ฮูหยินที่ไม่ต้องการ

ฮูหยินที่ไม่ต้องการ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-18
โดย:  วอลจูจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
25บท
3.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

นอ.ไปงานแต่งงานเพื่อนสนิท จะเข้าไปอวยพรแต่ห้องนั้นกลับสลับกัน มีพอ.ที่ถูกวางยาปลุกกำนันอยู่ข้างใน พอรู้อีกทีก็สายเกินแก้ จะหนีก็ไม่ทัน จำต้องแต่งงานกลับพอ.อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เพียงเพราะความผิดพลาดในค่ำคืนหนึ่ง นางจึงถูกตราหน้าว่าเป็นฮูหยินที่ไม่ต้องการของเขา...ถูกเหยียดหยามและถูกมองอย่างไร้ค่า ทว่าหัวใจของนางกลับโง่เขลาไม่อาจหนีพ้นจากบุรุษผู้นี้ไปได้

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

๑ คืนงานแต่ง

Chapter one

Anabelle Pov

“This lady is unprepared, according to our pack tradition, a lady cannot rule the Kam kingdom,” my Uncle, Aiden Raven, said in a cold, manipulative tone.

Standing before the council and elders, with his hands folded behind his back.

“A lady who cannot control her emotions, nor her father's legacy, would bring an end to the pack as Luna,” Raven's voice echoed through the wall.

Elders centred the wall, their faces carrying the tension of the hall. 

“That's true! We can't be ruled by a young lady,” one elder said with his face carved with tension.

"Our pack would be destroyed if such a thing were to happen." 

I knelt down in the middle of the hall, breathing heavily, my knee feeling the cold of the carved rock. This council has always been the place my late parents gathered, laughed and made decisions. But now it's filled with betrayal and tension.

Everyone in the hall held doubt… doubt carved by Raven.

“A Luna who can't control her emotions would bring danger to our people,” Uncle Raven declared.

My stomach tightened and my throat was dry.

A danger?!

What does that mean?

How would I be a danger to a kingdom I have always adored?

I wanted to scream at him, but I knew how manipulative Uncle Raven was. I cursed myself for breathing in the same atmosphere he was. 

I kept my gaze on each of them, scanning the hall carefully, trying not to shake in the midst of the tension. I'm supposed to be strong, my dad's only daughter. I'm supposed to be the next Luna.

“Why can't I be the pack’s Luna?” I asked, managing to counter my uncle's voice.” My voice ran out, shaky.

Uncle smirked, “is that a question?”

“But I've been destined for the future Luna of this pack, it's my right by birth.”

“I am Anabelle Aiden, the only daughter of late alpha Aiden. No one tried questioning my dad's decisions or actions. But why now?”

“Anabelle no one is questioning your late dad's decisions, but your uncle Raven's opinion is valid, as the beta of Kam kingdom.”

“And as a young lady, being Luna is a terrible decision. You have no control over your emotions nor your father's legacy,” the elders roared out!

“Anabelle you focus more on your artist designer talents, that's what you have control over.”

“Just focus on that. You are just a woman!” Raven said, his tongue out in disdain.

I looked at him in detest, my throat tightened, my wolf form was spiked by his constant manipulations.

It's either the elders have been threatened or manipulated by his word.

“My talent can never affect me being the Luna of this pack, I can control my emotions as well as you guys.” 

“Anabelle, don't question further, it's tradition. In our tradition, we can never be ruled by only a Luna; we need an alpha who stands and makes decisions that enable the growth of our pack.” The elders said.

With their eyes holding much conviction.

Since the birth of your great forefathers, we've been led by a man, Alpha. This is the law, women are to abide by.

“I was born by the Alpha himself. I have the bloodline of an Alpha. But just because I'm a woman, I can't rule?!” I said with a shaky voice.

“That's enough of the argument, Anabelle. I did not train you to question your elders!” Uncle Raven shouted.

I bowed my head in sorrow, my claws piercing the cold stone.

“There's only one way to bring Luna, Anabelle.” Elder Maros said lowly.

“The only way is to break through the cold-hearted Alpha of the fangspire pack.

