Lahat ng Kabanata ng เพชฌฆาตฟันน้ำนม (Omegaverse): Kabanata 71 - Kabanata 80

กีตาร์ใช้เวลาเกือบสี่ชั่วโมงเห็นจะได้ จึงพาตัวเองขับรถฝ่าการจารจรที่แน่นขนัดมาถึงที่หมาย ซึ่งเป็นอาคารสูงตระหง่านตั้งอยู่ในใจกลางเมืองใหญ่ มองได้เพียงครู่เขาก็ขับรถไปที่ลานจอดรถ จากนั้นจึงสาวเท้าเข้าไปในตึกนี้ทันทีพอเข้ามาได้กีตาร์ก็สาวตรงดิ่งไปหาใครบางคนที่เป็นผู้บริหารอยู่ที่นี่ โดยไม่สนคำร้องเรี

ส่งผลให้คุณหญิงชลนิภาที่ได้ยินคำพูดดังกล่าว อดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจยาวๆ ออกมา หนึ่งที แล้วเอ่ยเสียงเบาออกไปว่า “ธีมแม่เคยบอกแกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าแกจะชอบจะทำอะไรกับร่างกายของมันก็ได้แต่ห้ามรัก เพราะถ้าแกรักแกจะต้องสูญเสียทุกอย่างที่แม่แกคนนี้สร้างมาไปไม่ใช่หรือไง”“เรื่องนั้นผมรู้แล้ว” ชณาธิปพูดออกมาด

บทที่23จุดเริ่มต้นของทุกสิ่งสามสิบห้าปีก่อน…ท่ามกลางแสงสลัวในเวลาย่ำค่ำดวงตะวันคล้อยต่ำลงมาโอบล้อมผืนแผ่นดินและผืนฟ้าจนขมุกขมัว ชลนิภาในวัยสิบเก้าปีอยู่ในชุดนักศึกษาของมหาวิทยาลัยชื่อดังในเมืองเอกำลังสาวเท้าไปด้านหน้า สองมือหอบหนังสือที่หนักอึ้งเอาไว้นัยน์ตาสีเข้มจับจ้องมองถนนหนทางตรงหน้า จึงไ

เพ็ญแขที่ได้ยินดังนั้น จึงยื่นมือไปคว้าข้อมือของชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะดึงร่างของอีกฝ่ายให้เดินเข้ามา แล้วพูดออกไปด้วยรอยยิ้มกว้างว่า “ชลเราขอแนะนำนะ นี่พี่ดนัยกิ๊กพี่เพชรพี่ชายฉันเองและยังเป็นเพื่อนสมัยเด็กของ...”ทว่าพูดออกมาได้เพียงแค่นั้นมะเหงกจากใครบางคนเคาะลงมากลางหน้าผากของเพ็ญแขเบาๆ หนึ่งที ก

ส่งผลชลนิภาที่ได้เห็นภาพเบื้องหน้าที่มีคนสนิทสนมกับดนัยมากมาย นัยน์ตาสีเข้มจึงหรี่ลงจับจ้องมองไปที่คนเหล่านั้นอย่างไม่ชอบใจ ก่อนจะเหลียวหน้าหันมามองเพื่อนสนิทของตัวเอง แล้วสบถด่าอยู่ในใจว่า ‘ยายแขนะขายแข พี่ดนัยพาคนมามากขนาดนี้ทำไมไม่บอกกัน’แต่เธอก็ไม่ได้พูดคำเหล่านี้ออกมา ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมา