บททั้งหมดของ ฮูหยินที่ไม่ต้องการ: บทที่ 11 - บทที่ 20

แม้จะเป็นเรื่องของคนทั้งสองแล้วอย่างไร แต่เพิ่งแต่งงานกันได้เพียงสามวันเท่านั้น กลับพูดถึงเรื่องหย่าร้างเสียแล้วลู่ฮูหยินย่อมไม่เห็นด้วย เพราะนางชื่นชอบลูกสะใภ้ผู้นี้ยิ่งนัก หากเลิกรากันไป เกรงว่าชาตินี้ลู่เจิงอวี่คงไม่ยอมแต่งภรรยาอีก และสตรีผู้นั้นก็ไม่รู้ว่านิสัยใจคอจะเป็นเช่นไร อีกทั้งแน่นอนว่าย่อมไม่อาจเทียบได้กับบุตรสาวสกุลซูผู้นี้ นางมั่นใจ!ลู่ฮูหยินถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหลือบมองลูกชายที่ยืนนิ่งทำหน้าบึ้งอยู่ด้านข้าง ก่อนจะปรายสายตามองลูกสะใภ้ที่ก้มหน้าก้มตาเงียบไม่กล่าวสิ่งใดแม้จะรีบร้อนเดินออกจากจวนสกุลซูมาแล้วก็ตามแต่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสามกลับขุ่นมัวราวกับพายุกำลังตั้งเค้าอยู่ก็ไม่ปาน“ซูเสวี่ยอวิ๋น” ลู่ฮูหยินเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง พลางยื่นมือไปแตะหลังมืออีกฝ่ายเบาๆ “หากมีเรื่องอันใดไม่สบายใจก็บอกข้าเถิด อย่าเก็บเอาไว้เพียงลำพัง หรือหากถูกคนผู้นี้รังแกข่มเหงทั้งกายและใจ ก็อย่าได้ยินยอม รีบมาบอกข้า มารดาจะเป็นผู้จัดการสั่งสอนให้เข็ดหลาบเอง!”ซูเสวี่ยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นสบตาฮูหยิน เมื่อได้ยินถ้อยคำหนักแน่นเช่นนั้น แต่ยังไม่ทันเอื้อนเอ่ย ลู่เจิงอวี่กลับหัวเราะหยันแทรกขึ้นมาเสียก่อน“หึ

อีกไม่กี่วันก็จะถึงเทศกาลจงหยวนแล้ว…ไม่แน่ว่าการที่นางบังเอิญพบกับเซียวอี้หานในวันนั้น หาใช่เพราะสวรรค์ลิขิต หากแต่เป็นเพราะอีกฝ่ายต้องกลับมาเพื่อจัดพิธีไหว้บรรพบุรุษของสกุลหานต่างหากซูเสวี่ยอวิ๋นถอนหายใจเฮือกใหญ่ หัวคิ้วเรียวพลันขมวดมุ่นเล็กน้อย สีหน้าหนักอึ้งเต็มไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัวฉายออกมาไม่รู้ว่าเหตุใดช่วงนี้ชีวิตของนางถึงได้วุ่นวายนักเมื่อคืน แม้นางจะนอนหลับตั้งแต่พลบค่ำ แต่กลับสะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะฝันร้าย ไม่พอยังถูกลู่เจิงอวี่กลั่นแกล้งบังคับให้ซบนอนลงบนร่างแข็งแกร่งตลอดทั้งคืน จะขยับตัวก็ไม่ได้ จะหายใจทั้งทีก็ลำบาก ไฉนเลยจะสามารถหลับได้อย่างสบายซูเสวี่ยอวิ๋นหาได้นอนเต็มอิ่ม นางกึ่งหลับกึ่งตื่นตลอดทั้งคืน ใบหน้าคนงามหมองคล้ำ ปรากฏร่องรอยอิดโรยจางๆ แม้ว่าหลังเขาออกจากเรือนแล้ว นางจะได้นอนบนเตียงกว้างเพียงผู้เดียวก็หาได้ทำให้อาการดีขึ้นไม่เพราะไม่ทันไร เพียงชั่วอึดใจก็มีสาวใช้เข้ามาปลุก กล่าวกับนางว่า มีฮูหยินน้อยสกุลเหอต้องการมารับนางไปเดินตลาดหัวใจนางกระตุกวูบทันที ราวกับมีเข็มนับร้อยทิ่มแทง จากที่กำลังงัวเงียสะลึมสะลือ ไม่อยากตื่น กลับต้องตื่นเต็มตาทันทีหากต้องไปที่เดิ

