ฮูหยินที่ไม่ต้องการ

ฮูหยินที่ไม่ต้องการ

last updateLast Updated : 2026-02-18
By:  วอลจูCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
25Chapters
3.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

นอ.ไปงานแต่งงานเพื่อนสนิท จะเข้าไปอวยพรแต่ห้องนั้นกลับสลับกัน มีพอ.ที่ถูกวางยาปลุกกำนันอยู่ข้างใน พอรู้อีกทีก็สายเกินแก้ จะหนีก็ไม่ทัน จำต้องแต่งงานกลับพอ.อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เพียงเพราะความผิดพลาดในค่ำคืนหนึ่ง นางจึงถูกตราหน้าว่าเป็นฮูหยินที่ไม่ต้องการของเขา...ถูกเหยียดหยามและถูกมองอย่างไร้ค่า ทว่าหัวใจของนางกลับโง่เขลาไม่อาจหนีพ้นจากบุรุษผู้นี้ไปได้

View More

Chapter 1

๑ คืนงานแต่ง

Le stylo Montblanc glissa bruyamment sur la pile de documents financiers, l’arrêtant net comme un point final exaspéré. Amélia "Amy" Sterling ne prit même pas la peine de jeter un œil aux trois zéros qu'elle venait d'apposer. Elle savait que chaque ligne de ces papiers hurlait son nom.

Dehors, le soleil de l'après-midi déclinant frappait le verre blindé de son Penthouse à Belgravia, Londres, transformant la Tamise lointaine en une traînée d'or fondu. Une prison dorée, parfaitement sécurisée, avec vue imprenable sur le parc. Elle n'en était que plus agacée.

— C’est un autre chien de garde que l'oncle Jonathan m'envoie, n'est-ce pas ? demanda Amy, le ton plat, sans regarder l'homme assis en face d'elle.

Jonathan Sterling, son oncle et président par intérim du conseil d'administration, était l’incarnation du luxe bien rodé : costume Savile Row, sourire de requin, et l'air de sentir le cash.

— Amy, ma chérie, commença Jonathan d'une voix mielleuse. Après la tentative d'enlèvement bâclée, et compte tenu de la révision de ton héritage imminente, le conseil a insisté. Ce n’est pas un simple « chien de garde ». C'est... le meilleur.

Amy leva enfin les yeux. « Le meilleur » était le mot magique que son oncle utilisait toujours pour masquer son contrôle. Elle s'attendait à un autre colosse taiseux, avec une cicatrice intimidante et une absence totale de personnalité.

La sonnette retentit. Jonathan se leva avec l’enthousiasme d’un vendeur de voitures d’occasion.

— Ah, le voici. Il s'appelle Damian Croft.

La porte s'ouvrit sur un homme qui faisait instantanément paraître les meubles du penthouse trop petits.

Damian Croft. Alias Elias Vance.

Il était, à première vue, une erreur statistique. S'il était un "robot de sécurité", alors il avait été dessiné par un artiste obsédé par la perfection. Il portait un costume noir taillé au couteau, trop cher et — Amy le remarqua immédiatement — un peu trop ajusté pour quelqu’un qui devait pouvoir bouger. Ses cheveux noirs, impeccablement coiffés, cachaient une mâchoire carrée et des yeux vert-gris qui balayaient la pièce en une seconde.

Il n'avait pas l'air intimidant. Il avait l'air... dangereux, d’une beauté qui promettait des ennuis.

— Mademoiselle Sterling, dit Elias. Sa voix était grave, polie, professionnelle. Glaciale. Un accent légèrement britannique, très raffiné.

Il ne lui sourit pas. Il la regarda avec l’efficacité d’un scanner.

— Damian, s'il te plaît, prends place, insista Jonathan, savourant visiblement l’effet.

Elias resta debout, un monolithe de professionnalisme.

