All Chapters of คลั่งรักเมียครึ่งคืน: Chapter 21 - Chapter 28

“น้องสาวของฉันเป็นแบบนี้ แกยังจะแต่งงานกับเริงอยู่อีกเหรอ ไม่ไปหาผู้หญิงที่เขาปกติดีล่ะ” เริงฤทธิ์เอ่ยถามเพื่อลองใจ“ไม่ไป ฉันรักเริง เขาจะเป็นยังไงฉันก็รักเขา ถ้าเขาไม่ฟื้นฉันก็จะอยู่ดูแลเขาแบบนี้ไปตลอดชีวิต และจะไม่แต่งงานกับใครอีกเด็ดขาดในชาตินี้” ประโยคของเพื่อนทำให้เริงฤทธิ์อึ้งไป“ถ้านายอยากไปเยี่ยมเริงก็ได้ ฉันจะให้นายเยี่ยมเริงสักครั้ง ถ้าเห็นว่ายายเริงไม่ฟื้น นายจะตัดใจไม่มาอีกก็ได้นะ ฉันเข้าใจ ใครจะมาดูแลผู้หญิงนอนป่วยเป็นเจ้าหญิงนิทราแบบยายเริงไปตลอดชีวิต”“ฉันจะอยู่ดูแลเริงไม่ไปไหน” เริงฤทธิ์มองหน้ามีนานิ่ง และเป็นจริงตามนั้น จิรภัทรเฝ้ารังรองไม่ยอมไปไหน เขาเฝ้าเธอตลอด อ่านหนังสือให้เธอฟัง พูดคุยกับเธอทุกวัน เช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า ทำความสะอาดฟันให้เธอ จุมพิตเบา ๆ ที่หน้าผากและบอกรักรังรองทุกวัน ในขณะที่รังรองนอนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนมีนาพาจิรดามาหาพ่อแม่ทุกวัน จิรภัทรกอดลูกแล้วร้องไห้ บอกลูกว่าแม่ต้องฟื้น ก่อนที่เริงฤทธิ์กับมีนาจะพาหลานกลับไป“พี่รักเริงนะครับคนดี ฟื้นมาหาพี่นะ” จิรภัทรจับรังรองพลิกกายไปมา เพื่อไม่ให้เป็นแผลกดทับ เขานวดมือนวดเท้าและขาให้เธอเพื่อให้กล้ามเนื้อ

รังรองคิดว่าจะมีผู้ชายคนไหนดูแลเธอได้ดีขนาดนี้ตลอดเดือนกว่า ๆ ที่เขาไม่ยอมไปไหนจริง ๆ นอกจากเข้าห้องน้ำ ข้าวปลาก็แทบไม่แตะ จำได้ว่าตอนที่ฟื้นเธอก็เห็นว่าเขาดูโซมไปมาก แต่ตอนนั้นมัวแต่โกรธเลยไม่ได้สนใจ “พี่จอมอยู่ห้องไหนคะ” รังรองเอ่ยถามเสียงสั่น เธอเข้าใจเขาผิดอย่างนั้นเหรอเริงฤทธิ์ไม่พูดอะไรมาก เขารีบเข็นรถพาน้องสาวไปหาจิรภัทรในทันที แต่พอไปถึง ก็พบเพียงห้องที่ว่างเปล่า“คนไข้ห้องนี้หายไปไหนแล้วครับ” เริงฤทธิ์เอ่ยถามอย่างร้อนใจ“คนไข้ออกจากโรงพยาบาลไปแล้วค่ะ”“แต่ยังไม่ได้ผ่าตัดตาเลยนะครับ” เริงฤทธิ์ขมวดคิ้วเข้าหากัน“คนไข้ปฏิเสธการรักษาน่ะค่ะ” คำตอบนั้นของพยาบาลทำให้เริงฤทธิ์กับมีนามีสีหน้าตกใจ“ผ่าตัดตาอะไรเหรอคะพี่ฤทธิ์” รังรองเอ่ยถามอย่างร้อนใจ หัวใจของเธอมันร้อนรุ่มราวไฟแผดเผา“ไอ้จอมมันตาบอดเพราะโดนเศษกระจกตอนประสบอุบัติเหตุ หมอเลยให้มันผ่าตัดตา แต่มันออกจากโรงพยาบาลไปแบบนี้แล้ว หมายความว่ามันจะไม่รักษาต่อ แสดงว่ามันจะต้องตาบอดไปตลอดชีวิตเลยนะ”“จริงเหรอคะ” รังรองรู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นลม ตัวร้อนวูบวาบ รู้สึกผิดขึ้นมาในอก“ไอ้จอมคงหมดกำลังใจเลยหนีไป” เริงฤทธิ์รู้นิสัยของเพื่

