บททั้งหมดของ ซีรีส์ไพรสวาท: บทที่ 11 - บทที่ 20

24

11

เล่ม 3 เมียรักของราชันราชันเสียใจเป็นอันมากที่เจ้าสาวของเขาถูกลักพาตัวไป ในขณะที่เขากำลังจะแต่งงานกับเธอ ที่เขาเจ็บใจที่สุดก็คือ เขาอยู่ในงานแต่งงานแท้ๆ แต่กลับปกป้องดูแลเจ้าสาวเอาไว้ไม่ได้หวานแก้วไม่อยู่ ทำให้เขาต้องเข้าพิธีแต่งงานกับดวงขวัญแทน เพราะเป็นธรรมเนียมของหมู่บ้าน เมื่อมีฤกษ์งามยามดี ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พิธีแต่งงานก็ต้องดำเนินต่อไปจนกว่าจะเสร็จสิ้น เพราะไม่เช่นนั้นจะเป็นอัปมงคลกับคนในหมู่บ้านตามความเชื่อของคนในหมู่บ้าน เจ้าสาวที่ไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานจะถือว่าไม่ได้เป็นเนื้อคู่กับเจ้าบ่าว ก็เหมือนกับเจ้าบ่าวที่ไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานกับเจ้าสาว ก็ไม่ใช่เนื้อคู่ของเจ้าสาวเช่นกัน เมื่อไม่ใช่คู่กันจึงมีอุปสรรคให้ทั้งสองต้องพลัดพรากจากกันความเชื่อนี้เป็นที่รู้กันในหมู่บ้าน ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานหรือเสียใจเพียงใด พิธีแต่งงานก็ต้องถูกจัดขึ้นให้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีนิสากับจอมไพรช่วยจัดการงานแต่งให้ทุกอย่างเรียบร้อย ไม่มีปัญหาอะไรนิสาเองก็ลุ้นว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีหรือไม่ เพราะเธอสงสารเพื่อนทั้งสอง ทั้งดวงขวัญและหวานแก้ว คนหนึ่งก็หนีไป อีกคนก็กำลังจะแต่งงานกับ
อ่านเพิ่มเติม

12

“ขวัญแอบรักพี่มานานแล้ว ขวัญสัญญาว่าจะเป็นภรรยาที่ดีของพี่นะจ๊ะ” คนแอบรักพูดด้วยน้ำเสียงหวานสั่นสะท้านเพราะไม่เคยได้ใกล้ชิดแบบเนื้อแนบเนื้อสัมผัสชายใดเช่นนี้มาก่อน เธอขยับเขาไปหาเขา แนบใบหน้ากับอกกว้างอย่างฝากเนื้อฝากตัว แม้ว่าคนเมาจะไม่รู้สึกตัวและไม่ได้สนใจเสียด้วยซ้ำ แต่เธอก็รักเขาเหลือเกิน อยากจะปรนนิบัติพัดวี ทำให้เขามีความสุขมากที่สุด ในฐานะภรรยาของเขาในขณะที่เธอบอกรักเขา เขาก็พร่ำเพ้อละเมอถึงหญิงสาวอีกคน ดวงขวัญรู้สึกเหมือนกับหัวใจของตัวเองถูกกรีดครั้งแล้วครั้งเล่า มันเจ็บลึกรุนแรง จนแทบจะทานทนไม่ไหว เมื่อรู้ว่าชายที่เธอรักนั้น เขามีจิตใจรักใคร่และพิศวาสผู้หญิงอีกคนซึ่งไม่ใช่เธอ เธอไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อยในขณะที่เธอจะขยับออกห่างจากร่างของเขา เขาก็กอดรัดเธอเอาไว้แน่น ก่อนจะดึงเธอไปให้นอนลงบนเตียงและพร้อมทาบทับเธอเอาไว้ด้วยความมึนเมาเธอถึงกับตาโตเมื่อเขาดึงรั้งเธอเขาไปหา ในขณะที่เธอจะผละออกห่าง เขาก็บดเบียดคร่อมทับร่างของเธอเอาไว้ กักเธอไม่ให้ไปไหน“พี่ราชัน” เธออุทานอย่างตกใจเมื่อเขาซุกไซ้ใบหน้าเข้าหาซอกคอหอมกรุ่นดวงขวัญพยายามตั้งสติ เธอสำนึกว่าเขานั้นเป็นสามีจ
อ่านเพิ่มเติม

