Masuk"เอ้า!!ชนนน" เสียงกลุ่มเด็กวิศวะที่มาฉลองวันเกิดในร้านดังขึ้นทุกคนในร้านต่างก็หันมามอง"มึงกินเยอะไปแล้วนะ! เดี๋ยวก็เมาหรอกมึง!" เด็กสาวคนเดียวในกลุ่มไม่ใช่สิ!ต้องบอกว่าในชั้นเลยดีกว่าเพราะทั้งสาขามีเธอคนเดียวที่เป็นผู้หญิงที่สอบเข้ามาได้" ไม่เป็นไรมึงกูไหวน่า เอ้า!พวกมึงชนนนน" งานวันเกิดก็ดำเนินต่อไปจนดึกเขารุ่นพี่ที่เธอไม่ชอบหน้าแต่ต้องมาเจอกันทุกวันแล้วเหมือนโชคชะตาจะกลั่นแกล้งให้เธอกับเขามาอยู่ในคณะเดียวกันสาขาเดียวกันชายหนุ่มนั่งมองหญิงสาวที่ยกแก้วเหล้าดื่มอยู่อีกโต๊ะจนเมาจนเวลาล่วงเลยมาจนดึกพวกเพื่อนๆต่างก็เมากันแล้วก็แยกย้ายกันกลับเขาหันไปเห็นเธอที่ทิ้งตัวลงหลังพิงเก้าอี้สติเริ่มไม่มีเขาจึงให้เพื่อนเดินไปดูแต่กลับถูกเธอโวยวายไล่ออกมาเขาจึงต้องเข้าไปดู
Lihat lebih banyak___เมืองโอซาก้าประเทศญี่ปุ่น
อากิระลูกชายของตระกูลมาเฟียที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่นเขาจำเป็นจะต้องกลับมาอยู่ไทยกับผู้เป็นแม่ที่โดนสั่งให้กลับมาก่อนหน้านั้นเมื่อ6เดือนที่แล้ว เขาต้องมาเรียนที่ไทยด้วย อากิระเป็นหนุ่มหล่อที่สาวๆหมายปอง โดยเฉพาะมารินะหญิงสาวที่คอยตามติดอากิระตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ทั้งเขาและเธอโตเป็นหนุ่มเป็นสาวกันแล้วทั้งคู่ การกลับไทยครั้งนี้ อากิระต้องเข้ามาเรียนในมหาลัยที่พ่อของเขาเป็นคนสนับสนุน "อากิระคุง นายต้องย้ายมหาลัยจริงเหรอ?" "อืม " "แบบนี้.....เราก็ต้องแยกกันด้วยสิ?นายยอมได้เหรอ" "แล้วไง ให้ทำไงได้คำสั่งลงมาแล้ว อีกยอย่างฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเธอซักหน่อย" "ทำไมจะไม่ได้เป็นเราโตมาด้วยกันนะ" "แล้วยังไง แล้วนี่เธอมาหาฉันเพื่อจะมาถามแค่นี้ใช่ไหม" "มันก็ใช่แหละ แต่..." มารินะลุกขึ้นเดินไปหาเขาแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าเขา เขาผู้เย็นชาไม่มีใครกล้ายุ่งด้วยมีแต่เธอ มารินะจังที่อยู่ข้างๆเขามาตั้งแต่เด็ก มารินะเองที่คิดกับเขาเกินกว่าเพื่อน แต่เขามองเธอเป็นได้แค่คนรู้จักแค่เพื่อนสมัยเด็กก็เท่านั้น "อากิระไม่รู้จริงๆหรือว่าแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่ามารินะคิดยังไงกับอากิระ??" มารินะค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆจนปากเกือบจะถึงปากของเขา แต่เขาหันหน้าหนีไปอีกทาง ทำให้เธอต้องเสียหน้า แต่เธอก็ยังเก็บอาการไว้ได้อยู่ " เธอจะทำอะไร" เขากดเสียงต่ำที่แสนจะเย็นชาใส่ เธอที่ได้ยินเสียงนั้นจึงรีบขยับตัวออกห่างทันทีก่อนที่เขาจะไม่พอใจไปมากกว่านี้ "ก็....แค่อยากลองดูว่า อากิระจะคิดเหมือนกันหรือป่าว?" "ฮึ!" เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนที่จะลุกออกไป ___เมืองไทย "ยัยหนูวันนี้ต้องไปงานเลี้ยงกับแม่นะคะ ห้าม!ปฏิเสธ" "แม่ค่ะ วันนี้หนูนัดกับเพื่อนไว้แล้วนะคะ" "ก็เลื่อนนัดไปก่อนวันนี้สำคัญกว่านะคะลูกสาว" " อ่ะ ก็ได้ค่ะแต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ ถ้าจะให้หนูไปด้วยอีกคุณแม่ต้องบอกหนูล่วงหน้านะคะ" "ได้ๆ คราวหน้าแม่จะบอกหนูก่อน แต่ตอนนี้ไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ" ผู้เป็นแม่ดันหลังให้ลูกสาวไปเปลี่ยนชุดที่เตรียมไว้ในห้องของเธอ มีนาลูกสาวคนเดียวของตระกูลวิบูลรัตนาเธอเป็นหญิงสาวที่มีความมั่นใจกล้าได้กล้าเสียกับเพื่อนเธอให้ความสำคัญรองจากครอบครัวทุกระบบจบที่ครอบครัวเลยก็ว่าได้ เอาแต่ใจก็ที่หนึ่งเพื่อนๆของเธอรู้ดี ด้วยความที่เธอเป็นลูกสาวคนเดียวพ่อกับแม่จึงตามใจทุกอย่างแต่เธอก็ไม่ได้จะเอาแต่ใจไปซะทุกเรื่อง เธอก็มีลิมิตของเธออยู่ วันนี้เธอต้องไปงานเลี้ยงต้อนรับลูกชายของเพื่อนแม่ เธอจึงขัดแม่ของเธอไม่ได้เลยต้องจำยอมไปกับแม่และพ่อหลังจากที่อากิระกลับไปอยู่ที่ญี่ปุ่นด้านมีนาก็จัดการงานของตัวเองจนเสร็จเธอก็เดินทางไปหาอากิระที่ญี่ปุ่นทันที ณ.สนามบินประเทศญี่ปุ่น มีนาเดินทางมาญี่ปุ่นโดยไม่ได้บอกอะไรอากิระเธอกะจะมาเซอร์ไพรส์เขาเธอลงจากเครื่องได้ก็หาที่พักเองเธอได้ห้องพักที่โรงแรมแห่งหนึ่ง มีนาเช็คอินเข้าโรงแรมเสร็จก็ออกไปหาอะไรกิน เธอเดินออกไปย่านอาหารตอนกลางคืนเธอเดินดูนั้นดูนี่ไปจนได้ของที่เธออยากกินพอซื้อเสร็จเธอก็เอากลับมากินที่โรงแรม 📲📲📲ติ้ง!!ติ้ง!!ติ้ง!! เสียงข้อความดังขึ้นรัวๆมีนาที่กำลังนั่งกินของกินอยู่ก็หันไปมองที่โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆแล้วหยิบขึ้นมาดูก็เห็นเป็นข้อความที่อากิระส่งเข้ามา เธอเปิดอ่านแล้ววางโทรศัพท์ไว้เฉยๆก่อนที่จะหยิบของกินเข้าปากต่อ ติ้ง!! " อ่านไม่ตอบ??" " สนใจกันหน่อย" " คิดถึง ไม่คิดถึงกันเหรอ??" ( ขอโทษพึ่งว่างตอบ) ( คิดถึง แต่ไม่ค่อยว่างนะสิ นี่ยังทำธุระไม่เสร็จเลย) มีนามองไปที่ข้อความที่อากิระส่งมาก็อดยิ้มไม่ได้กับความทำตัวเหมือนเด็กของเขา พอเธอกินเสร็จก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบเขาโดยที่ไม่ได้บอกว่าเธอบินมาที่ญี่ปุ่นแล้ว ---เช้าต่อมา--- มีนาออกจากโรงแรมเพื่อที่จะไปเซ
" ลูกพี่แล้วทำไมมารินะจะต้องส่งคนมาตามล่าลูกพี่ด้วยล่ะ??" " เธอไม่ได้ส่งมาตามล่าฉัน แต่เธอพุ่งเป้ามาที่มีนาคนเดียวแต่วันนั้นกูไปด้วยกันไง" " อ่อออ แบบนี้เองงั้นลูกพี่ก็โดนลูกหลงดิ" " ก็ไม่เชิง จังหวะลูกน้องที่เธอสั่งมามันเป็นไอ้พวกที่คอยตามฉันไงแล้วมันได้จังหวะของพวกมันๆก็เลยจัดการคู่เลย" " แต่ดีนะครับที่พวกผมไปถึงเร็ว ไม่งั้นแย่แน่ๆ" " ใช่ แย่จริงน่ะแหละ" ไม่นานอาจารย์ก็เดินเข้ามาในห้อง ทั้งหมดเลยพากันเรียนจนถึงตอนเย็น ----ที่บ้านอากิระ---- " คุณคะ??