“คุณเริงจะกลับไปที่เกาะอีกรอบเหรอคะ” ลิ้นจี่เอ่ยถาม พี่เลี้ยงสาวอย่างลิ้นจี่เป็นคนที่ไว้ใจได้ และทำงานขยันซื่อสัตย์ เพราะเป็นเพื่อนที่รู้จักกันที่โรงพยาบาลของมีนา ลิ้นจี่เป็นคนรักเด็กและมีชีวิตที่ยากลำบากมาก่อน จึงสู้งาน รังรองจึงเลือกลิ้นจี่มาช่วยเลี้ยงลูก ตัดสินใจพามาด้วยตามที่มีนาแนะนำ“ใช่จ้ะ พี่จอมตั้งใจพูดเพื่อไล่ฉัน เขารักฉันมาก และกำลังตาบอด คงเสียขวัญหนีมาอยู่ที่นี่เพราะรับกับสภาพตัวเองไม่ได้ ฉันควรอยู่กับเขาไม่ใช่ทิ้งเขาเอาไว้แบบนั้น”รังรองกลับมาที่เกาะอีกครั้งและได้เจอกับประเสริฐ จึงพูดคุยกันให้เข้าใจว่าเธอจะมาอยู่ดูแลจิรภัทรที่นี่ แต่จะเป็นคนบอกจิรภัทรเอง ให้ประเสริฐช่วยไปจัดห้องให้ลิ้นจี่ด้วย ส่วนเธอจะพักห้องเดียวกับจิรภัทรประเสริฐดีใจที่เห็นรังรอง เพราะรู้ว่าเจ้านายหนุ่มรักรังรองมาก ถ้ารังรองมาดูแลก็คงจะดีวันดีคืน ยอมกลับไปผ่าตัดดวงตาอีกครั้งรังรองเดินเข้าไปในห้องพักของสามี เธอเดินอย่างเชื่องช้า แล้วก็ต้องยกมือขึ้นอุดปากตัวเองเมื่อเห็นจิรภัทรนอนร้องไห้อยู่ เขากัดมือตัวเองจนห้อเลือด ร่างใหญ่สะท้านไปมาเพราะกำลังร้องไห้อย่างหนักสภาพของเขาน่าเวทนาจนเธอต้องเบือนหน้าหนี เธ

“ร้องไห้ทำไมคะ” ประโยคคะขาน่ารักของผู้ชายคนเดิมกลับมาแล้ว รังรองยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก “พี่จอมอย่าไล่เริงไปไหนอีกเลยนะคะ เริงรักพี่ เริงจะไม่ไปไหนเด็ดขาดถ้าพี่ไม่ไปด้วย” เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นจนจิรภัทรต้องดึงเธอเข้ามากอดแนบอก เขาเองก็ร้องไห้ตามเธอไปด้วย“พี่ขอโทษ พี่แค่ไม่อยากเป็นตัวถ่วง ไม่อยากเป็นภาระให้เริงต้องลำบาก” ยิ่งเขารักเธอมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งไม่อยากทำให้เธอต้องลำบากเพราะเขา“พี่ดูถูกน้ำใจเริง พี่รักเริงดูแลเริงได้ แล้วทำไมเวลาพี่เจ็บป่วยไม่สบายเริงถึงจะทำแบบนั้นไม่ได้คะ เริงไม่เคยคิดทอดทิ้งพี่เลย ถ้าพี่รู้นิสัยของเริง เริงเป็นคนอย่างไรพี่ย่อมรู้ดี”“พี่ขอโทษ” เขาเอ่ยมันออกมา พร้อมจุมพิตกลุ่มผมนุ่มสลวยของเธออย่างแสนรักมือหนาขยับมาสัมผัสใบหน้าของเธอ ก่อนที่จะเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ“พี่รักเริงที่สุดคนดี” เขาก้มลงมาจุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงที่สัมผัสด้วยนิ้วอย่างแผ่วเบาก่อนหน้านั้น“เราจะสู้ไปด้วยกันนะคะ เริงจะอยู่ข้าง ๆ พี่นะคะ”“ค่ะคนดี” เขารับคำเสียงสั่นสะท้าน รู้สึกทั้งรักทั้งขอบคุณผู้หญิงคนนี้สุดหัวใจจิรภัทรยอมเข้ารับการผ่าตัดดวงตาในที่สุด รังรองให้กำลังใจสามีอย่างดี ว่