“จะหึงหวงหรือไม่ หากภรรยาของเจ้ายิ้มให้บุรุษอื่นใบหน้าระรื่น เกรงว่าปานนี้คงวิ่งแจ้นตามไปมีเรื่องกับบุรุษผู้นั้นแล้วกระมัง หาได้กะจิตกะใจมานั่งดื่มชาอย่างสงบอยู่ตรงนี้!” ลู่เจิงอวี่ร่ายยาวราวกับอัดอั้นในอก หาได้ตอบกลับประโยคก่อนหน้านี้ไม่ใบหน้าหล่อเหลายังคงเคร่งขรึม ย่ำแย่และเจือด้วยอารมณ์ขุ่นมัวฉายชัดออกมา ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังเหอจื้อหาว ฝืนกลบเกลื่อนความปั่นป่วนที่พลุ่งพล่านคับแน่นอยู่ในอก“เหอะ!” ลู่เจิงอวี่แค่นเสียงฮึดฮัด มุมปากหนาเหยียดยกยิ้มเย้ยหยัน ราวกับไม่คิดปิดบังความขุ่นเคืองที่อัดแน่นอยู่เต็มอกน้ำเสียงทุ้มกดต่ำเอ่ยช้าๆ ชัดถ้อยคำทุกคำ “พออยู่ต่อหน้าข้าเอาแต่ร้องขอหย่า ใบหน้าบูดบึ้งราวถูกผู้ใดเหยียบหาง แต่พอหันไปหาบุรุษอื่นที่มิใช่สามีกลับยิ้มระรื่นระริกระรี้นัก!”ยิ่งเห็นนางคว้าแขนบุรุษผู้นั้นแล้วเดินหันหลังไปโดยไม่สนใจเหลียวแลเขาสักนิด ลู่เจิงอวี่ยิ่งโมโหเกรี้ยวโกรธ ใบหน้าเขียวคล้ำคล้ายโทสะจะปะทุออกมา!บรรยากาศภายในห้องโถงเงียบสงัดลง อากาศกดทับหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกหวังอวี้หลินปรายสายตามองสามีที่นั่งอยู่ข้างๆ มือที่กำลังจะยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปากพลันชะงัก แข็งค้างอยู

นางปวดใจ…ปวดใจมากเหลือเกิน ทว่ากลับไม่ยอมให้น้ำตารินไหลร้องไห้ออกมาอีกแล้ว ดวงตาคู่งามแดงก่ำ ฝืนกลั้นน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง สั่นระริกจนห้อเลือดภายในใจถูกบีบรัดแน่นคล้ายจะหายใจไม่ออกซูเสวี่ยอวิ๋นนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกริมสระบัว ทอดสายตาจ้องตรงหน้าอย่างเหม่อลอยไร้จุดหมาย ทั้งที่นางรู้คำตอบอยู่แล้ว…แต่กลับอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามซ้ำๆ ในใจ คล้ายตอกย้ำว่าเพราะเหตุใด ความสัมพันธ์ของนางและเซียวอี้หานจึงขาดสะบั่นลงที่ผ่านมาเป็นเพราะนางฝืนรั้งถักทอด้ายแดงเพียงผู้เดียวจนเจ็บปวด มือเปื้อนไปด้วยเลือดซูเสวี่ยอวิ๋นเหม่อลอยจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เดินเข้ามาจนหยุดอยู่ข้างๆสายตาคมกริบเย็นเยียบจ้องมองสตรีตรงหน้า ฉายชัดถึงความไม่พอใจ แต่กลับอ่อนลงทันทีเมื่อมองเห็นดวงตาคู่งามเจือด้วยความเจ็บปวดทันใดนั้น หัวใจแกร่งกระตุกวูบ ถ้อยคำที่ตั้งใจจะเอ่ยกลับกลืนลงท้องจนหมดสิ้น“กลับมาแล้วหรือ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามซูเสวี่ยอวิ๋นหลุดจากภวังค์ทันที หางตาเห็นสีอาภรณ์บุรุษยืนอยู่ข้างๆ ไม่ต้องเงยหน้าก็พอจำได้ว่าเป็นผู้ใด เพราะพึ่งพานกันไปเมื่อช่วงสายของวันน้ำเสียงหวานตอบสั้น “อื

“หึ! เป็นเพียงพี่สะใภ้ แต่กลับกล้าริอาจเอ่ยวาจาสั่งสอนข้า อย่าคิดว่าพี่ชายของข้ารัก แล้วเจ้าจะมีสิทธิทำอันใดหรือพูดสิ่งใดก็ได้” น้ำเสียงหวานของเหอซูหลิงเอ่ยขึ้นอย่างเย็นเยียบ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งแข็ร้าวฉายแววดื้อรั้นและเอาแต่ใจไว้เต็มสิบส่วนนี่เป็นครั้งแรกที่ฮูหยินผู้เฒ่าเหอสัมผัสถึงบรรยากาศภายในจวนที่ขุ่นมัวและกระอักกระอ่วนจนหายใจไม่ทั่วท้อง ทั้งที่นางอยู่มานานหลายสิบปี เกินกว่าครึ่งอายุแล้วทั้งหลานสะใภ้และหลานสาวต่างจ้องเขม็งสบตากันด้วยความแข็งกร้าว ไม่มีผู้ใดยอมอ่อนข้อหรือลงให้แม้เพียงครึ่งส่วน ท่าทีราวกับมีเรื่องบาดหมางฝังใจมาตั้งแต่เดิม บรรยากาศที่ครุ่นขุ่นเต็มไปด้วยความอึดอัดเช่นนี้ แม้แต่เหล่าสาวใช้ก็ย่อมสัมผัสได้ฮูหยินผู้เฒ่ามองสตรีทั้งสองสลับกันไปมา ก่อนถอนหายใจออกมาหนักอึ้งคล้ายมีก้อนหินนับพันชั่งกดทับอกคนหนึ่งคือหลานสาว…อีกคนคือภรรยาของหลานชาย นางจะต้องกล่าวออกมาอย่างไรจึงจะไม่เป็นการเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง“พอได้แล้ว!” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยปราม ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความหนักใจนางปรายมองหลานสาวกับหลานสะใภ้สลับกันไปมา หาได้หยุดเขม็งอยู่ที่ผู้ใด “พวกเจ้าเป็นคนสกุลเหอเหม