— Mon rôle, commença Elias, récitant sa fiche comme un mauvais acteur, est d'assurer votre sécurité 24h/24, de garantir la confidentialité de vos déplacements et de vos communications. Je suis un bouclier, Mademoiselle Sterling. Et vous êtes mon unique priorité.

Amy posa son menton sur son poing, un rictus cynique étirant ses lèvres.

— De m'ennuyer à mort, je connais la suite. Asseyez-vous, Damian. Ou est-ce que les robots de luxe n'ont pas besoin de chaises ?

Elias ne cilla pas. Il s'assit, mais avec une rigidité militaire. Il était évident qu'il préférait rester debout.

— Je vois que vous avez déjà eu des expériences avec le personnel de sécurité, déclara-t-il, reconnaissant à peine l'insulte.

— Oh oui. Des tas. Le dernier passait ses journées à faire des pompes dans le salon et à me regarder manger mes céréales. Je les appelle mes accessoires ennuyeux. Mon oncle pense que si j'ai un garde du corps assez grand, je n'aurai pas le temps de gérer l'entreprise correctement. N'est-ce pas, Jonathan ?

Jonathan s'éclaircit bruyamment la gorge.

— Allons, Amy, ne sois pas impolie. Damian est très qualifié.

— Bien sûr qu’il l’est, soupira-t-elle. Il est d’une beauté dangereuse et d’un professionnalisme glacial. J’admets que vous avez amélioré le design, oncle. Mais les accessoires sont là pour être testés.

Elle se redressa et pointa du doigt une bouteille de vin somptueusement étiquetée, placée sur un présentoir en marbre.

— Vous voyez cette bouteille ? C'est un Château Margaux 1982. Il vaut le prix d'un petit appartement. Versez-m'en un verre, Damian. Et utilisez un verre approprié.

Elias se leva immédiatement. Il se dirigea vers la bouteille, son visage dénué d'expression. Amy le suivit du regard, sachant que ce simple test allait révéler son imposture. Un vrai garde du corps ne ferait pas ça. Un vrai professionnel du luxe saurait comment le faire.

Elias prit la bouteille. Il attrapa un verre au hasard dans le bar adjacent, un verre à eau large et épais. Il ouvrit la bouteille avec un mouvement trop brusque, presque nerveux, et versa le vin dans le verre à eau, le remplissant aux trois quarts.

Un silence s'installa, plus lourd que le silence qu'aurait provoqué un coup de feu.

Amy sentit un sourire, un vrai sourire, monter sur ses lèvres pour la première fois de la journée. Un sourire froid et cruel.

— Félicitations, Damian.

Elias s'arrêta, tenant le verre. Il avait l'air perplexe.

— J’ai réussi à l’ouvrir.

— Vous avez réussi à insulter une bouteille qui coûte plus cher que la plupart des voitures ici. Vous tenez un Grand Cru comme une canette de bière, vous utilisez un verre à eau pour un millésime de 1982, et vous l'avez rempli comme si j'étais sur le point de m'évanouir.

Elle se pencha en avant.

— Vous êtes peut-être un bouclier, Damian, mais vous êtes un très, très mauvais sommelier. Et vous n'êtes clairement pas habitué à ces choses.

Elias se raidit. Il savait qu'il avait raté son coup. La gaffe était stupide, mais révélatrice. Il avait passé la semaine à étudier les techniques de combat et les protocoles de sécurité, pas les règles de l'étiquette.

Le masque professionnel se fendilla. Dans son regard vert-gris, une étincelle passa : une gêne humiliée, rapidement remplacée par de l'agacement. Il la fixa d’une intensité qui lui coupa presque le souffle. Une tension physique, inattendue, monta entre eux.

— Je ne suis pas payé pour déguster le vin, Mademoiselle Sterling, répondit-il, sa voix redevenant un roc. Je suis payé pour m'assurer que personne ne glisse du poison dedans.

Il posa le verre, sans le boire.

— Je m'assurerai de n'avoir à le goûter que si cela est absolument nécessaire.