That's the only way you can be the future Luna.” He declared.

“Alpha Roman is a cold-hearted man, with a strong estimation for women. Two of you are fated mates, betrothed before your birth. Being the Luna of this pack, means you have to get married to your fated mate.” Elder Maros declared.

The pack roared in agreement with that decision, and even my uncle cheered the idea up.

“This is a contract, Anabelle. You have five years to win his heart, to break his stone heart. After five years and you couldn't win his heart, all your father's legacy and kingdom would be taken from you.”

“This is the only way you can get access to his legacy as well as being our Luna.”

Elder Maros concluded.

The elder nodded in agreement.

“Staying with Alpha Roman will give you structure and control over your emotions. And we will have an alpha.” Elder Maros suggested.

My jaw clenched, and I could feel my wolf side burning with anger, the elders my dad once favored had betrayed me.

I lifted my head, but–” elders…”

“Our decision is final. You aren't allowed to counter that!” Uncle Raven cut me off.

The hall was filled with silence, tension at that moment. 

“It's a contract, we're giving you one day to think about it. Once you've made a decision, another meeting will be held tomorrow. Then you would sign the documents."

That's the only way you get your father's legacy.” Elder Maros concluded.

My mouth snapped shut, my body burning from heat, but only his name scared me off. Alpha of Fangspire, I have always heard about that name and how cruel he was to women.

After my parents told me that we are fated mates before they died. I already vowed never to be with him.

I hated him, before seeing him.

My eyes are almost dripping with tears. 

Not here, Anabelle. Not in their presence.

I won't show that I'm weak. I said to myself.

“You've heard them, Anabelle,” Raven murmured. His words meant a venomous whisper to me.

"If you want to protect what is meant for the Aiden family, you have to obey." He said innocently.

Five years of training wasn't going to make me strong.

Five years of exile.

My voice hammered, but I forced myself to be strong.

Kael Roman, allowing anything that isn't war hasn't been heard. Being a woman would even worsen it. 

“Why would he take me?” I asked myself.

Raven smirked, his lips smiling as he had already won. This decision benefited him a lot, sending me to Fangspire would give him power over my father's legacy.

One day to decide felt like years; either I lost my father's legacy, or I lived with the ruthless Alpha of Fangspire.

The fear of making a decision overwhelmed me. Leaving with Alpha Roman was like a trap.

A trap I don't know where it leads to, a trap that would tame me or strengthen me.

One thing I knew was that I needed to melt his cold heart.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
25
๑ คืนงานแต่ง
เสียงผู้คนพูดคุยเจื้อยแจ้วปนกับเสียงดนตรีแผ่วเบา ยิ่งเพิ่มบรรยากาศครึกครื้นรื่นเริง กลิ่นอายความเป็นมงคลอบอวลไปทั่วทั้งจวนสกุลเหอ ทุกมุมถูกประดับประดาด้วยผ้าแพรสีชาด พอถึงยามพลบค่ำ เมื่อท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี ตะเกียงสีแดงก็ถูกจุดสว่างไสวไปทั่วทั้งจวนบ่าวไพร่เดินขวักไขว่ไปมาไม่ขาดสาย คอยต้อนรับแขกผู้มาเยือนที่ยังหลั่งไหลเข้ามา เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยอวยพรและเสียงชนจอกสุราดังก้องอยู่ทุกมุมภายในเรือนหอถูกจัดตกแต่งอย่างประณีต ผ้าปูเตียงผืนงามปักลายมังกรและหงส์ด้วยดิ้นทองสะท้อนแสงตะเกียงจนวับวาว กลิ่นกำยานที่จุดไว้ในกระถางลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง ยิ่งเพิ่มบรรยากาศให้เต็มไปด้วยความเป็นมงคลซูเสวี่ยอวิ๋นเดินตามทางที่จุดโคมสีแดงมาเรื่อยๆ นางยกมือเคาะประตูอยู่สองสามครั้ง พร้อมเอ่ยเรียกด้วยเสียงนุ่มนวล“อวี้หลิง…ข้ามาอวยพรเจ้า เข้าไปได้หรือไม่”ทว่าภายในกลับเงียบสงัด ไร้แม้แต่เสียงฝีเท้าหรือเสียงใดๆ ตอบกลับ มีเพียงเสียงพูดคุยและเสียงดนตรีจากโถงใหญ่ลอยมาแผ่วเบาเท่านั้น นางยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาคู่งามหันซ้ายแลขวามองหาสาวใช้ที่ควรคอยดูแลอยู่หน้าประตูห้องหอ แต่กลับไร้เงาแม้แต่เพียงผู้เดียว ห
อ่านเพิ่มเติม
๒ ผิดห้องผิดคน
สตรีงามอยู่ตรงหน้าลู่เจิงอวี่ เขาจะห้ามใจอย่างไรไหวลู่เจิงอวี่โอบอุ้มร่างอรชรขึ้นแนบอก ก่อนจะหมุนตัวหันหลัง เดินย่างเท้าสามก้าวก็ถึงเตียงแล้ว พลางโยนสตรีในอ้อมกอดลงเตียงไปอย่างแรง หาได้ถนุถนอม โดยสนใจว่าอีกฝ่ายจะเจ็บหรือไม่มุมปากหนายกยิ้มเยาะ ลู่เจิงอวี่หาได้พูดพร่ำเสียเวลาให้มากความ ยามนี้ความอดทนของเขาขาดสะบั้นแล้วเขาถอนเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็วจนเผยแผงอกกำยำเปลือยเปล่าและเหลือเพียงกางเกงส่วนล่างนัยน์ตาเมล็ดซิ่งเบิกกว้าง สบเข้ากับดวงตาคมกริบของบุรุษตรงหน้า นิ่งงันคล้ายตกตระลึงไม่รู้ว่าควาจะตกใจหรือรู้สึกอย่างใดดี หัวคิ้วของซูเสวี่ยอวิ๋นขมวดมุ่น จนย่ำแย่แทบเป็นปมนางหาได้ไร้เดียงสาถึงขั้นมองไม่ออกว่าบุรุษผู้นี้จะทำอะไรหรือเกิดอันใดขึ้นนับจากนี้“ท่านคิดจะทำอันใด!”“ไสหัวออกไปให้พ้นซะ” ซูเสวี่ยอวิ๋นเสียงหวานตวาดกร้าวด้วยความโกรธและไม่พอใจ พลันลืมความเจ็บเมื่อครู่ตอนที่ถูกโยนลงเตียงไปชั่วขณะซูเสวี่ยอวิ๋นมองอย่างหวาดระแวง พลางตั้งสติและถอยออกห่างไปเรื่อยๆ จนสุดขอบเตียง จนชิดกับผนังฉากกั้นพอดี นางสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ข่มความหวาดกลัวที่คืบคลานเข้ามาใกล้สายตาคมกริบลึกล้ำของลู่เจิงอวี่จ้
อ่านเพิ่มเติม
๓ กลายเป็นเรื่องใหญ่
“อ่า…เจ้าเป็นของข้า” น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูขาว ก่อนจะใช้ฟันขบกัดเบาๆ ราวกับหยอกเย้าเรือนร่างอรชรยังคงขยับไปตามแรงกระแทก ริมฝีปากบางเม้มแน่น ไม่ยอมให้มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่สักครึ่งคำ จนกลิ่นคาวเลือดคลุ้งในปากแตะปลายจมูก ดวงตาคู่งามเอ่อคลอด้วยน้ำตา พลางเพ่งมองเพดานตรงหน้าที่เริ่มพร่ามัวเหตุใดเวลาช่างผ่านไปช้านัก…เหตุใดเขาจึงไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและหยุดเสียที…ร่างกายของนางเริ่มอ่อนล้าจนไม่อาจทนไหวซูเสวี่ยอวิ๋นพยายามขัดขืนจนสุดแรงแต่กลับไร้ประโยชน์ ไม่อาจหลีกหนีได้เลย สิ่งเดียวที่นางยังไม่ได้ลองคือกลั้นลมหายใจจนสิ้นใจตายไปเสียเท่านั้น ทว่าความพยายามเหล่านั้นกลับยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของบุรุษบนร่างให้ฮึกเหิมจนกลายนางที่เจ็บปวดกว่าเดิมเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องมืดสลัว เปลวเทียนที่เคยส่องแสงค่อยๆ มอดดับ เหลือเพียงแสงจันทร์ยามค่ำที่สาดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทว่าหาได้เป็นอุปสรรคต่อเขาไม่ลู่เจิงอวี่มองเห็นชัดเจนทุกสิ่งสะโพกหนาโหมแรงกระแทกใส่ไม่ยั้ง คล้ายบ่งบอกถึงความกระหายที่ไม่รู้จักพอ แม้สุขสมไปครั้งแล้วครั้งเล่าก็ตามสายตาคมกริบก้มมองสตรีใต้ร่าง น
อ่านเพิ่มเติม
๔ บังคับแต่งงาน
ซูเสวี่ยอวิ๋นถูกบุรุษผู้นี้เคี่ยวกรำตลอดทั้งคืนด้วยความเอาแต่ใจและโลภมากไม่รู้จักพอทั้งคืน กว่านางจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็ไม่รู้ว่ายามใดแล้วแต่พอล้มตัวนอนพักผ่อนไปได้ไม่ทันไร กลับได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายกึกก้องราวกับอยู่ข้างหู แม้ว่าจะรู้สึกล้าเหนื่อยจนไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาเพียงใดนางก็ต้องลุกขึ้นมาดูว่าบุรุษไร้สติผู้นี้กำลังทำสิ่งใดอยู่กันแน่ความรู้สึกของซูเสวี่ยอวิ๋นในยามนั้น ทั้งอ่อนล้าและง่วงงุนยิ่งนัก นางเพิ่งจะได้นอนพักไม่ถึงชั่วอึดใจ แต่กลับถูกปลุกให้จำต้องลุกขึ้นมาอย่างจำใจไม่อาจหลีกเลี่ยงทว่าแม้ว่าจะยังฉงนงุนงงอยู่มากแต่พอได้ยินน้ำเสียงของหวังอวี้หลินเอ่ยเรียกอยู่ตรงหน้า…หัวใจของนางกระตุกวูบ และได้สติตื่นเต็มตาทันทีณ ห้องโถงใหญ่สกุลเหอซูเสวี่ยอวิ๋นนั่งเหยียดหลังตรง มือทั้งสองประสานวางบนตักด้วยความประหม่า ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรงนางหลุบสายตาลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าหรือสบตาผู้ใด หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงด้วยความปั่นป่วนที่ตีวนอยู่ในอกห้องโถงใหญ่สกุลเหอตั้งอยู่กลางจวน ถัดจากสระบัวพอดี แม้ยามเช้าจะมีแสงแดดคลอจางๆ บรรยากาศกลับเย็นสบายเพราะมีสายลมพัดผ่าน
อ่านเพิ่มเติม
๕ วันแต่งงานที่ขมขื่น
นางไม่ได้ต้องการให้บุรุษผู้นั้นต้องมาแสดงความรับผิดชอบอันใดทั้งสิ้น ซ้ำยังไม่อยากข้องเกี่ยว ไม่อยากเห็นหน้าอีก ปรารถนาเพียงให้เหตุการณ์ในวันนั้นเป็นแค่ฝันร้ายตื่นหนึ่งเท่านั้น!ทว่าทุกอย่างที่คิดไว้กลับไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ซูเสวี่ยอวิ๋นไม่เพียงแต่ไม่อาจทำให้เรื่องสงบลงได้ ทว่ากลับบานปลายเลยเถิดถึงขั้นที่ยามนี้นางกำลังสวมใส่ชุดมงคลสีแดงฉาน และร่วมกราบไหว้ฟ้าดินกับบุรุษผู้นั้นที่ข่มเหงน้ำใจ เอ่ยถ้อยคำดูถูก ถากถางและเหน็บแนมนางอย่างไร้ค่า…อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงเป็นเพราะเหตุใดกัน!?เรื่องราวถึงกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกันแม้ว่านางเป็นสตรีจะเสียหายแล้วอย่างไร ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเอ่ยปากถามสักครึ่งคำว่าเพราะเหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ หรือถามว่านางยินยอมหรือเต็มใจอยากจะเป็นภรรยาของคนผู้นั้นหรือไม่แต่กลับไม่มี…ทุกคนล้วนยึดถือแต่เพียงธรรมเนียม โดยไม่สนใจความรู้สึกของนางว่าจะกล้ำกลืนเพียงใดเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วและเสียงดนตรีดังแว่วเข้ามาภายในเรือนหอที่เงียบสงัด ทำให้บรรยากาศไม่ดูวังเวงจนเกินไปนัยน์ตาเมล็ดซิ่งทอดมองเปลวเทียนที่พริ้วปลิวตามสายลมอยู่เพียงเล่มเดียว หลังจากที่นางดับจนมอดไปเกือบหมดภ
อ่านเพิ่มเติม
๖ ชีวิตฮูหยินที่ไร้ตัวตน
แม้ว่าลู่เจิงอวี่อยากหลีกออกจากจวนเพียงใด ราวกับว่าถูกมารดาล่วงรู้ความคิดได้ ภายหลังจากส่งแขกเหรื่อออกไปหมดแล้ว เขากลับถูกบ่าวไพร่เฝ้าหน้าประตูขัดขวางไว้ไม่ยอมให้ก้าวออกไปแม้แต่สักครึ่งก้าวมิหนำซ้ำยังถูกสายตาของเหล่าสาวใช้ในจวนจับจ้องมองจนไม่ต่างจากนักโทษหลบหนี!ทั้งที่เป็นคืนงานแต่งทว่าเขากลับไม่ปรารถนาที่จะร่วมเตียงกับสตรีผู้นั้นอีก แม้ว่าภาพใบหน้า เรือนร่างอรชรและน้ำเสียงหวานของนางยามอยู่ใต้ร่างเขาจะแวบเข้ามาในหัวอยู่หลายครั้งก็ตามลู่เจิงอวี่ยอมรับว่านางงดงามไม่น้อยและหอมหวานยิ่งกว่าสตรีใดที่เคยเจอมา ทว่าสตรีก็เป็นเฉกเช่นเดียสกันหมด…เจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากสุนัขจิ้งจอก!?ยามนั้นเขาเอ่ยปากขับไล่นางแล้ว แต่สตรีผู้นั้นกลับเอาแต่ถามหาสหายไม่หยุดปากและไม่ยอมออกไปอย่างจงใจ ลู่เจิงอวี่มองเพียงแวบเดียวก็หยั่งรู้ถึงจิตใจแล้ว หากไม่ใช่เพราะเป็นนางที่จงใจจะจับเขา…เหตุใดทุกอย่างถึงได้ดูราบรื่นเป็นใจเช่นนี้ลู่เจิงอวี่ยอมรับว่าตอนนั้นเห็นสตรีงามจึงขาดสติไปแต่เขากลับไม่คาดคิดว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่จนต้องแต่งสตรีผู้นี้เป็นภรรยา เดิมเขาคิดว่ามันสมควรจะจบลงคืนนั้น…ทว่าทุกอย่างล้วนเป็นแผนการของนางทั้ง
