LOGINเมื่อเขาเจ้านายนักฆ่าผู้มีสมญาว่าเพชฌฆาตหน้าหล่อถึงคราวซวยต้องมาตายเพราะถูกนายจ้างปาดตัดตอน แต่ความซวยเขายังไม่หมดเพียงแค่นั้น เมื่อระบบบัญชีหนังหมาในนรกดันเออเร่อ ทำให้เขาถูกส่งมาอยู่ในโลกของนิยาย แต่จะส่งไปเกิดแบบเปล่าๆ เจ้าแห่งโลหนิยายก็ไม่ยอมให้ เขาจะต้องทำภารกิจปกป้องตัวละครตัวหนึ่งให้พ้นจากความตาย เขาที่ไม่อยากลงแรงอะไรแบบฟรีๆ เลยอ้างถึงความผิดพลาดในระบบนี้ แต่สุดท้ายเจ้าแห่งโลกในนิยายก็ไม่ยอมให้ ต่อรองยังไงก็ไม่เป็นผล จึงทำให้เจ้านายจำต้องรับภารกิจนี้อย่างจำใจ เพราะอย่างไงซะชายชาตรีอย่างเขาแค่ปกป้องตัวละครตัวเดียวจะไปยากเย็นอะไร แต่เอาเข้าจริงพอได้มาเกิดใหม่ เขากลับกลายมาเกิดใหม่จริงๆ เป็นทารกคนหนึ่งที่ได้แต่ร้องหิวนม จากที่เคยถือปืนคอยไล่ล่า กลับต้องมาถือขวดนมปกป้องตัวละครตัวหนึ่งแทน
View Moreแต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
และพอเห็นว่าเจ้าขุนกำลังจะขับรถออกมา เขาก็รีบขับรถออกไปเสียก่อนที่คนรักของตัวเองจะมาเห็นเช่นกันหลังจากวันที่เขาคว้าน้ำเหลวในวันนั้น เจ้าขุนก็พยายามหาทางเข้าพบไอดินที่บ้านอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็คว้าน้ำเหลวอย่างสิ้นท่าอยู่ดี จนคนในหมู่บ้านเริ่มมองเขาที่เข้ามาด้วยสายตาประหลาดถึงกระนั้นเขาก
ทว่าพูดได้เพียงแค่นั้นชายที่นอนอยู่บนเตียงกว้างก็ไอโขลกๆ ออกมาอยู่หลายต่อหลายที แล้วพยายามหอบหายใจอยู่นาน เพื่อโกยอากาศเข้าไป แต่ดูเหมือนว่าอาการเหนื่อยที่เกิดขึ้นมาจะไม่ยอมจางหายไป เขาจึงได้แต่ยกมือขึ้นเพื่อหมายจะจับข้อมือของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นบุตรชายที่ยืนอยู่ไม่ไกลส่งผลให้ไอดินที่ได้เห็นเช่นนั้น
ก่อนจะมีเสียงของชายหนุ่มดังให้ได้ยินอยู่ใกล้ๆ “เป็นไงบ้าง กี่ปีแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน” จากนั้นคนพูดจะสาวเท้าไปนั่งตรงโซฟาที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันได้ยินเช่นนั้นไอดินจึงพ่นลมหายใจยาวๆ ออกมาเบาๆ หนึ่งที แล้วพูดออกไปว่า “เก้าปีพอดีครับ” พูดเพียงแค่นั้นชายหนุ่มก็หลุบสายตามองพื้นเบื้องล่าง ก่อนจะเงยหน้า
พอคิดไม่ออกว่าเด็กน้อยคนนั้นต้องการเส้นผมของเขาไปทำอะไร เจ้านายจึงได้แต่ทอดถอนลมหายใจออกมาหนึ่งที แล้วพึมพำออกไปว่า “ตงม่ายมีอาไยหยอกนะ (คงไม่มีอะไรหรอกนะ)” ก่อนเจ้าตัวจะเอามือทั้งสองข้างจับเอวของเด็กคนข้างหน้า แล้วสาวเท้าเดินตามแถวที่คุณครูกำลังจะพาเข้าไปในห้องเรียนอีกครั้งสี่โมงเย็นบริเวณหน้าประ