Il ne s'était pas excusé. Il avait transformé sa gaffe en une menace subtile.

Amy le regarda. Ce n’était pas le robot qu’elle attendait. Il était un imposteur, oui, mais il était piqué au vif et dangereux.

— Très bien, Damian. Vous avez le poste, dit-elle, se laissant aller dans son fauteuil. Et j'ai ma première mission pour vous.

Jonathan afficha un air de soulagement.

— Je dois assister à la vente de charité de Lady Ashworth ce soir.

— Je serai votre escorte, dit Elias, immédiatement.

— Non. Vous serez mon majordome personnel. Je déteste porter des sacs à main. Vous les porterez. Et je veux que vous me trouviez une pâtisserie spécifique : une Tarte Bourdaloue. Vous avez deux heures.

Elle pointa son doigt vers la porte.

— Maintenant, sortez d’ici, Damian. Trouvez mon gâteau, et ensuite, vous pourrez commencer à me protéger. Le vrai travail commencera demain.

Elias Vance, le détective privé au bord de la faillite, l’homme secrètement engagé pour espionner et trahir cette femme, se leva. Ses yeux lui disaient qu'il avait envie de la prendre et de la secouer. Au lieu de cela, il se contenta d’une réponse glaciale :

— À vos ordres, Mademoiselle Sterling.

Il fit volte-face et quitta le penthouse.

Amy le regarda s’éloigner, son sourire s'évanouissant. Elle venait de rencontrer son nouveau garde du corps. Il était un mensonge en costume, un imposteur magnifique. Et elle sentait, au plus profond de son cynisme, que cette cohabitation allait être tout sauf ennuyeuse.

