A ONE NIGHT WITH HIM のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 6

Lumakas nang lumakas ang sigawan ng mga tao, nahihilo ako sa mga iba't ibang kulay na nakikita ko... Ngunit nakuha ko pang gumiling at itinaas ko ang mga kamay ko, at nagsimulang igiling ang aking katawan na animo'y sumasabay sa indayong ng kanta.Ipinikit ko ang aking mga mata at nagsimulang sumayaw nang malaswa. Hindi ko na makontrol ang aking katawan dahil sa kalasingan.May naramdaman akong biglang humaplos sa aking baywang, ramdam na ramdam ko ang bawat haplos niya. Tinugunan ko ang mga kilos niya kaya naman niyakap ko ang mga kamay ko sa leeg niya upang makasayaw rin ako nang maayos. Nanatili naman na nakapikit ang aking mata at hanggang ngayon ay 'di ko pa rin nasisilayan ang mukha ng lalakeng kasayaw ko.Nagulat ako nang bigla niya akong siniil nang mapupusok na halik. Ngayon ko lamang naramdaman itong klaseng sensasyon na ito, dahil ito ang unang halik ko.Ginawaran ko rin siya ng halik, sumabay ako sa galaw ng kaniyang mga mapupulang labi. Ang dila niya ay tila uhaw sa isang

Matapos kaming mag-ani ay nagpahinga kami ni nanay, at si tatay naman ay patuloy pa rin sa pag-aani.Umupo si Nanay sa isang silya at tumingin sa'kin.“Ano nga ulit ang sinasabi mo kanina, anak?” tanong ni nanay.Inalis ko ang sumbrero kong abaca, at kumuha ng isang basong tubig. “Balak ko po sanang lumuwas ng Maynila at mag hanap buhay ro'n, nay,” saad ko.“Mukhang maganda 'yan, kaso hindi ba delikado ro'n, baka maligaw ka bigla?” pag-aalalang tanong ni nanay.“Nako, nay. Hindi na ako bata,” natatawang sambit ko. Inilagay ko sa lamesa ang basong pinag inuman ko ng tubig at umupo sa tabi ni nanay. Hinawakan ko ang kamay nito at tumingin sa kaniya. “Mukhang magiging maganda ang kapalaran natin, kung papayagan niyo 'kong lumuwas sa Maynila.”“Kung ako lang e' papayag naman, Samarah. Kahit may pag aalin-langan, alam kong kaya mo naman 'yon. Hindi ko lang alam kung papayag ba ang tatay mo sa pasya mong 'yan,” ani nanay.“Kakausapin ko siya, nay,” sagot ko sa kaniya.“Aling Emillia!” Natigi

“Ma, kailangan 'yon para sa pag papagamot ni tatay.”Kanina ko pa kinukumbinsi si nanay na payagan akong lumuwas ng Manila para humanap ng pagkakakitaan.Iniuwi na namin si Tatay at binili ang mga gamot na kailangan niya, at tanging therapy na lang ang problema namin. Kailangan niya rin ng masustansiyang pagkain, para naman lumakas agad ang katawan niya.“Hindi ba delikado?” tanong ni nanay sa 'kin.Kung delikado man do'n, kaya ko naman mag-ingat, kaya ko naman ang sarili ko.“Hindi naman siguro, Nay.”Tumingin ito sa'kin at pinagmasdan ako, tila ba'y sinusuri ang pagmumukha ko.“Mag ingat ka..” mahinang sabi nito habang naluluha.Pinapayagan naba niya ako?“Anong ibig sabihin niyan...Nay? Pinapayagan mo na ba ako?” masayang tanong ko sa kaniya.Tumango ito.Agad naman akong lumapit sa kaniya at niyakap siya.“Huwag mong pababayaan ang sarili mo ro'n, Samarah.”“Opo, Nay.” Kumalas ako sa yakap at pinunasan ang mga luha na dumaloy sa mga mata ko. “Tawagin ko po si Arthur, dahil sa kani