Todos os capítulos de นายเย็นชากับยัยวิศวะตัวป่วน: Capítulo 31 - Capítulo 40

มีนาอยู่เฝ้าอากิระต่ออีกหลายวัน จนวันนี้อากิระก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแต่กับไม่เห็นมีนา ทำให้เขามีสีหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด " เฝ้ามาได้ตั้งหลายวันแต่วันออกจากโรงพยาบาลดันติดธุระเฉย" เสียงเอสพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าเพื่อนตัวเองที่นั่งอยู่บนรถเข็นดิวเข็นอากิระมาขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าตึก " พูดมากนะมึงไอ้เอส" " ก็กูพูดความจริงป่ะ??" " ไปกับบ้านได้ล่ะแม่กูรออยู่" " ไอ้ฟิวไปไหนว่ะหายไปตั้งแต่เมื่อกี้ล่ะ??" " ก็ให้มันไปเอารับยาไม่ใช่เหรอ อ๊ะ!!นู้นไง!!มาล่ะวิ่งหน้าตั้งมาเลย" " ยามาแล้วลูกพี่ ไปเรากลับบ้านกันเมื่อกี้คุณท่านพึ่งโทรมาด้วย" " เอ่อ งั้นไปขึ้นรถเลยไอ้คนป่วย" แล้วอากิระกับทุกคนก็ขึ้นรถกลับบ้านกัน ดิวเป็นคนขับให้เหมือนเดิมเพราะคุณท่านไม่ไว้ใจใครให้มาขับให้ พอดิวขับมาถึงบ้านแม่ของอากิระก็เดินออกมารับเขาที่หน้าบ้าน " อ้าวววมากันแล้ว มามาเข้าบ้านกันก่อน เดินดีๆนะลูก" " ครับ ผมเดินเองได้ครับแม่" " อ่ะ!!ดิวเธอเอาของขึ้นไปเก็บที่ห้องของอากิระก่อนไป" " ครับคุณท่าน" " ไปลูกไปห้องรับแขกกัน" " ได้ครับ" อากิระเดินไปพร้อมกับแม่แล้วไปนั่งที่โซฟา พ่อของเขากำลังนั่งอ่านข่าวอยู่พอเห็

มีนามองหน้าอากิระก่อนที่จะหันไปมองหน้าวินนี่ที่ทำหน้าจ๋อยอยู่พร้อมกับยกมือไหว้ขอโทษมีนาเบาๆ มีนาชี้หน้าคาดโทษวินนี่ มีนาหันหน้ากับมามองที่อากิระทั้งสองมองหน้ากันแล้วทั้งคู่ก็ยกแก้วขึ้นมาดื่มแทนทั้งคู่สบตากันภายในใจรู้สึกแปลกๆมีนาหลบตาอากิระ เขายังคงมองที่เธอตลอดพร้อมกับยกแก้วขึ้นมาดื่มต่อ " นี่ๆๆไม่เล่นเกมส์นี้แล้วเปลี่ยนเกมส์ดีกว่า" " เกมส์อะไรดีล่ะ??" " เกมส์หมุนขวดไหม???" " เอออ!!ก็ดีเกมส์นี้น่าสนุกดี จัดเลย" เอสหยิบขวดมาว่างบนโต๊ะแล้วเริ่มหมุนขวดรอบแรกปากขวดหันไปทางวินนี่ " แกจะรับคำท้าหรือว่าจะดื่ม?" " รับคำท้าสิย่ะวินนี่ะอย่าง" " งั้นแกก็ฟังคำท้าเลย เอาไงรุ่นพี่??" " แป๊บขอคิดก่อน...." เอสนั่งคิดบทลงโทษอยู่ไม่นานก็คิดได้ เอสมออองไปทางดีเจที่กำลังเปิดเพลงอยู่บนเวที " วินนี่สุดสวย" " ว่าไงคะ?รุ่นพี่จะให้หนูทำอะไรเหรอคะ??" เอสชี้ไปที่เวทีที่ตอนนี้กำลังว่างอยู่ วินนี่มองไปที่เวทีตามที่เอสชี้ไป " เห็นเวทีไหมจ๊ะ??" " เห็นค่ะ" เอสลุกขึ้นเดินนำวินนี่ไปหน้าดีเจแล้วเรียกดีเจให้มาหา พอคุยกับดีเจเสร็จกก็กวักมือเรียกวินนี่ให้มาใกล้ " น้องวินนี่สุดสวยเต้นให้พี่ดูสักเพลงได้ไ