Prochaine Étape.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
25 Chapters
๑ คืนงานแต่ง
เสียงผู้คนพูดคุยเจื้อยแจ้วปนกับเสียงดนตรีแผ่วเบา ยิ่งเพิ่มบรรยากาศครึกครื้นรื่นเริง กลิ่นอายความเป็นมงคลอบอวลไปทั่วทั้งจวนสกุลเหอ ทุกมุมถูกประดับประดาด้วยผ้าแพรสีชาด พอถึงยามพลบค่ำ เมื่อท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี ตะเกียงสีแดงก็ถูกจุดสว่างไสวไปทั่วทั้งจวนบ่าวไพร่เดินขวักไขว่ไปมาไม่ขาดสาย คอยต้อนรับแขกผู้มาเยือนที่ยังหลั่งไหลเข้ามา เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยอวยพรและเสียงชนจอกสุราดังก้องอยู่ทุกมุมภายในเรือนหอถูกจัดตกแต่งอย่างประณีต ผ้าปูเตียงผืนงามปักลายมังกรและหงส์ด้วยดิ้นทองสะท้อนแสงตะเกียงจนวับวาว กลิ่นกำยานที่จุดไว้ในกระถางลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง ยิ่งเพิ่มบรรยากาศให้เต็มไปด้วยความเป็นมงคลซูเสวี่ยอวิ๋นเดินตามทางที่จุดโคมสีแดงมาเรื่อยๆ นางยกมือเคาะประตูอยู่สองสามครั้ง พร้อมเอ่ยเรียกด้วยเสียงนุ่มนวล“อวี้หลิง…ข้ามาอวยพรเจ้า เข้าไปได้หรือไม่”ทว่าภายในกลับเงียบสงัด ไร้แม้แต่เสียงฝีเท้าหรือเสียงใดๆ ตอบกลับ มีเพียงเสียงพูดคุยและเสียงดนตรีจากโถงใหญ่ลอยมาแผ่วเบาเท่านั้น นางยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาคู่งามหันซ้ายแลขวามองหาสาวใช้ที่ควรคอยดูแลอยู่หน้าประตูห้องหอ แต่กลับไร้เงาแม้แต่เพียงผู้เดียว ห
Read more
๒ ผิดห้องผิดคน
สตรีงามอยู่ตรงหน้าลู่เจิงอวี่ เขาจะห้ามใจอย่างไรไหวลู่เจิงอวี่โอบอุ้มร่างอรชรขึ้นแนบอก ก่อนจะหมุนตัวหันหลัง เดินย่างเท้าสามก้าวก็ถึงเตียงแล้ว พลางโยนสตรีในอ้อมกอดลงเตียงไปอย่างแรง หาได้ถนุถนอม โดยสนใจว่าอีกฝ่ายจะเจ็บหรือไม่มุมปากหนายกยิ้มเยาะ ลู่เจิงอวี่หาได้พูดพร่ำเสียเวลาให้มากความ ยามนี้ความอดทนของเขาขาดสะบั้นแล้วเขาถอนเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็วจนเผยแผงอกกำยำเปลือยเปล่าและเหลือเพียงกางเกงส่วนล่างนัยน์ตาเมล็ดซิ่งเบิกกว้าง สบเข้ากับดวงตาคมกริบของบุรุษตรงหน้า นิ่งงันคล้ายตกตระลึงไม่รู้ว่าควาจะตกใจหรือรู้สึกอย่างใดดี หัวคิ้วของซูเสวี่ยอวิ๋นขมวดมุ่น จนย่ำแย่แทบเป็นปมนางหาได้ไร้เดียงสาถึงขั้นมองไม่ออกว่าบุรุษผู้นี้จะทำอะไรหรือเกิดอันใดขึ้นนับจากนี้“ท่านคิดจะทำอันใด!”“ไสหัวออกไปให้พ้นซะ” ซูเสวี่ยอวิ๋นเสียงหวานตวาดกร้าวด้วยความโกรธและไม่พอใจ พลันลืมความเจ็บเมื่อครู่ตอนที่ถูกโยนลงเตียงไปชั่วขณะซูเสวี่ยอวิ๋นมองอย่างหวาดระแวง พลางตั้งสติและถอยออกห่างไปเรื่อยๆ จนสุดขอบเตียง จนชิดกับผนังฉากกั้นพอดี นางสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ข่มความหวาดกลัวที่คืบคลานเข้ามาใกล้สายตาคมกริบลึกล้ำของลู่เจิงอวี่จ้
Read more
