All Chapters of คลั่งรักเมียครึ่งคืน: Chapter 11 - Chapter 20

“อื้อ... พี่จอม ตรงนั้นเสียวจังค่ะ” เธอร้องบอกเขาตรง ๆ“เยิ้มขนาดนี้พี่คงต้องทำให้หายอยาก” จิรภัทรขยับขึ้นคร่อมทับ แต่ไม่บดเบียดลงไปหาหน้าท้องของเธอ แค่นั่งทับส้นเท้าแล้วก้มลงไปดูดรวบเต้านมอวบอิ่มของเธอแทน พร้อมทั้งประคองแก่นกายชายเอาไว้เพื่อเสียดสีอยู่ตรงปากทางฉ่ำเยิ้มเธอผงกศีรษะขึ้นมองก็เห็นส่วนปลายของความแข็งแกร่งกำลังหยาดเยิ้มไม่ต่างกัน ตรงนั้นเป็นสีเข้มบานฉ่ำพรั่งพร้อมรังรองถอนใจเบา ๆ เมื่อสัดส่วนนั้นเสียบแทงเข้ามาในร่องสาวจนมิดเม้นเธอหลุดเสียงครวญครางออกมาเมื่อเขาฝากฝังจนมิดโคนความร้อนฉ่ำที่บีบรัดทุกทิศทางทำให้จิรภัทรครางออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าไม่ว่าจะกี่ครั้งเธอก็ยังคับแน่นรัดรึงเขาแทบขาดใจ จิรภัทรแทบคลั่งเมื่อเธอตอดรัดถี่ ๆ ในขณะที่เขาเริ่มโยกกาย เรือนร่างของทั้งเขาและเธอเข้าจังหวะรุกรับเป็นอย่างดี ก่อนที่ทุกอย่างจะเสร็จสมอารมณ์หมายรังรองแทบไม่ต้องทำอะไรเอง ยิ่งเขารู้ว่าเธอท้อง เขาก็ยิ่งดูแลเอาใจใส่อย่างดีที่สุด แม้แต่จะอาบน้ำเขาก็ยังอุ้มเธอไปอาบน้ำ“เมื่อก่อนพี่จอมก็อาบน้ำให้เริงแบบนี้หรือคะ”“ใช่ค่ะ พี่ชอบอาบน้ำให้เริง และเริงเองก็ชอบให้พี่อาบน้ำให้ด้วยค่ะ” เขาเอ่ยตอบ

ขวัญภิรมย์แกล้งเดินไปชนเข้ากับรังรอง เพราะเธออยากให้อีกฝ่ายตกใจที่โดนจับได้ “อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” รังรองรีบเอ่ยขอโทษขอโพย เธอทำธุระในห้องน้ำเสร็จแล้ว กำลังจะกลับไปที่เคาน์เตอร์รับยาเพราะสามีคงกำลังรออยู่“เริง ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่เลย”“รู้จักฉันด้วยหรือคะ” รังรองมองหญิงสาวตรงหน้าพลางขมวดคิ้วเข้าหากัน“นี่เธอจำฉันไม่ได้เหรอ” ขวัญภิรมย์ขมวดคิ้วเข้าหากัน“คือฉันจำอะไรไม่ได้จริง ๆ ค่ะ เรารู้จักกันด้วยหรือคะ”“เธอเป็นอะไรเหรอเริง” ขวัญภิรมย์เอ่ยถาม นึกสงสัยไม่น้อย “คือฉันประสบอุบัติเหตุความจำเสื่อมน่ะค่ะ แต่ฉันมากับสามี เขารอรับยาอยู่ทางโน้น ชื่อจิรภัทรน่ะค่ะคุณรู้จักไหมคะ”“สามีเหรอ เขาบอกเธอแบบนั้นเหรอเริง”“ทำไมหรือคะ” รังรองขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อได้ยินประโยคแปลก ๆ ของอีกฝ่าย“เอาไว้ฉันจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟังเอง นี่เบอร์โทรศัพท์ของฉัน ฉันจะโทร. หาเธอนะเริง แต่ขออย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับพี่จอม ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ได้รู้ความจริงทุกอย่าง ฉันต้องไปแล้วล่ะ” ขวัญภิรมย์เห็นว่าจิรภัทรกำลังเดินตรงมาทางนี้ จึงต้องรีบหลบไปก่อน“เดี๋ยวก่อนค่ะ” รังรองเรียกขวัญภิรมย์เอาไว้ แต่อีกฝ่ายเดินหนีไปเสียแล้