อาทิตย์ต่อมา " ใกล้เปิดเทอมแล้วยังไม่ได้ไปไหนเลยอ่ะพวกแก" " แล้วแกจะไปไหนเห็นว่าไม่เคยอยู่บ้านเลยนี่ช่วงนี้อ่ะ" " แกรู้ได้ไงย่ะ??" " เอาเป็นว่าฉันรู้แล้วกัน" " ว่าแต่ฉันเหอะ!!แกก็ใช่ย่อย ควงสาวไม่ซ้ำหน้าเลยนะย่ะ" " ช่วยไม่ได้ก็คนมันหน้าตาดี" " พอกัน2 คน นั้นแหละไม่รู้ว่าฉันมาคบกับพวกแก2คนได้ไงนิสัยคนละคั่วเลย" มีนามองเพื่อนแล้วส่ายหัวให้ความไม่รู้จักโตของเพื่อนสองคน "วันนี้หลังเลิกเรียนพวกเราไปไหนกันดี??" " นี่ยังไม่ได้เรียนเลยนะแกคิดึงตอนเลิกเรียนแล้เหรอ??" " มันเป็นเเรื่องปกติอย่าไปสนใจมันเลย" " อ้าว!!อ้าว!!เงียบๆกันหน่อยนี่ห้องเรียนไม่ใช่ตลาดสดนะนักเรียน" " แกอาจารย์มาแล้วหันกับไปเลย" "เอ่อ เอ่อ " ทั้งสามคนนั่งเรียนกันจนหมดเวลาเรียนทั้งสามคนก็เดินออกมาหน้าตึก " ไปหาไรกินกัน??" " กินไรดีอ่ะ?? " ไปคาเฟ่แถวๆนี้กัน" " อืมก็ดีเหมือนกัน" เอี๊ยดดด เสียงรถมาจอดตรงหน้าของ3คนทำให้ทั้งหมดมองไปที่คนขับรถคันนั้นทันที แล้วก็ต้องตกใจเพราะคนที่ขับมาจอดไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นพี่รหัสขี้เก๊กของมีนานั่นเอง " รุ่นพี่!!!!" " ไอ้มีนาแกไปทำอะไรให้รุ่นพี่โกรธอีกหรรือป่าว??" " ไม่มี...

มีนามองไปที่สนามก็ยังไม่เห็นพายุเดินออกมา แต่กับเห็นเจ้าหน้าที่ขอเปลสนามให้ไปที่รถแทนรถของเธอสภาพตอนนี้พังเพราะกระแทกเข้ากับล้อรถที่กั้นข้างสนามอย่างแรง พายุโดนเอาขึ้นเปลแล้วพาออกมาอย่างเร็วรถพยาบาลมารอรับพายุที่ด้านหน้าแล้วนำตัวพายุส่งโรงพยาบาลทันที " วินนี่แกไปดูพายุก่อนเดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง" " ได้แก ฉันไปก่อน" มีนารอจนแข่งเสร็จก็เดินลงไปที่Pitเพื่อไปเจอกับรถคันที่เบียดรถของเธอให้เกิดอุบัติเหตุ พอเดินมาถึงก็เห็นคนขับรถทั้ง2คันที่กำลังคุยกันเธอกำลังจะเดินเข้าไปแต่ก็ถูกอากิรรระดึงไว้ เธอเลยยืนฟังที่พวกนั้นคุยกันก่อนที่จะเข้าไป " เล่นแบบนี้ไม่กลัวแบนออกจากทีมเหรอว่ะ??" " แค่นั้นมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ แล้วอีกอย่างทีมก็ไม่รู้ว่ากูมาแข่งใต้ดินแบบนี้หรอก" " ถ้าโดนจับได้อนาคตนักแข่งดับเลยนะมึง??" " ไม่มีทาง ผลงานที่กูทำให้ทีมมีหน้ามีตาขนาดนั้นถึงรู้ก็ทำอะไรกูไม่ได้หรอก" " เอ่อ!มันใจไว้เหอะมึง" " ว่าแต่กู! มึงก็จะเล่นมันตั้งแต่ต้นเกมส์ไม่ใช่เหรอว่ะ??" " ก็ใช่ไง แต่หาโอกาสทำไม่ได้รถสู้ไม่ได้ว่ะ" " กูก็จัดให้แล้วนี่ไง??" " แต่รถคันนั้นแ..ม่...งคุ้นๆว่ะ??" " รถ??" " ก็ใช่น่ะซิ คุ

---คอนโด--- หลังจากที่อากิระพามีนามาที่คอนโดทั้งคู่กพากันขึ้นไปบนคอนโดทั้งคู่ก็ขึ้นไปที่ห้องของอากิระพอไป พอถึงห้องมีนาเข้ามาก็รู้สึกกว่าคุ้นเคยเหมือนกับว่าเคยมา " ห้องนี้เราเคยมาใช่ไหม??" " อืม..." " แล้ว...รุ่นพี่พาเรามาที่นี้ทำไม??" " อ้าวว คนเป็นแฟนกันเขาก็พากันมาที่ห้องเขามาทำอะไรกันเหรอ??" " หืม??? นี่อย่าบอกว่ารุ่นพี่คิดจะ......." " จะ..อะไร??พูดออกมาเลย" " ก็..แบบ...." " อะไร??" มีนาเดินมาาหยุดตรงหน้าอากิระแล้วทำสายตาหื่นใส่เขาอากิระที่ยืนจ้องหน้ามีอยู่พอคิดขึ้นได้เขาก็โน้มตัวลงไปจูบมีนาโดยไม่ให้เธอตั้งตัว อื้อออ!!!!เธอเซถอยหลังไปนิดหน่อยแต่ก็โดนอากิระจับเอวเอาไว้ได้ทันเขาประคองจูบเธออยู่ไม่นานก็พาดันให้เธอถอยเข้าไปในห้องนอนจนตอนนี้มีนาถอยหลังมาชนเข้ากับเตียงทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปอากิระที่ตอนนี้นอนทับอยู่บนตัวของมีนาเขามามองหน้าของเธอแล้วใช้นิ้วเขี่ยผมที่บังหน้าของมีนาออก ทั้ง2คนสบตากันอยู่แบบนั้นจนอากิระอดใจไม่ไหวก้มลงไปจูบมีนาทันที แต่ก็โดนเธอดันออกเขาไว้ได้ทัน " รุ่นพี่.." " หืม????" " เรา...ยัง..ไม่เคย" " ฉันก็ยังไม่เคย..เหมือนกัน" " ห๊ะ!!อย่างรุ่นพี่เนี้ยะนะ.