13

“พี่ราชันเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”หวานแก้วร้องอุทาน รีบเอ่ยถามอย่างตกใจ เธอดึงผ้าห่มมาคลุมกายจนถึงอกด้วยความเขินอายที่เห็นสายตาของเขา ทั้งสองจ้องกันอยู่นานก่อนที่ราชันจะทำลายความเงียบด้วยการเอ่ยขอโทษเธอ“พี่ขอโทษนะครับขวัญ พี่ไม่ได้ตั้งใจที่จะให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ขวัญต้องมาแต่งงานกับพี่แทนหวานแก้ว แล้วเมื่อคืนพี่ก็ยังทำไม่ดีกับขวัญอีก”เขาพูดด้วยการขอโทษขอโพยเธอเป็นการใหญ่ รีบลุกขึ้นมายืนหน้าเตียงอย่างรวดเร็ว แต่การยืนของเขานั้นทำให้ดวงขวัญถึงกับหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู เนื่องด้วยท่อนล่างของเขาเปลือยเปล่า ไร้อาภรณ์ห่อหุ้ม“อุ๊ย!” เธออุทานและเอามือปิดตาเอาไว้ ทำให้ชายหนุ่มต้องรีบไปคว้าผ้าขาวม้ามานุ่งกั้นอุจาดตาและรีบเอ่ยขอโทษขอโพยเธออีกครั้ง“พี่ขอโทษครับ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ขวัญอายแบบนี้”“พี่จะขอโทษขวัญทำไมคะ ขวัญเป็นภรรยาของพี่ เราแต่งงานกันแล้ว ไม่ว่าพี่ราชันจะเรียกร้องหรือจะนอนกับขวัญสักกี่ครั้ง ขวัญก็ไม่ขัดพี่หรอกค่ะ เพราะเราเป็นของกันและกันแล้ว”เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงเอียงอาย ก้มมองมือของตัวเองด้วยความขัดเขิน แก้มของเธอแดงซ่านลามไปถึงใบหู ในขณะที่ราชันมองหญิงสาวอย่างเอ็นดู แต่หัวใจขอ
อ่านเพิ่มเติม

14

“ไม่จ้ะ เพราะฉันรู้ว่าพี่รักหวานแก้วมากแค่ไหน ขวัญมาทีหลัง ขวัญรู้ตัวเองดี ส่วนพี่ราชันนั้นรักกับหวานแก้วมานาน เรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ว่าใครก็คงทำใจไม่ได้หรอกจ้ะ” เหตุผลของเธอช่างเข้าอกเข้าใจเขาเหลือเกิน จนทำเอาราชันถึงกับชื่นชมในความน่ารักและจิตใจที่งดงามของเธอ ไม่อิจฉา ไม่ริษยา และเข้าใจผู้อื่น ทั้งยังเห็นอกเห็นใจผู้อื่นอีกด้วย “พี่จะไปตามหวานแก้วเพราะพี่คิดว่าหวานแก้วตกอยู่ในอันตราย โดนไอ้เสือสิงห์มันจับตัวไป แต่พี่กับหวานแก้วคงไม่ได้เป็นคู่ผัวตัวเมียกันอีกแล้ว พี่สำนึกว่าแต่งงานกับขวัญแล้ว ขวัญเข้าใจพี่ใช่ไหม”ประโยคของเขาทำให้เธอพยักหน้าก่อนที่เธอจะขยับเข้าไปหาเขา โอบกอดรอบเอวหนาของเขาและซบหน้าที่อกกว้างอย่างฝากเนื้อฝากตัวเธอตัวคนเดียว ไม่มีบิดามารดาอีก ได้แต่งงานกับเขาก็ถือว่าโชคดี อยากที่จะฝากชีวิตเอาไว้กับเขา“ฉันรักพี่ เป็นเมียของพี่แล้ว ไม่ว่าพี่จะทำอะไร ขวัญก็จะสนับสนุนพี่ให้ถึงที่สุด” ประโยคของเธอทำให้ราชันซาบซึ้งใจยิ่งนัก อย่างน้อยเขาก็ได้เมียดี ไม่ขี้อิจฉาริษยาหรือใจแคบกับคนอื่น เธอมีน้ำใจและเขาก็คิดว่าจะเลี้ยงดูเธอให้ดีในฐานะภรรยาคนหนึ่งในค่ำคืนที่จะเดินทาง ราชันเข้านอ
อ่านเพิ่มเติม