คืนนั้นจิรภัทรกอดรังรองเอาไว้แนบอก บทรักแสนเร่าร้อนเหมือนทุกค่ำคืนถูกงดไปเพราะเขาเอาแต่กังวลเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น รับรองหลับไปอย่างแสนสบายในอ้อมกอดเขา แต่จิรภัทรนอนลืมตาโพล่งอยู่ในความมืดมิดของราตรีกาลการเดินทางกลับกรุงเทพฯ ทำให้รังรองตื่นเต้นไปตลอดเส้นทาง จิรภัทรอยากให้ระยะทางจากสงขลาถึงกรุงเทพฯ ยืดออกไปอีกสักหมื่นสักแสนกิโลเมตร แต่มันก็เป็นไปไม่ได้“นี่บ้านของใครเหรอคะ บ้านพี่ชายของเริงใช่หรือเปล่า” รังรองมองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้าอย่างไม่คุ้นตานัก“บ้านของเราครับ คืนนี้เราพักที่นี่กันก่อนนะครับ เดินทางมากันเหนื่อย ๆ ยายหนูจะได้พักผ่อนด้วย” จิรภัทรอยากยืดเวลาที่จะให้รังรองได้เจอกับเริงฤทธิ์ออกไปอีก เพราะเขาต้องไปเจอเริงฤทธิ์ตอนนี้ และพูดคุยสารภาพอีกหลายอย่างให้เริงฤทธิ์ฟัง ไม่เช่นนั้นความแตกแน่ ๆเขาคาดหวังว่าเริงฤทธิ์จะต้องเห็นใจความรักที่เขามีให้แก่รังรอง และไว้วางใจว่าเขาจะสามารถดูแลรังรองได้ดีไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ไหน ๆ ก็มีลูกกันแล้ว และอีกไม่นานรังรองก็อาจจะท้องลูกคนต่อไป เขาไม่เคยเว้นว่างกามกิจในทุกเมื่อเชื่อวัน เพราะอยากผูกมัดลูกเอาไว้กับเธอ รังรองจะไม่มีวันทิ้งลูกอย่างแน่นอน

“เรามีลูกด้วยกันแล้ว” จิรภัทรเอ่ยออกมาปากคอสั่น“เริงเลี้ยงลูกเองได้ พี่ไสหัวไปเลย”“เกลียดพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ” จิรภัทรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่ารังรองรู้สึกสับสนไปหมด เธอเกลียดเขาจริง ๆ น่ะเหรอ ไม่มีคำว่าเกลียด แต่ผิดหวังเสียใจที่โดนหลอกมากกว่า ความทรงจำที่เคยได้อยู่ด้วยกันทำให้เธอรู้ว่าเขาเองก็ดีกับเธอมาก“เริงขอตั้งสติแป๊บนึง ทุกคนออกไปก่อนได้ไหมคะ เริงรู้สึกสับสนน่ะค่ะ” ตื่นขึ้นมาก็รับรู้ว่าเป็นเมียของจิรภัทรตลอดหนึ่งปีเต็ม เธอสับสนมากจริง ๆ กับเรื่องราวที่ได้รับรู้“ออกไปก่อนเถอะ เอาไว้ฉันจะคุยกับน้องสาวให้เอง” เริงฤทธิ์เห็นท่าไม่ดีจึงรีบดึงไหล่เพื่อนออกมา และให้มีนาคอยอยู่เป็นเพื่อนรังรอง“เริงคงเกลียดฉันมาก” จิรภัทรพูดกับเริงฤทธิ์“ไม่หรอก ปีกว่ามานี้แกก็ดีกับเขามากไม่ใช่เหรอ เขาคงจะใจอ่อนกับแกบ้างแล้วแหละ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีท่าทีแบบนั้น”“แบบไหน”“สับสนไง ปกติเริงไม่เคยมองแกด้วยสายตาแบบนั้น มันดูทั้งรักทั้งสับสนในเวลาเดียวกัน ถึงความจำเดิมจะกลับมา แต่ความทรงจำตอนเขาความจำเสื่อมก็ไม่ได้หายไป เขาก็จำทุกอย่างได้หมด แค่อาจต้องใช้เวลา แกง้อเขาหน่อย เดี๋ยวเขาก็คงหายโกรธแกเอง เชื่อฉ

รังรองรู้สึกตกใจ ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะหลงรักเขาจนได้ เมื่อก่อนไม่ได้ถึงกับเกลียด แต่ตอนนี้บอกได้เลยว่าเธอรักเขา หรือจริง ๆ แล้วเธอหลงรักเขามานานแล้ว แต่ไม่เคยรู้ใจตัวเอง“พรุ่งนี้พี่จะงดให้นะคะ” จิรภัทรกระซิบบอกอย่างเอาใจ มือหนาของเขาลูบไล้เต้านมอวบอิ่มของเธออย่างเพลิดเพลิน“ไม่ต้องหรอกค่ะ”“เริงจะให้พี่เอาทุกวันเหรอคะ”“ไม่ใช่ค่ะ แต่ถ้าเรากำหนดตายตัวชีวิตคู่คงจะเครียดน่าดู อีกอย่างก็แล้วแต่อารมณ์ด้วยกระมังคะ เริงไม่อยากให้พี่จอมกดดัน ถ้าเราอยากมีก็มีไปเถอะค่ะ แต่ถ้าเริงไม่พร้อมจริง ๆ เริงจะบอกค่ะ” เธอหาทางออกให้กับตัวเอง“ทำไมเริงน่ารักแบบนี้คะ” จิรภัทรบดเบียดกายเข้าหา เขานวดนมเธอเน้นหนักขึ้น ลมหายใจฟืดฟาดของเขาทำให้รังรองรับรู้ว่าเขามีความต้องการเพียงใด อาจเพราะเธอคุ้นชินกับอารมณ์ความต้องการของเขาก็เป็นได้“คุกเข่าได้ไหมคะพี่อยากได้ท่าหมา” จิรภัทรพูดตรง ๆ เขาจับเมียรักคุกเข่า รังรองยอมทำตามอย่างว่าง่าย ให้เขาสอดเสียบเข้ามาในร่อง ใบหน้าสวยแหงนเงยขึ้นด้านบนเพื่อปลดปล่อยอารมณ์อันแสนวาบหวามมือหนานวดเฟ้นเต้านมอวบอิ่มและยึดเอาไว้มั่นก่อนที่เขาจะเริ่มกระแทกกายเข้าออกในโพรงเนื้อฉ่ำจนหยาดน้ำร