All Chapters of ใจพี่มันแพ้เด็ก: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 คืนที่ใจตรงกัน (NC)เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบาคลอไปกับความเงียบสงัดภายในห้องส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงช่วยกล่อมบรรยากาศให้ดูอบอุ่นและปลอดภัย ไอซ์ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นชาเขียวหอมกรุ่นที่ลอยมาแตะจมูก และความอบอุ่นที่โอบรัดอยู่ที่ฝ่ามือข้างเตียงมีถุงขนมเจ้าโปรดวางเตรียมไว้ พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ลายมือขยุกขยิกแต่กลับดูตั้งใจเขียนอย่างที่สุด“ขอโทษที่ทำให้หนูร้องไห้ พี่อยู่ตรงนี้นะครับ ลีโอ”ไอซ์หันไปมองข้างกาย เห็นลีโอนั่งขัดสมาธิอยู่ที่พื้นพิงขอบเตียงอย่างหมดแรง มือข้างหนึ่งกุมถุงน้ำแข็งประคบข้อมือที่โดนไอซ์ฟาดจนแดงช้ำ แต่อีกข้างกลับยังคงกุมมือของไอซ์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยไปเพียงเสี้ยววินาที คนบนเตียงจะหายไป“...ตื่นแล้วเหรอครับ คนดี” เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าเล็กน้อยของลีโอเอ่ยขึ้นเบาๆ แววตาที่เคยดุดันบัดนี้เต็มไปด้วยความห่วงใยและนอบน้อมไอซ์หลบสายตาอยู่ครู่ใหญ่ ความโกรธที่เคยเป็นดั่งพายุสลายตัวลงเหลือเพียงความเขินอายที่ตีตื้นขึ้นมา“บางที... หนูอาจจะหึงแรงไปหน่อย” ไอซ์กระซิบตอบเสียงเบาหวิวลีโออมยิ้มบางๆ เขาโน้มตัว

บทที่ 12 ความลับไม่มีในโลกสายลมอ่อน ๆ ของเช้าวันใหม่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างห้องเรียนเลคเชอร์ที่เงียบสงบ ไอซ์นั่งเท้าคางมองออกไปข้างนอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าลึกลงไปในอก หัวใจกลับปั่นป่วนวุ่นวายไม่หยุด ตั้งแต่ค่ำคืนที่แสนยาวนานครั้งนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับลีโอก็ดูจะแนบแน่นขึ้นจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันลีโอยังคงทำตัวเป็น ‘พี่หมาแก่’ คนเดิมที่ไม่เคยเปลี่ยน ทั้งรับทั้งส่ง ซื้อขนมเจ้าโปรดมาให้ไม่ขาดมือ และที่สำคัญคือขยันส่งข้อความหวานหยดมาทักทายแทบทุกชั่วโมงติ๊ง!โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นครืด ไอซ์เหลือบมองหน้าจอที่โชว์ข้อความล่าสุด💬Leo_Ink : “คิดถึงเมียจังเลยครับ วันนี้เรียนเยอะไหม? อย่าลืมกินข้าวนะ เดี๋ยวพี่เข้าไปรับนะครับคนดี”ไอซ์อ่านแล้วเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว มุมปากที่โค้งขึ้นกับแววตาที่อ่อนแสงลงทำให้คนข้าง ๆ ที่นั่งเงียบมานานเริ่มได้กลิ่นแปลก ๆ เพื่อนสนิทตัวดีที่นั่งเรียนข้างกันแอบชะโงกหน้ามามองจอโทรศัพท์แบบไม่ทันตั้งตัว“เฮ้ยยยย ไอซ์! นี่มันข้อความของใครวะ หวานเกิ๊น!”เสียงอุทานนั้นดังพอที่จะทำให้เพื่อนรอบข้างหันมามอง ไอซ์สะดุ้งสุดตัวรีบคว้าโทรศัพท์ยัดเข้ากระเป๋ากางเก

บทที่ 14 คืนที่มีแค่เราแสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่สอดประสานผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน ไอซ์ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เบาสบายอย่างประหลาด ความหนักอึ้งที่เคยแบกไว้ดูเหมือนจะทุเลาลงไปบ้างหลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน สิ่งแรกที่เขาทำอย่างเป็นอัตโนมัติคือการควานหาโทรศัพท์มือถือ และทันทีที่หน้าจอสว่างขึ้น ข้อความยาวเหยียดจากลีโอที่ส่งมาเมื่อตอนดึกก็ปรากฏแก่สายตา“ขอบคุณที่ไม่เดินหนีพี่ในวันแบบนี้ ขอบคุณที่ยังจับมือกันไว้ในวันที่ทุกอย่างมันดูยากไปหมด หนูคือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดที่คนอย่างพี่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะคู่ควรเลยนะครับ...”ไอซ์อ่านข้อความนั้นซ้ำๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อยๆ แต้มบนใบหน้า หัวใจดวงน้อยพองโตด้วยความอุ่นซ่าน เขาเม้มปากแน่นก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปเพียงประโยคเดียวแต่มีความหมายครอบคลุมทุกอย่าง“อย่าทำให้หนูต้องเสียใจนะ”ตลอดทั้งวันภายในมหาวิทยาลัย บรรยากาศรอบตัวไอซ์ดูจะสดใสขึ้นกว่าปกติ เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้นเป็นระยะๆ พร้อมกับมุกกวนประสาทตามสไตล์ "หมาแก่" ที่ขยันส่งมาเช็กเรตติ้งตลอดเวลา💬Leo_Ink :“วันนี้เมียเรียนหนักไหมครับ? หรือแอบหลับในคลาสอีกแล้ว?”💬Ice_Cy : “แ