15

ดวงขวัญกอดคอหนาของเขาเอาไว้และก็แอบอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เธอเห็นสามีเอาแต่ทำเพิงพักโดยไม่สนใจเธอเลย เธอก็เลยแกล้งร้องเพื่อจะยั่วเขาเสียเลยปรากฏว่าการยั่วของเธอได้ผล!!!แล้วร่างหอมกรุ่นเปลือยเปล่าที่เปียกปอนเต็มไปด้วยหยดน้ำก็ทำให้ราชันถึงกับสติขาดผึงเธอขยับออกห่าง เขาก็ดึงเธอมากอดจูบลูบคลำก่อนที่จะบดเบียดเธอไปกับก้อนหินข้างลำธารและเขาก็ร่วมรักกับเธออย่างเร่าร้อนอีกครั้งดวงขวัญหยัดสะโพกอวบงามให้เขากระแทกกระทั้นเข้าหาอย่างเต็มใจ เธอโอบกอดเขาเอาไว้ในขณะที่ราชันห่มกายถี่ยิบก่อนที่เขาจะอุ้มเมียตัวน้อยไปยังเพิงพัก และจัดหนักกับเธอที่นั่นอีกครั้ง“พี่ราชันจ๋า...”“จ๋า...” เขาขานรับด้วยน้ำเสียงหวานหยด“กอดขวัญแน่น ๆ สิจ๊ะ” เธออ้อนขออย่างน่ารัก“แบบนี้แน่นพอหรือยังจ๊ะ” เขาโอบกอดเธอเอาไว้ ในขณะที่บดเบียดท่อนกายชายเข้าไปตรงหว่างขาของเธอ“ต้องกอดอีกนะจ๊ะ” ประโยคออดอ้อนของเธอกระซิบอยู่ตรงริมหูเขาจัดการกอดรัดเธอแน่นขึ้น โดยจับเธอมานั่งบนตักแทน ทำให้แก่นกายของเขาเสียบแทงเข้าไปในร่องเต็มๆ ลำ“อ๊า...” เธอหลุดเสียงครวญครางออกมา“แบบนี้แน่นพอไหมจ๊ะ” เขากระซิบถาม คลอเคลียกับใบหูเล็กๆ ขาวสะอาดของเธอ“อ
อ่านเพิ่มเติม

16

เล่ม 4 เมียรักของบัวบาน“โอ๊ย!” เสียงร้องของจอมราชดังขึ้นเมื่อเขาโดนลูกมะเดื่อปาใส่หัว“คิกๆ”“ใครวะ” ร้องตะโกนถามเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะหยันนั้นบัวบานรีบเอามือปิดปากของตัวเองเอาไว้ เธอเห็นว่าเป็นจอมราช ลูกพี่ลูกน้องของจอมไพร นายบ้านของหมู่บ้านเธอเองเธอกับเขาเคยมีเรื่องบาดหมางกันเพราะเขาเคยมาจีบพี่สะใภ้ของเธอเมื่อหลายปีก่อน เธอก็เลยแกล้งเขาเสียเลยเพราะไม่ชอบขี้หน้าเขา ถึงตอนนั้นรำเพยจะยังไม่ใช่พี่สะใภ้ของเธอ เพราะพี่ชายของเธอจีบรำเพยแข่งกับจอมราช แต่เธอก็หมายหมั้นปั้นมืออยากจะได้รำเพยมาเป็นพี่สะใภ้ เธอจึงทำทุกวิถีทางเพื่อให้พี่ชายจีบรำเพยจนสำเร็จ ทำให้จอมราชอกหักจนต้องหนีไปเรียนต่อในเมืองใหญ่“วะ... ว้าย!” เพราะใจคิดอยากจะแกล้งเขาเพียงอย่างเดียว เลยไม่ทันระวัง ตกจากต้นไม้ไม่เป็นท่า“โอ๊ย!” เธอร้องเสียงหลง แต่กลับไม่ได้รับความเจ็บปวดเลยสักนิด พอลืมตาก็พบว่าตัวเองนั้นนอนทับอยู่บนร่างของจอมราชเขาได้ช่วยรับร่างเธอเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเธอคงตกต้นไม้แข้งขาหักเป็นแน่“นี่ปล่อยนะ!” พอได้สติ บัวบานก็รีบตะเกียกตะกายจากร่างของจอมราชในทันที แต่แทนที่เขาจะปล่อยเขากลับกอดรัดเธอเอาไว้อย่างเหนียว
อ่านเพิ่มเติม