๓ กลายเป็นเรื่องใหญ่
“อ่า…เจ้าเป็นของข้า” น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูขาว ก่อนจะใช้ฟันขบกัดเบาๆ ราวกับหยอกเย้าเรือนร่างอรชรยังคงขยับไปตามแรงกระแทก ริมฝีปากบางเม้มแน่น ไม่ยอมให้มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่สักครึ่งคำ จนกลิ่นคาวเลือดคลุ้งในปากแตะปลายจมูก ดวงตาคู่งามเอ่อคลอด้วยน้ำตา พลางเพ่งมองเพดานตรงหน้าที่เริ่มพร่ามัวเหตุใดเวลาช่างผ่านไปช้านัก…เหตุใดเขาจึงไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและหยุดเสียที…ร่างกายของนางเริ่มอ่อนล้าจนไม่อาจทนไหวซูเสวี่ยอวิ๋นพยายามขัดขืนจนสุดแรงแต่กลับไร้ประโยชน์ ไม่อาจหลีกหนีได้เลย สิ่งเดียวที่นางยังไม่ได้ลองคือกลั้นลมหายใจจนสิ้นใจตายไปเสียเท่านั้น ทว่าความพยายามเหล่านั้นกลับยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของบุรุษบนร่างให้ฮึกเหิมจนกลายนางที่เจ็บปวดกว่าเดิมเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องมืดสลัว เปลวเทียนที่เคยส่องแสงค่อยๆ มอดดับ เหลือเพียงแสงจันทร์ยามค่ำที่สาดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทว่าหาได้เป็นอุปสรรคต่อเขาไม่ลู่เจิงอวี่มองเห็นชัดเจนทุกสิ่งสะโพกหนาโหมแรงกระแทกใส่ไม่ยั้ง คล้ายบ่งบอกถึงความกระหายที่ไม่รู้จักพอ แม้สุขสมไปครั้งแล้วครั้งเล่าก็ตามสายตาคมกริบก้มมองสตรีใต้ร่าง น
Read more
๔ บังคับแต่งงาน
ซูเสวี่ยอวิ๋นถูกบุรุษผู้นี้เคี่ยวกรำตลอดทั้งคืนด้วยความเอาแต่ใจและโลภมากไม่รู้จักพอทั้งคืน กว่านางจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็ไม่รู้ว่ายามใดแล้วแต่พอล้มตัวนอนพักผ่อนไปได้ไม่ทันไร กลับได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายกึกก้องราวกับอยู่ข้างหู แม้ว่าจะรู้สึกล้าเหนื่อยจนไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาเพียงใดนางก็ต้องลุกขึ้นมาดูว่าบุรุษไร้สติผู้นี้กำลังทำสิ่งใดอยู่กันแน่ความรู้สึกของซูเสวี่ยอวิ๋นในยามนั้น ทั้งอ่อนล้าและง่วงงุนยิ่งนัก นางเพิ่งจะได้นอนพักไม่ถึงชั่วอึดใจ แต่กลับถูกปลุกให้จำต้องลุกขึ้นมาอย่างจำใจไม่อาจหลีกเลี่ยงทว่าแม้ว่าจะยังฉงนงุนงงอยู่มากแต่พอได้ยินน้ำเสียงของหวังอวี้หลินเอ่ยเรียกอยู่ตรงหน้า…หัวใจของนางกระตุกวูบ และได้สติตื่นเต็มตาทันทีณ ห้องโถงใหญ่สกุลเหอซูเสวี่ยอวิ๋นนั่งเหยียดหลังตรง มือทั้งสองประสานวางบนตักด้วยความประหม่า ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรงนางหลุบสายตาลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าหรือสบตาผู้ใด หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงด้วยความปั่นป่วนที่ตีวนอยู่ในอกห้องโถงใหญ่สกุลเหอตั้งอยู่กลางจวน ถัดจากสระบัวพอดี แม้ยามเช้าจะมีแสงแดดคลอจางๆ บรรยากาศกลับเย็นสบายเพราะมีสายลมพัดผ่าน
