Todos los capítulos de A ONE NIGHT WITH HIM: Capítulo 1 - Capítulo 10

Lumakas nang lumakas ang sigawan ng mga tao, nahihilo ako sa mga iba't ibang kulay na nakikita ko... Ngunit nakuha ko pang gumiling at itinaas ko ang mga kamay ko, at nagsimulang igiling ang aking katawan na animo'y sumasabay sa indayong ng kanta.Ipinikit ko ang aking mga mata at nagsimulang sumayaw nang malaswa. Hindi ko na makontrol ang aking katawan dahil sa kalasingan.May naramdaman akong biglang humaplos sa aking baywang, ramdam na ramdam ko ang bawat haplos niya. Tinugunan ko ang mga kilos niya kaya naman niyakap ko ang mga kamay ko sa leeg niya upang makasayaw rin ako nang maayos. Nanatili naman na nakapikit ang aking mata at hanggang ngayon ay 'di ko pa rin nasisilayan ang mukha ng lalakeng kasayaw ko.Nagulat ako nang bigla niya akong siniil nang mapupusok na halik. Ngayon ko lamang naramdaman itong klaseng sensasyon na ito, dahil ito ang unang halik ko.Ginawaran ko rin siya ng halik, sumabay ako sa galaw ng kaniyang mga mapupulang labi. Ang dila niya ay tila uhaw sa isang

Matapos kaming mag-ani ay nagpahinga kami ni nanay, at si tatay naman ay patuloy pa rin sa pag-aani.Umupo si Nanay sa isang silya at tumingin sa'kin.“Ano nga ulit ang sinasabi mo kanina, anak?” tanong ni nanay.Inalis ko ang sumbrero kong abaca, at kumuha ng isang basong tubig. “Balak ko po sanang lumuwas ng Maynila at mag hanap buhay ro'n, nay,” saad ko.“Mukhang maganda 'yan, kaso hindi ba delikado ro'n, baka maligaw ka bigla?” pag-aalalang tanong ni nanay.“Nako, nay. Hindi na ako bata,” natatawang sambit ko. Inilagay ko sa lamesa ang basong pinag inuman ko ng tubig at umupo sa tabi ni nanay. Hinawakan ko ang kamay nito at tumingin sa kaniya. “Mukhang magiging maganda ang kapalaran natin, kung papayagan niyo 'kong lumuwas sa Maynila.”“Kung ako lang e' papayag naman, Samarah. Kahit may pag aalin-langan, alam kong kaya mo naman 'yon. Hindi ko lang alam kung papayag ba ang tatay mo sa pasya mong 'yan,” ani nanay.“Kakausapin ko siya, nay,” sagot ko sa kaniya.“Aling Emillia!” Natigi

Hating gabi na at dumaragsa pa rin ang mga tao rito, hindi magkamayaw si Arthur sa pag aasikaso ng mga bagong dumarating na mga costumer. Naka-upo lang ako sa upuan na nasa gilid ng stage dahil oras ng pahinga ko ngayon, minamasdan ko lang ang mga taong nasa loob ng bar. Halos sila ay mga amerikano, bilang lang ang mga nakikita kong pilipino rito dahil puro mestizo ang nakikita kong nandito ngayon. “Good Evening, everyone.” Nabaling ang tingin ko sa nag salita na nanggaling sa entablado, isang matipunong lalaki ngunit hindi ko gaanong maaninag ang kaniyang mukha dahil sa suot niyang sumbrero. Naka upo siya sa isang silya habang hawak ang micropono, sa tingin ko ay nais niyang umawit. “This song... I dedicate to my beloved woman, but now we seperate our ways...” Halata sa boses niya na lasing siya at malungkot. “Minsan talaga sa buhay natin may darating na isang tao,” panimula nito, kaya naman pinagmasdan ko na lamang siya. “Na mag papaniwala sa'yo na walang hanggan, isang tao na

Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makatingin sa dalawa, hindi na ako makakain ng maayos dahil sa tawa nang tawa si Arthur. Si Thalia naman ay pabalik-balik ang tingin niya sa amin ni Arthur kaya mas lalo akong nahihiya. “S***a, hiyang-hiya na 'ko,” mahinang bulong ko. “May sinasabi ka?” tanong ni Arthur kaya naman mabilis akong umiling at hindi man lang tumingin sa kaniya. Kumain lang ako nang kumain, hindi ko na manguya ng maayos ang kinakain ko pero in fairness ang sarap ng luto ni Arthur. Noon pa man talaga ay masarap na siyang mag luto, paborito ko ang luto niya at mas lalong paborito ko ang luto ni nanay at tatay. “Bagal mo kumain, lalim-lalim ng iniisip mo,” masungit na sambit ni Arthur. Napatingin naman ako sa kaniya at nakitang ako na lang pala ang kumakain at natapos na sila. “Malalim ang iniisip ko?” pag uulit ko sa kaniyang tanong. “Oo,” tipid nitong sagot. “Ah! Nasisid mo? May dagat pala sa isip ko, ha? 'Di ako aware,” prangkang sambit ko. “Wala, wala ka naman din

Monday. Nagising na lang ako kanina dahil sa may gumising na staff sa akin, ako na lang mag isa sa kuwartong tinutulugan ko. Wala akong masyadong maaalala sa nangyari kagabi ngunit alam ko kung ano ang ginawa ko kagabi kasama ang lalaking nakatalik ko. Nang pinalabas ako ng staff kanina ay dumiretso na ako sa bahay ni Thalia kahit na mukhang panis na ang mukha ko at gusot na ang buhok at damit ko. Napapapalantik na lang ako ng dila sa tuwing naaalala ko yung sinabi ng staff kanina, tawang-tawa siya dahil hindi ako makalakad ng maayos at may dugo iyong kama na pinagtulugan ko, kitang-kita iyon dahil puti ang sapin no'n. Sumakay ako ng taxi kanina, dahil ayaw ko naman na ma expose ako sa mga tao ng ganito ako. Kahit papaano naman ay may dignidad pa naman ako sa sarili ko. Napapasabunot ako ng buhok dahil sa sobrang sakit ng ulo ko, dagdag mo pa ang kahihiyan dahil sa mga nangyari kagabi at kanina. 'Di ko rin maaninag iyong lalaking nakatalik ko. Isipin mo 'yon? Gano'n ako katanga! N