17

เขารู้ว่าบัวบานนั้นเชียร์รำเพยให้พี่ชายอย่างไกรวิช จึงพยายามขัดขวางเขาทุกวิถีทางรักแท้แพ้ใกล้ชิด เขาไปเรียนต่อในเมืองก็ห่างจากรำเพย ไม่นานเขาก็ได้ยินว่าเธอแต่งงานกับไกรวิชจำได้ว่าสมัยก่อนเขาไปตามจีบรำเพยทีไร ต้องมีบัวบานมาแทรกทุกที ยายเด็กนั่นทั้งแสบทั้งซน กัดเจ็บ แกล้งเก่ง เขาโดนทั้งหมามุ้ย ทั้งรังมดแดง ทั้งโดนจมเรือ นั่งเรือไปชมดอกบัวกับรำเพยอยู่ดี ๆ ก็โดนยายตัวแสบดำน้ำมาดันเรือจนล่ม ความโรแมนติกหายไปในพริบตาจอมราชจำได้ว่าเขาเคยโดนยายตัวแสบวางยาถ่ายจนท้องเสียเกือบเอาชีวิตไม่รอด ดีที่พี่ชายมาช่วยเอาไว้ได้ทันไม่งั้นอาจจะช็อกตายก็เป็นได้ที่หนักสุดเธอแกล้งใส่น้ำปลาลงในกับข้าวของรำเพยที่ทำต้อนรับเขา จนเขาอาเจียนหมดไส้หมดพุง แสบคอไปหมดเพราะความเค็ม ทั้งเค็มทั้งเผ็ด ทั้งหวานจนอ้วกพุ่งกลับมารอบนี้หลังจากไม่ได้เจอกันนาน เธอโตเป็นสาวน้อยสวยสะพรั่ง แต่ความแสบยังเหมือนเดิม แค่เขาไปเดินเล่นก็โดนเธอเอาลูกมะเดื่อปาหัวเขาจนได้“ใช่ เขาเพิ่งคลอดลูกคนที่สอง”“พี่จอมมองหน้าผมแบบนั้นทำไมครับ” จอมราชเอ่ยถามเมื่อเห็นพี่ชายจ้องเอา ๆ“ทำใจเรื่องรำเพยได้แล้วใช่ไหม”“พี่ถามผมรอบสองแล้วนะครับ ผมทำใจได้ตั
อ่านเพิ่มเติม

18

ในขณะที่เขาเรียนไม่เอาไหนเอาเสียเลย อาศัยว่าจอมราชเข้าเมืองไป เขาถึงฉวยโอกาสใกล้ชิดกับรำเพย เธอจึงยอมใจอ่อนเพราะความดีของเขาจนยอมแต่งงานด้วย นั่นคือสิ่งที่ไกรวิชคิดมาตลอด“พี่ราชมาเหนื่อย ๆ ดื่มน้ำดื่มทานั่งคุยกันก่อนสิจ๊ะ พี่ไกรจ๊ะ พี่ก็กลับมาเหนื่อยๆ พักดื่มน้ำดื่มเย็น ๆ ก่อนเถอะจ้ะ ยังไงพี่ราชก็เป็นแขก อย่าเสียมารยาทเลยนะจ๊ะ” ท้ายประโยค รำเพยกระซิบกับสามีด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลไกรวิชนั้นค่อนข้างเกรงใจภรรยาอยู่มาก เขาจึงยอมโอนอ่อนผ่อนตามประโยคนุ่มนวลของรำเพย ทำให้จอมราชนั่งสนทนากับสองผัวเมียอยู่ครู่หนึ่ง เขาพักดื่มน้ำดื่มท่าเย็น ๆ ก่อนเอ่ยขอตัวกลับ เมื่อเห็นว่าไกรวิชไม่ค่อยอยากจะต้อนรับเขาสักเท่าไหร่ แค่ไม่อยากขัดเมียเท่านั้นเขายึดคติที่ว่าไม่ควรทำให้ครอบครัวหรือผัวเมียของคนอื่นบาดหมางกันจอมราชกลับไปแล้ว รำเพยก็หันไปพูดคุยกับสามีด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานตามนิสัยของเธอ“พี่ไกรจ๋า... ฉันขอยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะกับพี่ว่าฉันจะมีพี่เป็นสามีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น ก่อนแต่งงานเคยสัญญากันว่าจะรัก จะมั่นคงไม่แปรเปลี่ยน ไม่นอกใจและจะซื่อสัตย์เช่นไร ฉันก็จะทำเช่นนั้น” ประโยคของเมียรักทำให้ไกรวิชร
อ่านเพิ่มเติม

