Lahat ng Kabanata ng My secret lover is my mother's husband: Kabanata 71 - Kabanata 80

GABRIELNapailing na lang ako habang nakatitig sa kisame ng madilim kong kuwarto, listening to the muffled sobs of Gigi from the other side of the wall. Bawat hikbi niya ay parang karayom na tumutusok sa dibdib ko, but at the same time, it felt like a harsh wake-up call that I’ve been trying to ignore for months. It’s funny, in a twisted, tragic way.Looking at it now, it’s just a mess. I mean, let’s be real—walang matinong tao o pamilya ang papayag sa ganitong setup. An incestuous relationship? That’s not a romance novel trope; it’s a social suicide and a moral nightmare.I ran my fingers through my hair, feeling the immense weight of our shared secret. "Ano ba kasing iniisip namin?" I whispered to myself. I remember how it started, the slow shift from brotherly protection to something dark, intense, and completely forbidden. It was magnetic, yes, but it was also destructive. Seeing Gigi cry like that makes me realize that our "love" is actually the very thing breaking her.We’re tra

CASSANDRAPaikot-ikot ako sa loob ng kwarto ko, halos hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang nilakad yung pagitan ng kama at pinto habang hawak ko ang ulo ko na parang sasabog na sa dami ng iniisip.Hindi ko talaga inakala na darating sa punto na malalaman ko ang ganitong klaseng sikreto sa loob mismo ng bahay na ito— kila Gigi and Gabriel… magkapatid sila, pero may something sa pagitan nila na hindi na dapat umabot sa ganun. Kahit anong pilit kong intindihin, hindi ko mahanap yung logic, hindi ko mahanap kung saan nagsimula at bakit hinayaan nilang umabot sa ganito.Huminto ako sandali sa gitna ng kwarto at napahinga nang malalim, pero hindi iyon sapat para pakalmahin yung dibdib ko na parang hinahabol ang hininga sa bigat ng sitwasyon. I mean, I’ve seen complicated relationships before, lalo na sa pamilya namin, pero this? This is on a different level. Hindi ito simpleng away, hindi ito simpleng pagtataksil—this is something na kahit sino, hindi matatanggap.Napapikit ako at

SONYAHindi ako papayag. Hinding-hindi ako papayag na matapos ang lahat ng pinaghirapan ko, ang lahat ng sakripisyo ko para sa pamilyang ito, ay mauuwi lang sa wala dahil sa pakikialam ng isang ahas. I looked at my children—my broken, foolish children—and felt a wave of both pity and white-hot rage. Pero higit sa galit ko sa kanila, mas matindi ang poot na nararamdaman ko para kay Elena. That woman is a parasite, a leech who thinks she can finally suck the life out of my household."Anong tinitingin-tingin niyo?" bulyaw ko kina Gigi at Gabriel habang nakatayo sila sa gitna ng hallway, mukhang mga basang sisiw na hindi alam ang gagawin. "Do you think your silence will save you? Do you think crying will make your father forget what he just heard? You were so incredibly stupid! Pinagbigyan niyo ang nararamdaman niyo nang hindi niyo iniisip ang consequences!""Mama, sorry na po... hindi ko naman gustong saktan si Daddy," hagolhol ni Gigi, pilit na humahawak sa braso ko.Marahas kong iwina

DON GEORGEMabigat ang bawat hakbang ko palayo sa pintong iyon, pero tila may sariling isip ang mga paa ko na bumalik sa foyer. I couldn’t just walk away. I needed to see them. I needed to see the faces of the people who turned my life into a living nightmare. Pero pagbukas ko ng pinto, hindi galit ang sumalubong sa akin kundi ang isang tagpong hinding-hindi ko makakalimutan.Nakahandusay sila sa sahig. Sonya was clutching her chest, her expensive silk blouse wrinkled and stained with tears. Gigi was curled up like a child, her forehead touching the cold marble, while Gabriel stood—no, knelt—beside them, his head bowed in a posture of total defeat. Ang ingay ng kanilang paghagolhol ay pumupuno sa buong mansyon, breaking the prestigious silence that I had spent years maintaining."George, parang awa mo na," Sonya wailed, her voice cracking as she used every ounce of her strength to crawl towards me. "Huwag mo kaming itaboy nang ganito. We are your family. Pag-usapan natin ito, please.

CASSANDRAHindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Paulit-ulit na nagre-replay sa utak ko 'yung ingay ng sampalan, 'yung sigawan ni Mama at Madam Sonya, at higit sa lahat, 'yung hitsura ni Don George na parang pinagsakluban ng langit at lupa. First time kong makakita ng ganoong klaseng gulo sa loob ng mansyong ito na dati ay napakatahimik at puno ng pretensyon. Pagbaba ko pa lang sa grand staircase kaninang madaling araw, ramdam ko na agad ang bigat ng hangin. The atmosphere was so thick with tension you could almost cut it with a knife.Nakita ko si Don George sa dining area, nakaupo sa head of the table habang nakatitig sa kanyang kape na tila ba nandoon ang lahat ng sagot sa problema niya. He looked so old, so tired. Nawala 'yung sigla at bagsik ng isang Don George Elizalde na nakilala ko. My heart sank seeing him like that. Alam ko na may kasalanan sina Gigi at Gabriel, at alam ko ring marami kaming naging hindi pagkakaunawaan ni Madam Sonya, pero hindi ko kayang sikmurain na dahil