All Chapters of Sevañas Obsession: Chapter 1 - Chapter 10

MIREAMabangong aroma ang sumalubong sa akin, nang makarating sa aming departamento gamit ang isang golf cart. Ganito rito, pwedeng magpahatid kung malayo ang lalakarin. “Hi, Mirea. Good morning!” Ngumiti ako sa isang guest na bumati sa akin. “Good morning po!” tugon ko. Nagpatuloy ako sa paglakad, hanggang marating ko ang coffee station kung saan ako nakapwesto. “Hay, salamat. Dumating ka na rin!” bungad sa akin ni Dhana. Nagtataka ko siyang tiningnan. “Kasi naman . . . kanina ka pa pinatatawag ni Sir Rex, Te!” aniya sa mahinang boses. Anong trip niya? Nagsabi ako sa kanya kahapon, after lunch ako pupunta sa opisina niya ngayon. “Bakit daw?” tanong ko habang nagsusuot ng apron. “Ewan ko,” kibit balikat niyang tugon. Nangunot ang noo ko. “Speaking . . .” Sinundan ko kung saan ito nakatingin. I swallowed when I saw Rex, while playing golf. Seriously?Mag-iisang taon na’kong nagtatrabaho rito sa driving range, pero ito ang unang beses na nakita ko siyang pumalo rito. “Al

MIREA“Ikaw na muna ang bahala kay Nanay, Keeth. Kung may kailangan ay sabihan mo ako agad para magawan ng paraan.”“Okay, Ate.”“Salamat.”Pinatay ko ang tawag matapos kong malaman ang kalagayan ni nanay sa ospital. Hindi ako nakapunta sa kanya, kaya nakibalita na lamang ako sa aking kapatid. “Ang lamig naman dito,” Niyakap ko ang aking sarili. Nandito ako ngayon sa condo unit ni Rex. Mainit kanina kaya manipis na long sleeve lang ang sinuot kong pang itaas at maong short naman ang pang ibaba. Tahimik akong umupo sa couch nang marinig ang pagbagsak ng tubig na nagmumula sa CR. Habang naghihintay ay iginala ko ang aking mga mata sa paligid. Napangiti ako nang makatawag pansin ang kakaibang mga painting na nakadikit sa pader. Mahilig pala siya sa ganito.Tumayo ako saka umikot. Naaliw ako sa isang golden tree painting. Para itong tunay. “Hey.”Umikot ako para hanapin ang pinanggalingan ng boses na iyon. Tumikhim ako saka pinilit na magsalita nang matanaw si Rex. “P-Pasensya n

3rd person’s POVSa labis na pag-aalala ni Mirea, tinawagan nito ang kanyang kapatid na si Keeth matapos magbihis at mag-ayos sa CR.“Hindi ako papayagan umalis ngayon, dahil kailangan ako rito. Hindi ba talaga pwedeng ikaw na lang ang mag-ayos ng mga kailangan d'yan?”“Hindi, Ate. Pirma mo raw po kasi ang kailangan sabi ng doctor.”“Kung gano'n, wala tayong ibang choice. Pakisabi sa doctor pasensya na, seven o'clock pa’ko makakapag paalam sa bisor namin.” “Okay lang naman daw po, Ate. Maigi at makakapag pahinga pa raw si Nanay.” Ang totoo ay ayos na ang bayarin sa ospital dahil kay Rex, kaya't malaking palaisipan sa kanya kung bakit kailangan pa nitong pumunta roon upang makalabas ang kanyang ina. “Nga pala, nandyan pa ba si Ate Elly?” “Wala na, Ate. Umuwi din po pagkatapos namin kumain ng lunch kanina. Papasok daw kasi sa trabaho si Kuya, walang magbabantay kay Videl at Vitel,” sagot nito. Natahimik si Mirea sa sinabi ni Keeth. Hindi na nito inabala ang sarili na sumagot pa, ‘p

MIREAHindi ko mapigilan ang pagdaloy ng luha mula sa aking mga mata habang naglalakad papalayo sa driving range. Bumalik ang lahat ng pait at sakit na inakala kong matagal ko nang naibaon sa limot. Alam kong hindi na dapat, pero wala akong laban sa nakaraan, 'pagkat walang kasing lalim ang sugat na iniwan niya rito. “He's worthless . . .”Binagalan ko ang paglalakad nang mayroon akong maramdamang tao mula sa aking likuran. Pinakiramdaman ko ito. “Mirea . . .”Natigilan ako nang makilala ang tinig na iyon. Mabilis kong tinuyo ang mga luhang nagkalat sa'king mukha, bago humarap sa kanya. “Mag-usap tayo.”Naikuyom ko ang aking kamao dahil sa galit. Ang lakas ng loob niyang sabihin sa'kin ang mga salitang ‘yon. Walang hiya! Tinalikuran ko siya’t hinakbang ang aking mga paa palayo sa kanya. Binilisan ko ang paglalakad, dahil ayokong makausap siya! “Please, Mirea—”“Ano ba!” Buong lakas akong pumiglas upang matanggal ang kamay niya sa braso ko, nang maabutan niya ‘ko. “Gusto ko l

MIREA“Ate.”“Mirea.”Isang matamis na ngiti mula kay nanay at Keeth ang bumungad sa akin, nang automatikong bumukas ang sliding door ng kotse ni Rex. Labis na tuwa ang naramdaman ko nang mapansin ang maaliwalas na mukha ni nanay. Panandaliang nawala ang bigat na nararamdaman ko. “Hinatid kami dito ni Sir Garry, Ate,” imporma ni Keeth sa akin. “Sir Garry?”'Yon ang pangalan na narinig kong binanggit ni Rex kanina habang may kausap sa cellphone. “Personal driver daw siya ni Kuya Rex.” Nagulat ako sa sinabi nito.Kuya? “Salamat, Anak,” Tumingin ako kay nanay. “Napakabait ng kasintahan mo.”Nag-init ang mukha ko at pasimpleng tumingin kay Rex dahil sa hiya. Hindi ko alam na nakatingin din pala siya sa akin kaya nakaramdam ako ng pagka-ilang nang magtagpo ang mga mata namin. Bakit gano'n? Parang wala lang sa kanya ang sinabi ni nanay? “Go inside,” He said in his low baritone voice. Inalalayan ako nito hanggang makaupo kami sa likuran ni Keeth at nanay. Isang beses ako napabahin