19

“ปล่อยเดี่ยวนี้นะ” หญิงสาวบอกให้เขาปล่อยแต่เขาไม่คิดจะปล่อย เขาขยับเข้าหาซุกไซ้หนักข้อขึ้น เธอเลยกัดเข้าที่บ่าของเขาเป็นการหยุดยั้งเขาเอาไว้แทน“โอ๊ย!” จอมราชร้องเสียงหลง สะบัดตัวออกห่างจากเด็กสาว ก่อนถอดเสื้อออกดูรอยกัดของหล่อน“แสบนักนะ ยายตัวแสบ ฉันพูดเลยว่าฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษ วันนี้ฉันจะต้องเผด็จศึกเธอให้จงได้ รอมานานหลายปีแล้ว” เขาประกาศกร้าว ก่อนที่จะขึ้นคร่อมทับร่างน้อยของเธอเอาไว้เธอร้องอย่างตกใจ มือหนาของเขาจึงปิดปากของเธอเอาไว้ เขาจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกจากเรือนร่างน้อยอย่างรวดเร็ว“ว้าย! ไอ้คนบ้าลามก มาจับฉันแก้ผ้าทำไม”เธอร้องประท้วงบิดกายส่ายดิ้น พยายามจะคว่ำตัวหนีเพราะอับอายที่เขาจับเธอแก้ผ้าแบบนี้“เธอจำได้ไหมยายตัวแสบ วันนั้นเธอจับฉันแก้ผ้ามัดกับต้นไม้ เอาทั้งหมามุ่ยและมดแดงมากัดฉัน ดีที่ไม่ตาย” เขากระซิบเสียงดุดันที่ริมหูของเธอ“เป็นผู้ชายแท้หรือเปล่า ถึงได้แค้นฝังหุ่นคิดจะมาเอาคืนกับผู้หญิงแบบนี้” เธอพูดใส่หน้าเขา“ผู้ชายแท้หรือไม่ เดี๋ยวฉันจะพิสูจน์ให้เธอได้เห็นเอง” เธอกรีดร้องดิ้นรนจนหอบที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้น“ไอ้บ้า!” เธอด่าทอเขาไม่ยอมหยุดปาก“กี่ปี ๆ ก็
อ่านเพิ่มเติม

20

สองสามีภรรยาพูดอย่างเป็นนัย เหมือนจะเปิดทางให้โดยไม่รู้ว่าเมื่อคืนบุตรสาวนั้นได้ย่องกลับเข้าบ้านมาตอนไหน เนื่องจากมีงานเลี้ยงเลยไม่ได้สนใจบุตรสาวเท่าที่ควร ชายหนุ่มยิ้มให้คนทั้งสองก่อนจะเอ่ยขอตัวด้วยน้ำเสียงสุภาพตามนิสัย“พรุ่งนี้วันพระ ผมขอเก็บดอกบัวไปถวายพระที่วัดป่าได้ไหมครับ” จอมราชเอ่ยขอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“เอาสิ ให้นังบัวมันพาไปเก็บเลย พรุ่งนี้วันพระ ลุงกับป้าคิดว่าจะให้นังบัวมันไปทำบุญที่วัดป่าเหมือนกัน” ได้โอกาสสองผัวเมียก็รีบบอกอย่างกระตือรือร้นจอมราชเดินมาถึงบึงบัวก็เห็นว่าเด็กสาวกำลังเขวี้ยงก้อนหินลงไปในสระบัวตรงหน้าอย่างกระแทกกระทั้นท่าทีของหล่อนนั้นดูเหมือนกำลังโกรธใครอยู่ ซึ่งเขารู้ดีว่าเธอกำลังไม่พอใจใคร“โยนหินลงไปแบบนั้น เดี๋ยวก็โดนหัวปลาตายหรอก” ประโยคนั้นทำให้บัวบานหันขวับไปมอง เธอเห็นจอมราชก็ถึงอ้าปากค้างตกใจ ใบหน้าแดงก่ำและร้อนผ่าวก่อนจะสะบัดหน้านี้“ตามมาทำไม” เธอถามกลับไปด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น“ยายเด็กหลงตัวเอง ใครบอกว่าฉันตามเธอมา ฉันเอาของมาฝากพ่อแม่ของเธอต่างหากล่ะ”“ชิ!” ประโยคของเขาทำให้เธอทำเสียงขึ้นจมูก“พรุ่งนี้เป็นวันพระ คิดว่าจะไปทำบุญที่วัดป่าก็เ
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status