Lahat ng Kabanata ng หมอหมีขยี้รัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

“คุณจะกลับเมื่อไหร่” ดารันเมื่อควบคุมลมหายใจได้แล้ว ก็เอ่ยถามเขา “เพิ่งเจอเมียจะให้กลับได้อย่างไงกัน ก็อยากกลับพร้อมคุณ....ฟอด...ได้ไหม” เขาพลิกตัวตะแคงเข้ามากอดร่างเล็ก เนื้อตัวที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ แต่ไม่ได้รู้สึกมีกลิ่นเหม็นสักนิด‘หอมหวนชวนหื่นเป็นอย่างยิ่ง’ “อื้อ...คุณ...” ดารันขนลุกชัน เมื่อเขาซุกจมูกเข้ามาที่ต้นคอ ไม่ว่าจุดไหนบนร่างกายเธอ ก็ไวต่อสัมผัสไปเสียหมด ร่างกายไม่รักดีของเธอ มันรู้เห็นเป็นใจให้เขาเอารัดเอาเปรียบไปเสียหมด โดยเฉพาะตอนนี้ที่ขาข้างหนึ่งของเขาพาดทาบไปกับลำตัวของเธอ รั้งให้เธอเข้าไปตะกองกอดเขาไว้ สะโพกงอนของตัวเองหยักไปมาคลึงไปกับลำท่อนที่เพิ่งสงบลง แต่เมื่อโดนร่องรักของเธอสัมผัสอย่างหมิ่นเหม่ มันกลับพองลมขึ้นมาอีกราวกับเป็นลูกโป่งก็ไม่ปาน “ยังอยากอยู่อีกไหมครับ” “อูยย...มะ...ไม่แล้ว” “ปากแข็ง รู้ไหมว่าร่องรักคุณนะ มันขยับเข้ามาอ่อยผมทุกที ไม่อยากได้อย่างไร” หมออคิระยิ้มระริกขบขันและเอ็นดูเธอ เสร็จเขาแหละ คืนนี้อย่างไรก็ต้องนอนกับเธอให้ได้ แล้วก็แนะตัวกับคุณตาคุณยายไปเรียบร้อย ไ

วรากรร้อนใจมากี่ครั้งกี่หนก็ไม่เจอคนที่จะเป็นเจ้าสาวเลยสักครั้ง ทั้งยังเสียเวลา หากคุณพ่อไม่เห็นแก่สมบัติอีแก่นี่เขาก็ไม่ตามมาเอาใจหรอก “คุณย่าครับ น้องดาหลาไปไหนครับ ผมมากี่ครั้งก็ไม่เจอ” วรากรแสร้งทำเสียงเศร้า ที่จริงหงุดหงิดและโมโหมากต่างหาก อยากจะกลืนกินดาหลาจะแย่ แต่ก็เล่นตัวคราวก่อนเกือบจะได้แล้วเชียว หากไม่มียายแม่บ้านจอมแส่นั่นมายุ่ง ป่านนี้อะไรๆ มันก็ง่ายไปหมดแล้ว “ใจเย็นๆ ลูกตากร ย่ากำลังให้คุณพ่อของหนูดาหลาไปตามตัวมาให้เราอยู่ อย่างไรก็ได้แต่งงานกับน้องแน่นอน” บุษยาสัญญาไว้เสียดิบดี เรื่องที่จะให้วรากรกับดรินลดาแต่งงานกัน แต่แม่หลานตัวนี้ก็ดันหนีหายไป ผ่านไปสองวันแล้วก็ยังไม่ติดต่อมา ทั้งให้คนเข้าไปดูในห้องก็ขนข้าวของไปเกือบครึ่ง บัตรเครดิตก็ตัดจนหมด ไม่เห็นทางไหนจะอยู่รอดได้เลย โกหกอีกแล้วอีแก่ ฉันเสียเวลากับบ้านนี้มานานพอควรแล้ว หึ... เสียเวลาคั่วสาว เขาจะนัดสาวไว้ก็ต้องยกเลิกนัด เพราะอีแก่นี่ ตอนนี้กลัดกลุ้มอยากระบาย จนต้องเรียกเด็กมาอีก “ถ้าอย่างนั้นผมกลับก่อนนะครับ ไว้น้องดาหลากลับมาแล้วผมจะรีบมาใหม่” เขากดต่อสายหาคนที่เป