อ่านเพิ่มเติม
๗ พบพานคนรักเก่า
อาการของซูเสวี่ยอวิ๋นนับว่าแย่ไม่น้อย ทั้งที่นอนตื่นสายจนไม่ได้ยกน้ำชาคารวะแม่สามีตามธรรมเนียม ทว่าลู่ฮูหยินหาได้ติดใจ กลับเป็นอีกฝ่ายที่แวะมาหาด้วยตนเอง พอเห็นสภาพของนางย่ำแย่ถึงเพียงนี้ จึงเป็นผู้สั่งให้สาวใช้ไปเชิญท่านหมอมาตรวจดูอาการของนางที่เอาแต่พะอืดพะอมคล้ายจะอาเจียนอยู่เกือบตลอดเวลาขณะที่สามีหมาดๆ ของนางนั้น ตั้งแต่เช้าที่ถูกนางไล่ตวาดออกไปจนบ่ายคล้อยกลับหายหัวไม่โผล่มาให้เห็นหน้าอีกทว่าดีแล้วเพียงได้เห็นหน้าเขา ลมหายใจของนางก็เหมือนจะติดขัดหายใจไม่ออกชั่วขณะซูเสวี่ยอวิ๋นเหนื่อยจนแทบอยากจะกลั้นลมหายใจไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด…ทั้งจิตใจและร่างกายของนางเหนื่อยล้าไม่น้อยเพียงแค่หนึ่งวันแต่นางกลับรู้สึกเชื่องช้าราวกับหนึ่งปีวันนี้ทั้งวันซูเสวี่ยอวิ๋นเอาแต่นอนอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อนร่างกายเลยแม้แต่น้อย เพราะรู้สึกหมดอารมณ์และไร้เรี่ยวแรงจนไม่สามารถทำอันใดได้ทั้งสิ้นนอกจากจำต้องลุกขึ้นเพื่อทำธุระส่วนตัวและฝืนกินประทังไปเพียงเท่านั้นเกรงว่าหากแม่สามีเห็นท่าทางเกียจคร้านเช่นนี้ คงเร่งรัดพูดเรื่องหย่าขาดกับบุรุษผู้นั้นอีกแรงเป็นแน่ แต่ไฉนเลยซูเสวี่ยอวิ๋น กลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายหาได
อ่านเพิ่มเติม
๘ ความร้ายกาจของเหอซูหลิง
เหอซูหลิงเห็นลู่เจิงอวี่มาตั้งแต่ยังเล็ก นางใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่งจะได้สวมชุดสีแดงมงคล ร่วมกราบไหว้ฟ้าดินและผูกผมอยู่เคียงข้างเขาไปจนผมขาวโพลนทว่าแผนการกลับพลาดพลั้ง!ผู้ที่ควรจะได้อยู่ในเรือนนั่น และอยู่บนเตียงนั้นกับลู่เจิงอวี่สมควรเป็นนาง หาใช่สตรีผู้อื่นไม่!แม้เขาจะดื่มสุราที่นางแอบวางยาปลุกกำหนัดไว้แล้วก็ตาม ไฉนเลยท่านย่ากลับเปลี่ยนใจอย่างกะทันหัน ถึงขั้นสลับเรือนรับรองแขกกับเรือนหอของพี่ชายและพี่สะใภ้โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าเลยสักครึ่งคำ กว่าที่เหอซูหลิงจะรู้ก็สายเกินไปเสียแล้วเมื่อหวนกลับไปยังเรือนหอหลังเดิม นางเพียงแค่ยืนอยู่หน้าประตูก็ได้ยินเสียงหวานแผ่วเบาคลอไปกับเสียงทุ้มต่ำพร่าดังเล็ดลอดออกมา…ที่แม้แต่เด็กสามขวบได้ยินยังเข้าใจได้ร่างของนางชะงักแข็งทื่อไปในทันที ไม่รู้ว่าควรเปิดเข้าไปขัดจังหวะหรือควรทำเช่นไรดี!เหอซูหลิงยืนนิ่งฟังอยู่นาน หัวใจเจ็บหนึบราวถูกบีบด้วยฝ่ามือจนคล้ายจะหายใจไม่ออกเกรงว่าบรรยากาศภายในเรือนคงอบอวลไปด้วยกลิ่นวสันต์และความสุขสมที่มิอาจบรรยายออกมาเป็นถ้อยคำได้แน่!เหอซูหลิงหาได้เปิดเข้าไปขัดขวางไม่หลังจากยืนตรึกตรองอยู่เนิ่นนาน เหอซูหลิงจึงได้ข้อสรุปว
อ่านเพิ่มเติม