Read more
๕ วันแต่งงานที่ขมขื่น
นางไม่ได้ต้องการให้บุรุษผู้นั้นต้องมาแสดงความรับผิดชอบอันใดทั้งสิ้น ซ้ำยังไม่อยากข้องเกี่ยว ไม่อยากเห็นหน้าอีก ปรารถนาเพียงให้เหตุการณ์ในวันนั้นเป็นแค่ฝันร้ายตื่นหนึ่งเท่านั้น!ทว่าทุกอย่างที่คิดไว้กลับไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ซูเสวี่ยอวิ๋นไม่เพียงแต่ไม่อาจทำให้เรื่องสงบลงได้ ทว่ากลับบานปลายเลยเถิดถึงขั้นที่ยามนี้นางกำลังสวมใส่ชุดมงคลสีแดงฉาน และร่วมกราบไหว้ฟ้าดินกับบุรุษผู้นั้นที่ข่มเหงน้ำใจ เอ่ยถ้อยคำดูถูก ถากถางและเหน็บแนมนางอย่างไร้ค่า…อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงเป็นเพราะเหตุใดกัน!?เรื่องราวถึงกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกันแม้ว่านางเป็นสตรีจะเสียหายแล้วอย่างไร ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเอ่ยปากถามสักครึ่งคำว่าเพราะเหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ หรือถามว่านางยินยอมหรือเต็มใจอยากจะเป็นภรรยาของคนผู้นั้นหรือไม่แต่กลับไม่มี…ทุกคนล้วนยึดถือแต่เพียงธรรมเนียม โดยไม่สนใจความรู้สึกของนางว่าจะกล้ำกลืนเพียงใดเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วและเสียงดนตรีดังแว่วเข้ามาภายในเรือนหอที่เงียบสงัด ทำให้บรรยากาศไม่ดูวังเวงจนเกินไปนัยน์ตาเมล็ดซิ่งทอดมองเปลวเทียนที่พริ้วปลิวตามสายลมอยู่เพียงเล่มเดียว หลังจากที่นางดับจนมอดไปเกือบหมดภ
Read more
๖ ชีวิตฮูหยินที่ไร้ตัวตน
แม้ว่าลู่เจิงอวี่อยากหลีกออกจากจวนเพียงใด ราวกับว่าถูกมารดาล่วงรู้ความคิดได้ ภายหลังจากส่งแขกเหรื่อออกไปหมดแล้ว เขากลับถูกบ่าวไพร่เฝ้าหน้าประตูขัดขวางไว้ไม่ยอมให้ก้าวออกไปแม้แต่สักครึ่งก้าวมิหนำซ้ำยังถูกสายตาของเหล่าสาวใช้ในจวนจับจ้องมองจนไม่ต่างจากนักโทษหลบหนี!ทั้งที่เป็นคืนงานแต่งทว่าเขากลับไม่ปรารถนาที่จะร่วมเตียงกับสตรีผู้นั้นอีก แม้ว่าภาพใบหน้า เรือนร่างอรชรและน้ำเสียงหวานของนางยามอยู่ใต้ร่างเขาจะแวบเข้ามาในหัวอยู่หลายครั้งก็ตามลู่เจิงอวี่ยอมรับว่านางงดงามไม่น้อยและหอมหวานยิ่งกว่าสตรีใดที่เคยเจอมา ทว่าสตรีก็เป็นเฉกเช่นเดียสกันหมด…เจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากสุนัขจิ้งจอก!?ยามนั้นเขาเอ่ยปากขับไล่นางแล้ว แต่สตรีผู้นั้นกลับเอาแต่ถามหาสหายไม่หยุดปากและไม่ยอมออกไปอย่างจงใจ ลู่เจิงอวี่มองเพียงแวบเดียวก็หยั่งรู้ถึงจิตใจแล้ว หากไม่ใช่เพราะเป็นนางที่จงใจจะจับเขา…เหตุใดทุกอย่างถึงได้ดูราบรื่นเป็นใจเช่นนี้ลู่เจิงอวี่ยอมรับว่าตอนนั้นเห็นสตรีงามจึงขาดสติไปแต่เขากลับไม่คาดคิดว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่จนต้องแต่งสตรีผู้นี้เป็นภรรยา เดิมเขาคิดว่ามันสมควรจะจบลงคืนนั้น…ทว่าทุกอย่างล้วนเป็นแผนการของนางทั้ง