บทที่ 16 พาแม่มาขอสู่เด็กจากพ่อตาเสียงโทรศัพท์สั่นครืดคราดทำลายความเงียบในยามเช้า ลีโอกดรับสายด้วยหัวใจที่เต้นระรัวยิ่งกว่าจังหวะเพลงร็อกที่เขาเคยฟังมาทั้งชีวิต ปลายสายคือเสียงที่คุ้นเคยซึ่งข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ“แม่ถึงแล้วนะลูก อยู่หน้าประตูทางออกสนามบินแล้วจ้ะ”สองชั่วโมงหลังจากนั้น ลีโอเดินนำสตรีวัยกลางคนผู้มีสง่าราศีเข้ามายังถิ่นที่คุ้นเคย แม่ริน ในชุดผ้าไหมสีสุภาพ ผมยาวถูกเกล้าไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้าที่แม้จะดูนิ่งสงบตามประสาผู้ผ่านโลกมามาก ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความอบอุ่นและเข้มแข็งอย่างประหลาด เธอไม่ได้พกเพียงกระเป๋าเดินทางมาด้วย แต่เธอยังพกความตั้งใจอันเต็มเปี่ยมมาเพื่อช่วยลูกชายทลายกำแพงแห่งอคติลีโอพาแม่ก้าวเข้าสู่ร้านข้าวมันไก่ กลิ่นน้ำซุปที่หอมกรุ่นดูจะจืดจางลงไปทันทีเมื่อต้องเผชิญกับบรรยากาศที่ตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน เตี่ยชัยเงยหน้าขึ้นจากเขียงสับไก่ ทั้งสองผู้อาวุโสสบตากันเนิ่นนานราวกับกำลังอ่านใจผ่านความเงียบ บรรยากาศภายในร้านนิ่งงันคล้ายกระดานหมากรุกที่ต่างฝ่ายต่างรอวางหมากตัวสำคัญที่สุด“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อริน เป็นแม่ของลีโอค่ะ” แม่รินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสีย

บทที่ 18 รากฐานของอนาคตรุ่งอรุณของวันใหม่ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความเร่งรีบเหมือนเช่นเคย แต่กลับเป็นเช้าที่แสนเนิบช้าและอบอวลไปด้วยความหวัง บนดาดฟ้าที่เดิมซึ่งเคยเป็นเพียงที่พักใจ บัดนี้กลับกลายเป็นที่วางรากฐานของอนาคต ไอซ์และลีโอนั่งขัดสมาธิหันหน้าเข้าหากัน โดยมีปึกกระดาษและดินสอวางระเกะระกะอยู่ตรงกลาง แสงแดดอ่อนยามเช้าทาบลงบนแบบร่างที่เต็มไปด้วยรอยลบและเส้นสายที่ถูกขีดเขียนขึ้นด้วยความตั้งใจ“ถ้าร้านมันอยู่แถวนี้ หนูว่าเราน่าจะมีลูกค้าประจำเยอะเลยนะพี่” ไอซ์พูดพลางขยับปลายดินสอ วาดโครงสร้างหลังคาจั่วเรียบง่ายลงบนกระดาษ แววตาของเขามุ่งมั่นราวกับเห็นภาพร้านนั้นตั้งอยู่ตรงหน้าจริงๆ “ไม่ต้องใหญ่มากหรอก แค่พอมีที่ให้นั่งสูดกลิ่นกาแฟก็พอ”“พี่ว่าแค่มีกาแฟที่หนูชง... คู่กับลายสักที่พี่ออกแบบ คนก็น่าจะแห่กันเข้ามาจนแน่นร้านแล้วล่ะ” ลีโอแกล้งพูดหยอกพลางขยิบตาให้ จนไอซ์ต้องหันมาค้อนขวับเข้าให้หนึ่งที แต่สุดท้ายก็หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกันบนกระดาษแผ่นนั้นถูกแบ่งพื้นที่ออกเป็นสองส่วนอย่างชัดเจนแต่กลมกลืน โซนด้านหน้าคือคาเฟ่ขนาดย่อมที่ไอซ์ใฝ่ฝัน มีเคาน์เตอร์ไม้สีอ่อนและชั้นวางขนมโฮมเมด ส่วนพื้นที่ด้