คุณจะกลับญี่ปุ่นวันไหนคะ??" " 2-3วันน่ะเดี๋ยวคุยกับลูกก่อน ยังไงก็ต้องให้ลูกย้ายกลับไปที่นู้น" " ให้ลูกเรียนจบก่อนไม่ได้เหรอคะ?" "ก็ต้องคุยกับลูกดูก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที" บรื้นนนน เสียงรถเข้ามาจอดในบ้านมันเป็นรถของอากิระพอจอดรถเสร็อากิระกับมีนาก็เดินเข้ามาในบ้าน พอเขข้ามาก็เจอพ่อกับแม่นั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น ทั้งคู่เดินเข้าไปหาทั้ง2ท่าน " แม่ครับพ่อครับ นี่...มีนาแฟนผมครับ" " สวัสดีค่ะ" " อ่อ จ๊ะมาๆนั่งๆตรงนี้กันเร็วๆ" "ค่ะ/ครับ" อากิระพามีนาเดินมานั่งที่โซฟาแล้วเรียกแม่บ้านให้เอาของว่างมาให้เขาด้วยแม่บ้านเดินไปในค
อากิระลุกขึ้นเดินมาที่มารินะเขาจับไปที่ปลายคางของเธอแล้วบีบแรงๆ " โอ้ยย อากิคุงฉันเจ็บ!!" " มันก็คงไม่เจ็บเท่ามีนาหรอก..." เขาสะบัดหน้ามารินะให้หันไปตามแรงมือของเขาก่อนที่เขาจะ เดินกับไปที่นั่ง เขาหันมามองหน้าเธอก่อนที่จะยกยิ้มที่มุมปากขึ้นการยิ้มครั้งนี้มันเป็นการยิ้มที่เยือกเย็นจนไม่มีใครที่จะเข้ามาใกล้อากิระเลยแม้แต่พ่อของเขาเอง ลูกน้องคนที่เขาสั่งให้ไปเอาของมาก็เดินถือลังเข้ามาแล้วเดินมาทางเขาก่อนที่จะวางลังนั้นข้างๆเขา " พวกมึงเอาไอ้2คนนี้ไปฝั่งให้เรียบร้อย ไม่สิ!!เอามันไปเผาให้สิ้นซากอย่าให้เหลือแล้วพวกมึงก็จัดการให้เรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นพวกมึงเข้าใจใช่ไหมว่าต้องทำยัง??" " ครับ " " งั้นก็ไปได้ล่ะ เดี๋ยวกูมีโบนัสให้ ไปได้ล่ะ" " ครับ" แล้วลูกน้องก็ลากร่างที่ไร้วิญญานของทั้ง2คนไปจัดการทุกคนแบ่งหน้าที่กันทำจนภายในโกดังเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนมารินะที่นั่งอยู่ด้วยท่าทางที่หมดแรงที่จะดิ้นรนหนีไปไหนเธอมองไปที่อากิระที่ตอนนี้นั่งเปิดลังดูของที่อยู่ภายในลังอันนั้น " แก2คนไปจับเธอให้มานั่งที่เก้าอี้สิ" " ครับ " " กูเปลี่ยนใจล่ะ เอาเธอไปที่ห้องกระจกดีกว่าเก็บเสียง
ระหว่างที่ยามาโตะกำลังคุยกับนายของมัน พ่อขของอากิระก็เดินไปที่มารินะเขาสั่งให้ลูกน้องพามารินะกับยามาโตะไปที่โกดังหลังบ้าน " ปล่อยฉันนะ!!พวกแกจะพาฉันไปไหน???" " ใช่!!พวกแกจะพาเรา2คนไปไหน???" " ไม่ตต้องถามมากถึงเดี๋ยวก็รู้เอง" ลูกน้องพา2พ่อลูกไปที่โกดังหลังบ้านเสร็จก็ยืนคุมรอนายมาจัดการ ด้านมาโคโตะที่สั่งให้ลูกน้องดักสัญญานโทรศัพท์ไว้ตั้งแต่แรกก็รู้ที่อยู่ของปลายสายที่เป็นตัวบงการใหญ่ของเรื่องทั้งหมดที่เกิดกับลูกของตัวเองเขาสืบตั้งแต่อยู่ที่ญี่ปุ่นจนมาอยูเมืองไทยมันก๋ไม่ยอมที่จะปล่อยอากิระ รอบนี้เขาจะตัดรากถอนโคนออกไปให้หมอเพื่อปูทางไปปให้ลูกชายของตัวเอง พอสั่งให้คนไปจับไอ้ตัวบงการเสร็จเขาก็เดินมาที่ดกดังทันที รระหว่างที่มาโคโตะกำลังเดินไปที่โกดังก็มีรถวิ่งเขามาในบ้าน เขาหันไปมองก็เห็นว่าเป็นรถของอากิระที่เข้ามา เขาจึงเดินไปหาลูกชายก่อน " เป็นยังไงบ้าง เด็กคนนั้นฟื้นหรือยัง???" " ยังครับ...." " แล้วแกทำไมไม่ไปเฝ้า??" " ผมรู้มาว่าพ่อจับคนที่สั่งทำร้ายผมกับมีนาได้ผมก็เลยกลับมา" " ใช่!แกจะไปดูด้วยไหมฉันให้คนพาตัวไปไว้ที่โกดังหลังบ้านแล้ว.." " ครับ " พ่อลูกเดินไปที่โกดังหลังบ้าน