Read more
๗ พบพานคนรักเก่า
อาการของซูเสวี่ยอวิ๋นนับว่าแย่ไม่น้อย ทั้งที่นอนตื่นสายจนไม่ได้ยกน้ำชาคารวะแม่สามีตามธรรมเนียม ทว่าลู่ฮูหยินหาได้ติดใจ กลับเป็นอีกฝ่ายที่แวะมาหาด้วยตนเอง พอเห็นสภาพของนางย่ำแย่ถึงเพียงนี้ จึงเป็นผู้สั่งให้สาวใช้ไปเชิญท่านหมอมาตรวจดูอาการของนางที่เอาแต่พะอืดพะอมคล้ายจะอาเจียนอยู่เกือบตลอดเวลาขณะที่สามีหมาดๆ ของนางนั้น ตั้งแต่เช้าที่ถูกนางไล่ตวาดออกไปจนบ่ายคล้อยกลับหายหัวไม่โผล่มาให้เห็นหน้าอีกทว่าดีแล้วเพียงได้เห็นหน้าเขา ลมหายใจของนางก็เหมือนจะติดขัดหายใจไม่ออกชั่วขณะซูเสวี่ยอวิ๋นเหนื่อยจนแทบอยากจะกลั้นลมหายใจไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด…ทั้งจิตใจและร่างกายของนางเหนื่อยล้าไม่น้อยเพียงแค่หนึ่งวันแต่นางกลับรู้สึกเชื่องช้าราวกับหนึ่งปีวันนี้ทั้งวันซูเสวี่ยอวิ๋นเอาแต่นอนอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อนร่างกายเลยแม้แต่น้อย เพราะรู้สึกหมดอารมณ์และไร้เรี่ยวแรงจนไม่สามารถทำอันใดได้ทั้งสิ้นนอกจากจำต้องลุกขึ้นเพื่อทำธุระส่วนตัวและฝืนกินประทังไปเพียงเท่านั้นเกรงว่าหากแม่สามีเห็นท่าทางเกียจคร้านเช่นนี้ คงเร่งรัดพูดเรื่องหย่าขาดกับบุรุษผู้นั้นอีกแรงเป็นแน่ แต่ไฉนเลยซูเสวี่ยอวิ๋น กลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายหาได
Read more
๘ ความร้ายกาจของเหอซูหลิง
เหอซูหลิงเห็นลู่เจิงอวี่มาตั้งแต่ยังเล็ก นางใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่งจะได้สวมชุดสีแดงมงคล ร่วมกราบไหว้ฟ้าดินและผูกผมอยู่เคียงข้างเขาไปจนผมขาวโพลนทว่าแผนการกลับพลาดพลั้ง!ผู้ที่ควรจะได้อยู่ในเรือนนั่น และอยู่บนเตียงนั้นกับลู่เจิงอวี่สมควรเป็นนาง หาใช่สตรีผู้อื่นไม่!แม้เขาจะดื่มสุราที่นางแอบวางยาปลุกกำหนัดไว้แล้วก็ตาม ไฉนเลยท่านย่ากลับเปลี่ยนใจอย่างกะทันหัน ถึงขั้นสลับเรือนรับรองแขกกับเรือนหอของพี่ชายและพี่สะใภ้โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าเลยสักครึ่งคำ กว่าที่เหอซูหลิงจะรู้ก็สายเกินไปเสียแล้วเมื่อหวนกลับไปยังเรือนหอหลังเดิม นางเพียงแค่ยืนอยู่หน้าประตูก็ได้ยินเสียงหวานแผ่วเบาคลอไปกับเสียงทุ้มต่ำพร่าดังเล็ดลอดออกมา…ที่แม้แต่เด็กสามขวบได้ยินยังเข้าใจได้ร่างของนางชะงักแข็งทื่อไปในทันที ไม่รู้ว่าควรเปิดเข้าไปขัดจังหวะหรือควรทำเช่นไรดี!เหอซูหลิงยืนนิ่งฟังอยู่นาน หัวใจเจ็บหนึบราวถูกบีบด้วยฝ่ามือจนคล้ายจะหายใจไม่ออกเกรงว่าบรรยากาศภายในเรือนคงอบอวลไปด้วยกลิ่นวสันต์และความสุขสมที่มิอาจบรรยายออกมาเป็นถ้อยคำได้แน่!เหอซูหลิงหาได้เปิดเข้าไปขัดขวางไม่หลังจากยืนตรึกตรองอยู่เนิ่นนาน เหอซูหลิงจึงได้ข้อสรุปว
Read more
๙ ปกป้องโดยไม่ตั้งใจ