อคิระตื่นเช้ามาพร้อมกับใบหน้าบูดบึ้งของเมียรัก ที่ถามอะไรก็ไม่ตอบ เอาแต่เงียบจนเขาอึดอัด “เมียจ๋า...ดีกันนะ นะๆ” เขายกนิ้วก้อยงอนง้อเธอ เรื่องเมื่อคืนเขาไม่ได้ตั้งใจแล้วก็ชักออกไม่ทันด้วย “ไม่ต้องมาพูด คืนนี้นอนกับไอ้โต้ของตาไปเลย” ดาหลาลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปหาอะไรกิน เมื่อวานนอกจากข้าวเช้าแล้ว ก็ไม่ได้แตะอะไร ตอนนี้หิวจนจะกินคนได้อยู่แล้ว แล้วคนที่จะกินก็คงเป็นขาคนเดียว “ตื่นแล้วเหรอหลานรักของยาย มาๆ มากินข้าวกัน ยายทำกับข้าวไว้รอแล้ว” ยายชม้อยตื่นแต่เช้าทำอาการกับแม่นวลไว้รอเด็กสองคน แต่คนหนึ่งเดินหน้ายิ้มระรื้น อีกคนกลับหน้าบึ้งเดินตามหลังมา ไม่รู้ไปโกรธแค้นเรื่องอะไรกันอีก “มีอะไรให้กินบ้างจ๊ะยาย วันนี้ดาหลาหิวมากๆเลยคะ” ดาหลาเดินไปสวมกอดยายอย่างเอาอกเอาใจ “น้ำพริกกะปิปลาทูทอด ชะอมชุบไข่ แกงเลียง ดอกขจรผัดน้ำมันหอย มาๆ นั่งๆ เชิญคุณหมอด้วยคะ” ย้ายชม้อยเรียกว่าที่ลูกเขยให้มานั่งทานข้าวด้วยกัน ดาหลามองเขาด้วยหาตา แล้วก็เชิดกลับ... “งอนอะไรกันพ่อ” ตาก้านเดินมาถามหลานเขย “ผม...เอ่อ...แตกใน

“ผมเป็นหมอปล่อยให้หน้าที่ซ่อมเป็นของผม ส่วนคุณเป็นเมียมีหน้าที่เสียวไปกับการบำเรอความรักของผมเถอะ” เมื่อเขาจะปาดลิ้นอุ่นชิมความหวานของเธอ กลับต้องชะงักเพราะเธอใช้สองมือเล็กดันไหล่ทั้งสองไว้ “นี่คุณเป็นพวกโรคจิตขาดเซ็กซ์ไม่ได้หรือเปล่า” ดาหลาถามเขาด้วยเสียงหวาดหวั่น หากเป็นเช่นนั้นขอบายไม่เอาเด็ดขาด คนอะไรเสพติดเซ็กได้ทุกวี่วันแค่ช่วงเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์เขากินเธอจนนับไม่ถ้วน “ใช่ครับ ผมโรคจิต” “นั่นไงฉันคิดไว้แล้ว ปล่อยนะฉันไม่อยากยุ่งกับคุณแล้ว” ดาหลาพยายามผลักไสเขาออก แต่คำตอบต่อมาทำให้ใบหน้าเล็กแดงซ่านขึ้นทันที “ผมจิตหงุดเงี้ยวไง...เวลาไม่ได้กินเมีย รู้สึกเหมือนฟ้าจะถล่มแผ่นดินจะทลายหงุดหงิดมากครับ” เขาดึงร่างเธอขึ้นยกสะโพกสูง เพื่อจะลิ้มรสเมียรักหลังพูดจบ ไม่ให้เธอได้ขัดขืนต่อไป ร่างเล็กหงายหลังผึ่งไปกับแรงของคนตัวโต ที่ยกช่วงล่างเธอขึ้น และปาดลิ้นอุ่นร้อนลงมายังสองกลีบอย่างรวดเร็วประดุจความเร็วแสง แบบไม่ให้เธอได้ตั้งตัว สองมือเล็กจิกเข้ากับที่นอนเพื่อระบายความเสียวซ่าน สะโพกกลมกลึงกระดกขึ้นลงเป็นจังหวะสอดลิ้นไปมา ดวงตาห

“ทำไมไม่ได้” บุษยาคิดว่าไม่มีอะไรที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้สำหรับเธอ เธอคือคนที่ใช้เงินซื้อทุกอย่างได้ แล้วครั้งนี้ทำไมถึงไม่ได้ “ผมไม่มีอำนาจพอจะไล่ลูกท่านประธานผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของโรงพยาบาลเราได้ครับ” ผอ.ที่ไม่อยากจะพูดเรื่องนี้ออกไป แต่เหตุจำเป็นจึงต้องประกาศ เหล่าพยาบาลที่ได้ผ่านมาฟังก็ตาโตกันเป็นแถวๆ “คะ...คุณ” ที่ตกใจที่สุดเห็นจะเป็นดาหลา เพราะเธอไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเขาเลยด้วยซ้ำ “ครับ” เขาประสานมือแน่นกลัวเธอจะโกรธ “ว่าไงนะ” บุษยาแทบเป็นลมเมื่อรู้ว่าเจ้าหมอหนุ่มนี่เป็นถึงลูกประธานของโรงพยาบาล เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี สิ่งที่คิดว่าจะจัดการมาตั้งแต่อยู่ที่บ้านก็เป็นอันต้องม้วนเก็บไป หมอนี่ทำบุษยาเสียหน้าจนต้องรีบขึ้นรถกลับไปยังบ้านโดยไว “ทำไมคุณไม่บอกฉัน” ดาหลากรุ่นโกรธเขาไม่ใช่น้อย ที่ปิดบังเธอ เขาร่ำรวยขนาดนี้มีผู้หญิงให้เลือกตั้งมากมาย แต่กลับมาเลือกเธอผู้หญิงที่ไม่ได้เรื่อง แถมยังปกปิดเรื่องราวตัวเองไว้มิดชิดเช่นนี้ เขาไม่ไว้ใจเธองั้นเหรอ “ก็กำลังจะบอกแต่ว่า...” อคิระไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรดี เรื่องนี้พูดไ