๙ ปกป้องโดยไม่ตั้งใจ
เมื่อครบสามวันตามธรรมเนียม ซูเสวี่ยอวิ๋นต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมพร้อมสามี ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางกับบุรุษผู้นั้น ห่างเหินเย็นชา ราวกับคนแปลกหน้าที่ถูกบีบบังคับให้อยู่ร่วมเรือนกันเพราะไร้ที่ไปมากกว่าตลอดสองวันที่ผ่านมา แม้นางจะได้ตื่นแต่เช้านัก ทว่าพื้นที่บนเตียงข้างกายกลับว่างเปล่าและเย็นเฉียบ คล้ายเขาตั้งใจลุกก่อนเพื่อหลบเลี่ยงนางโดยเฉพาะและแม้กลางดึกบางครั้ง นางจะรู้สึกถึงแรงกดเบาๆ ราวกับมีผู้เอนกายลงบนฟูกข้างๆ ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นกลับเห็นเพียงความมืดเงียบ นางก็เลือกที่จะหลับตาต่อโดยไม่สนใจเช้าวันต่อมา เมื่อมองไม่เห็นแม้แต่เงาของสามี นางก็เพียงหัวเราะเยาะ กล่าวในใจว่า รีบไปให้พ้นหน้านางก็ดีแล้ว ไม่เช่นนั้นเกรงว่าทั้งวันอารมณ์คงขุ่นมัวไม่สู้ดีแน่ทันทีที่ซูเสวี่ยอวิ๋นลุกขึ้นนั่งบนเตียง เหล่าสาวใช้ที่รออยู่หน้าเรือนก็รีบร้อนเข้ามาปรนนิบัติโดยไม่ต้องรอคำสั่งเมื่อวานนี้ นางได้กล่าวกับลู่ฮูหยินไว้ว่าจะกลับบ้านเดิมจึงขอใช้รถม้าของสกุลลู่เสียหน่อย แม้ว่าจะไร้เงาสามีร่วมไปด้วยก็ตาม ทว่าแทนที่ลู่ฮูหยินจะเพิกเฉยอีกฝ่ายกลับกล่าวหนักแน่นว่า ‘ลูกสะใภ้ของข้า ย่อมมิอาจถูกผู้อื่นหยามหน้าได้’ แ
อ่านเพิ่มเติม
๑๐ ความเย็นชา
ลู่ฮูหยินเป็นภรรยาแห่งตระกูลพ่อค้าวาณิช การพบปะผู้คนนับว่าเชี่ยวชาญนัก ถ้อยคำที่นางเอื้อนเอ่ยรื่นไหลยิ่งกว่าแม่น้ำหลายสายไหลรวมกันเสียอีกเสียงหัวเราะและถ้อยสนทนาของนางดังขึ้นไม่ขาดสาย พลันกลบเสียงของเจ้าของจวนอย่างนายท่านซูและซูฮูหยินไปจนสิ้น ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มกว้าง พลางปรายสายตาไปยังลูกสะใภ้แล้วเอ่ยเยินยอว่า“สกุลซูช่างเลี้ยงบุตรสาวได้ดีเสียจริง หากรู้เช่นนี้ ข้าน่าจะส่งบุตรชายมาให้อบรมสั่งสอนบ้าง”ทว่าในประโยคหลังกลับไม่วายสอดแฝงถ้อยคำเหน็บแนมบุตรชายของตนซูฮูหยินมิอาจรู้ว่าควรยิ้มรับหรือหัวเราะออกมาดี นางเพียงเหลือบหางตามองลูกเขย ครั้นเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดสะท้อนออกมาก็ยิ่งเดาใจไม่ถูกลูกเขยผู้นี้ทำเอานางหวาดหวั่นใจไม่น้อย…นางยกจอกน้ำชาขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความอึดอัดในอก ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ“ลู่ฮูหยินกล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ทั้งนายท่านลู่และข้าต่างก็มัวทำงาน จนบางคราวก็เผลอละเลยเสวี่ยอวิ๋นไปบ้าง เช่นนั้นจะกล่าวว่าเป็นเพราะการอบรมสั่งสอนก็คงมิใช่”น้ำเสียงแผ่วเบาในช่วงท้ายพลันแฝงความรู้สึกผิด ก่อนที่สายตาของซูฮูหยินจะสบกับลู่ฮูหยินพอดีในห้วงความ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status