉันจะต้องไปจากตรงนี้ให้ได้ นายจะไม่ได้เจอฉันอีกเวหา คนใจร้ายอย่างนายมันสมควรที่จะได้อยู่คนเดียว” ขนมเทียนพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าของเวหาอย่างโกรธแค้น “เธอจะไปไหนอย่างนั้นหรอ ชาติทั้งชาติพ่อของเธอก็ไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้ให้ฉันหมดหรอก” เวหาพูดขึ้นมาแล้วก็เดินไปกระชากแขนของเธอแล้วผลักเธอนอนลงไปบนเตียงอย่างแรงแล้วก็ขึ้นไปคล่อมเธอไว้แล้วก้มลงไปจูบที่ซอกคอขาวของเธอแล้วเขาก็ถอดเสื้อผ้าของเขาออกแล้วเขาก็ออกคำสั่งให้เธอถอดเสื้อผ้าของเธอออก “ถอดชุดของ

16อีกหนึ่งชีวิต เวหาออกจากบ้านก่อนขนมเทียนเพียงเล็กน้อยเธอ ขนมเทียนไปหาหมอที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง เมื่อเธอเข้าไปหาคุณหมอหลังจากที่คุณหมอตรวจวัดร่างกายของเธอคำถามแรกที่คุณหมอถามทำให้เธอตกใจมากๆ “คนไข้ประจำเดือนไม่มากี่เดือนแล้วครับ” คุณหมอถามคำถามจบขนมเทียนก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าประจำเดือนของเธอไม่มาสามเดือนแล้ว “ไม่มาสามเดือนแล้วค่ะ” ขนมเทียนที่รู้อย่างนั้นเธอเริ่มใจคอไม่ดีเพราะประจำเดือนไม่มาก็หมายความว่าเธอมีโอกาสตั้งท้องสูงมาก “ถ้าอย่างนั้นอาการที่คนไข้เป็นก็ตรงทุกอย่างที่จะบอกได้ว่าคนไข้มีโอกาศตั้งครรภ์สูงมากๆ ถ้าอย่างนั้นคุณหมอจะทำการส่งตัวของคนไข้ไปตรวจที่แผนกสูตินารีนะครับว่าคนไข้ตั้งครรภ์หรือเปล่า” คุณหมอพูดจบขนมเทียนแทบไม่มีแรงที่จะตอบคุณหมอออกไป เธอเปล่งเสียงออกมาได้แค่เบาๆ เท่านั้น “ค่ะ” เสียงที่ขนมเทียนเปล่งออกมาเหมือนคนที่ไม่มีกำลังเหลือในร่างกายเลย เมื่อขนมเทียนเข้าห้องตรวจครรภ์คำตอบที่ได้คือเธอท้องได้สามเดือนแล้ว “คนไข้ตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้วครับ ยินดีด้วยนะครับ ถ้ายังไงพร้อมก็มาฝากครรภ์กับทางโรงพยา

18เอาอกเอาใจ ขนมเทียนตื่นขึ้นมาเธอก็เข้าครัวเตรียมอาหารเช้าเพื่อเอาใจเวหาเพื่อให้เวหาตายใจว่าเธอจะไม่ไปจากเขา ขนมเทียนเตรียมเครื่องทุกอย่างด้วยตัวของเธอเอง แม้ว่าจะเป็นการทำเพื่อเอาอกเอาใจแต่เธอก็ทำอย่างตั้งใจ ไม่รู้ว่าทำไปเพื่อเอาใจเพื่อให้ตายใจหรืออยากทำอย่างที่ใจต้องการกันแน่ “แค่นี้ก็เสร็จเรียบร้อยข้าวต้มกุ้งสุดพิเศษ แล้วทำไมฉันต้องภูมิใจฝีมือตัวเองขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้” ขนมเทียนพูดกับตัวเองแล้วก็ยกหม้อข้าวต้มพร้อมเครื่องเคียงอีกหลายอย่างไปวางที่โต๊ะอาหารรอเสิร์ฟเวหาในตอนที่เขาตื่นซึ่งเขาก็น่าจะใกล้ตื่นแล้วเพราะตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลาที่เขาต้องไปทำงานแล้ว เวหาตื่นขึ้นมาไม่เห็นขนมเทียนเขาจึงไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวไปทำงานเมื่อเขาเดินลงมาข้างล่างก็เห็นขนมเทียนที่แต่งตัวสวยรอกินข้าวกับเขา “ทำไมวันนี้ถึงได้แต่งตัวสวยแต่เช้าอย่างนี้จะขอไปไหนอีก” เวหาที่เดินลงมาเพื่อจะไปทำงานเห็นขนมเทียนเขาก็ทักท้วงในทันที “ไม่ได้จะขอไปไหนสักหน่อย ขนมเทียนแค่ตื่นมาทำอาหารเช้ารอแล้วก็แต่งตัวรอเพื่อเตรียมตัวไปทำงานกับพี่เวหาไงคะ” ขนมเทียนที่เปลี

20ดินเนอร์สุดหรู เวหารู้สึกพอใจที่ขนมเทียนเอาอกเอาใจของเขา เขาจึงพาเธอมาดินเนอร์สุดหรูที่ริมแม่น้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง แสงไฟตอนกลางคืนสาดส่องลงมาที่แม่น้ำทำให้บรรยากาศดีจนใครมาก็ต้องหยิบมือถือมาถ่ายรูปกันแทบทุกคน “วันนี้ขนมเทียนของพี่สวยที่สุดเลยรู้หรือเปล่า” เวหาที่กำลังคลั่งรักขนมเทียนมากๆ เขาลืมมันไปหมดแล้วเรื่องราวความแค้นในอดีตที่เขามีแค่ขนมเทียนเอาอกเอาใจเขา “ขอบคุณนะคะ” ขนมเทียนยิ้มให้กับเวหาด้วยรอยยิ้มหวานแต่เวหาจะรู้หรือไม่ว่าเธอกำลังคิดที่จะหนีไปจากเขา เวหานั่งกินข้าวไปก็มองหน้าของขนมเทียนอย่างมีความสุข เวหาไม่อยากเชื่อว่าหญิงสาวที่นั่งตรงหน้าของเขาจะทำให้เขามีความสุขได้ทั้งๆ ที่เกิดจากความแค้นทำให้เขารู้จักเธอ “ขนมเทียนเรามาถ่ายรูปกันดีมั้ยเดี๋ยวพี่ใช้พนักงานถ่ายให้” เวหาพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปจับมือขนมเทียนไปยืนรอถ่ายรูปแต่ในตอนนั้นดอกไม้ที่เวหาสั่งมาให้ขนมเทียนมาส่งพอดีเขาจึงไปรับดอกไม้มาให้เธอ “ดอกไม้สวยๆ เหมาะกับคนสวยๆ อย่างหนู” เวหาพูดหวานๆ พร้อมกับยื่นดอกไม้ให้กับขนมเทียน “ขอบคุณนะคะ ข