เมื่อครบสามวันตามธรรมเนียม ซูเสวี่ยอวิ๋นต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมพร้อมสามี ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางกับบุรุษผู้นั้น ห่างเหินเย็นชา ราวกับคนแปลกหน้าที่ถูกบีบบังคับให้อยู่ร่วมเรือนกันเพราะไร้ที่ไปมากกว่าตลอดสองวันที่ผ่านมา แม้นางจะได้ตื่นแต่เช้านัก ทว่าพื้นที่บนเตียงข้างกายกลับว่างเปล่าและเย็นเฉียบ คล้ายเขาตั้งใจลุกก่อนเพื่อหลบเลี่ยงนางโดยเฉพาะและแม้กลางดึกบางครั้ง นางจะรู้สึกถึงแรงกดเบาๆ ราวกับมีผู้เอนกายลงบนฟูกข้างๆ ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นกลับเห็นเพียงความมืดเงียบ นางก็เลือกที่จะหลับตาต่อโดยไม่สนใจเช้าวันต่อมา เมื่อมองไม่เห็นแม้แต่เงาของสามี นางก็เพียงหัวเราะเยาะ กล่าวในใจว่า รีบไปให้พ้นหน้านางก็ดีแล้ว ไม่เช่นนั้นเกรงว่าทั้งวันอารมณ์คงขุ่นมัวไม่สู้ดีแน่ทันทีที่ซูเสวี่ยอวิ๋นลุกขึ้นนั่งบนเตียง เหล่าสาวใช้ที่รออยู่หน้าเรือนก็รีบร้อนเข้ามาปรนนิบัติโดยไม่ต้องรอคำสั่งเมื่อวานนี้ นางได้กล่าวกับลู่ฮูหยินไว้ว่าจะกลับบ้านเดิมจึงขอใช้รถม้าของสกุลลู่เสียหน่อย แม้ว่าจะไร้เงาสามีร่วมไปด้วยก็ตาม ทว่าแทนที่ลู่ฮูหยินจะเพิกเฉยอีกฝ่ายกลับกล่าวหนักแน่นว่า ‘ลูกสะใภ้ของข้า ย่อมมิอาจถูกผู้อื่นหยามหน้าได้’ แ
Read more
๑๐ ความเย็นชา
ลู่ฮูหยินเป็นภรรยาแห่งตระกูลพ่อค้าวาณิช การพบปะผู้คนนับว่าเชี่ยวชาญนัก ถ้อยคำที่นางเอื้อนเอ่ยรื่นไหลยิ่งกว่าแม่น้ำหลายสายไหลรวมกันเสียอีกเสียงหัวเราะและถ้อยสนทนาของนางดังขึ้นไม่ขาดสาย พลันกลบเสียงของเจ้าของจวนอย่างนายท่านซูและซูฮูหยินไปจนสิ้น ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มกว้าง พลางปรายสายตาไปยังลูกสะใภ้แล้วเอ่ยเยินยอว่า“สกุลซูช่างเลี้ยงบุตรสาวได้ดีเสียจริง หากรู้เช่นนี้ ข้าน่าจะส่งบุตรชายมาให้อบรมสั่งสอนบ้าง”ทว่าในประโยคหลังกลับไม่วายสอดแฝงถ้อยคำเหน็บแนมบุตรชายของตนซูฮูหยินมิอาจรู้ว่าควรยิ้มรับหรือหัวเราะออกมาดี นางเพียงเหลือบหางตามองลูกเขย ครั้นเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดสะท้อนออกมาก็ยิ่งเดาใจไม่ถูกลูกเขยผู้นี้ทำเอานางหวาดหวั่นใจไม่น้อย…นางยกจอกน้ำชาขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความอึดอัดในอก ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ“ลู่ฮูหยินกล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ทั้งนายท่านลู่และข้าต่างก็มัวทำงาน จนบางคราวก็เผลอละเลยเสวี่ยอวิ๋นไปบ้าง เช่นนั้นจะกล่าวว่าเป็นเพราะการอบรมสั่งสอนก็คงมิใช่”น้ำเสียงแผ่วเบาในช่วงท้ายพลันแฝงความรู้สึกผิด ก่อนที่สายตาของซูฮูหยินจะสบกับลู่ฮูหยินพอดีในห้วงความ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status