LOGINแต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
ชายหนุ่มจึงรีบตอบกลับไปว่า “ลำบงลำบากอะไรล่ะ เป็นเพราะแม่พี่ไม่ใช่หรือไง เราถึงต้องทนทุกข์ทรมานอยู่แบบนี้”ไอดินจึงตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มว่า “แม่รองทำไปเพราะหน้าที่ พี่อย่าคิดมากเลยครับ เพราะยังไงผมก็เป็นแค่โอเมก้าคนหนึ่งที่อยู่ในตระกูล ร้อยทั้งร้อยก็ต้องแต่งออกไปอยู่ดี อีกทั้งชาติตระกูลของคนที่ผมจะแต
ก่อนจะมีเสียงของชายหนุ่มดังให้ได้ยินอยู่ใกล้ๆ “เป็นไงบ้าง กี่ปีแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน” จากนั้นคนพูดจะสาวเท้าไปนั่งตรงโซฟาที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันได้ยินเช่นนั้นไอดินจึงพ่นลมหายใจยาวๆ ออกมาเบาๆ หนึ่งที แล้วพูดออกไปว่า “เก้าปีพอดีครับ” พูดเพียงแค่นั้นชายหนุ่มก็หลุบสายตามองพื้นเบื้องล่าง ก่อนจะเงยหน้า
หลังจากที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ไอดินก็ใช้ความคิดอยู่ครู่ใหญ่ แต่พอได้เห็นสายตามุ่งมั่นและตั้งใจของเด็กน้อยที่ตัวเองโอบอุ้มเอาไว้ เขาก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ หนึ่งที ก่อนจะพูดออกไปว่า “ก็ได้ครับ ถือดีๆ ล่ะ”เจ้านายจึงฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างยินดี แล้วพูดออกไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มว่า “ฮับนายนายจะตือดี ดี
จากนั้นจึงเหลียวหน้าหันไปมองคนทั้งสองด้วยสายตานิ่ง เพราะถึงแม้เขาอยากจะพูดออกไปใจจะขาด แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่ได้พูดอะไรออกไปอยู่ดี แล้วได้แต่ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้านี้อย่างใจเย็นโดยที่ชายหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเลขาสาว เขาก็เหลือบสายตาไปมองโอเมก้าหนุ่มอีกฝ่ายพูดขึ้นมาทั







