ใจพี่มันแพ้เด็ก

บทที่ 1 เด็กดื้อกลับบ้าน แสงแดดอ่อนละมุนของเช้าวันเสาร์ทอดตัวผ่านรอยแยกของม่านหน้าต่าง สาดส่องลงมาสัมผัสปลายเท้าเรียวของเด็กหนุ่มที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงสองชั้น ภายในห้องเช่าขนาดกะทัดรัดใจกลางกรุงที่อบอวลไปด้วยร่องรอยของการใช้ชีวิต ‘ไอซ์’ หนุ่มนักศึกษาชั้นปีที่สองคณะคอมพิวเตอร์ในวัยยี่สิบปีบริบูรณ์ ยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา เขาฟุบนอนคว่ำหน้าลงกับหมอนนุ่ม กลิ่นหอมสะอาดของผงซักฟอกจางๆ ผสมผสานกับไออุ่นที่หลงเหลืออยู่ในผ้าห่มผืนหนาชวนให้เคลิบเคลิ้มจนไม่อยากลุกไปไหน บรรยากาศรอบกายเงียบสงบและเชื่องช้า ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อมอบช่วงเวลาพักผ่อนนี้ให้กับเขา ทว่า... ความสุขชั่วขณะกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงกรีดร้องของสมาร์ทโฟนที่สั่นครืดคราดไม่ยอมหยุด แรงสั่นสะเทือนบนฟูกนอนที่ส่งผ่านมาถึงหน้าอก ทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรัวเร็วด้วยความขัดใจ ไอซ์ครางอือในลำคออย่างนึกรำคาญ พยายามมุดหน้าหนีแสงแดดและเสียงรบกวนนั้น แต่เจ้าเครื่องมือสื่อสารตัวดีกลับยังคงแผดเสียงเรียกเข้าซ้ำๆ ราวกับจะประกาศกร้าวว่าหากเขาไม่ยอมตื่นขึ้นมาตอบรับ มันก็จะไม่ยอมคืนความสงบสุขให้แก่เช้าวันเสาร์นี้อย

บทที่ 3 ตื้อเด็กเช้าวันใหม่ในนครปฐมเริ่มต้นขึ้นอย่างเนิบนาบ แสงแดดอุ่นจัดทอดผ่านร้านรวงริมทางที่เริ่มทยอยเปิดประตูรับอรุณ ทว่าท่ามกลางจังหวะการใช้ชีวิตที่เชื่องช้าของเมืองเก่า กลับมีใครบางคนที่ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา หรือแม้แต่ฝีปากกล้าๆ ของเด็กนักศึกษาคนเดิม‘ลีโอ’ ยังคงยืนปักหลักอยู่ที่เดิม... หน้าร้าน Leo Ink ของเขาเอง ร่างสูงกำยำในชุดเสื้อยืดสีดำพอดีตัวยืนพิงวงกบประตูไม้ มือหนึ่งถือถุงขนมเจ้าประจำที่บรรจงเลือกมาอย่างดี ส่วนอีกมือยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมปลาบทอดมองไปตามแนวถนนอย่างใจเย็น ราวกับว่าการรอคอยใครบางคนคือภารกิจสำคัญที่สุดของเช้านี้ไม่นานนัก เงาร่างที่แสนคุ้นตาก็ปรากฏสู่สายตา ไอซ์เดินกึ่งวิ่งมาในชุดนักศึกษา เสื้อเชิ้ตขาวสะอาดสะอ้านตัดกับเป้สะพายสีดำใบเก่ง เขาก้มหน้าก้มตาเดินจ้ำอ้าวด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นกว่าปกติ ราวกับตั้งโปรแกรมไว้อย่างดีว่าจะหลีกเลี่ยงการสบตากับสิ่งกีดขวางที่แสนวุ่นวายใจทว่า... ยังไม่ทันจะพ้นหน้าอาณาเขตของร้านสัก ร่างสูงใหญ่ของลีโอก็ขยับกายออกมาขวางทางไว้อย่างนิ่มนวล พร้อมกับยื่นถุงขนมใบเดิมส่งให้เหมือนที่ทำทุกวัน“ไอซ์... วันนี้มีเค้กชา

บทที่ 5 ว่าที่พ่อตาไม่ปลื้มเช้าวันจันทร์เริ่มต้นด้วยความสดใส แสงแดดอุ่นจางๆ ทาบทับลงบนผิวถนนหน้าเซเว่นจุดเดิมที่กลายเป็นรันเวย์ส่วนตัวของช่างสักหนุ่มไปเสียแล้ว ‘ลีโอ’ ในลุคที่ดูดุดันแต่แฝงความเท่ด้วยเสื้อยืดสีดำพอดีตัว ทับด้วยแจ็กเก็ตหนังทรงคลาสสิกที่ขับเน้นช่วงไหล่กว้างเขาพิงแผ่นหลังลงกับเบาะรถชอปเปอร์คู่ใจคันยักษ์ ใบหน้าคมเข้มประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูเหมือนคนกำลังมีความสุขล้นปรี่ ข้างกายมีถุงขนมและชาเขียวเจ้าเก่าเจ้าเดิมวางเตรียมพร้อมไว้ราวกับเป็นเครื่องเซ่นไหว้เทพเจ้าองค์น้อยวันนี้เขาไม่ได้มาเพียงเพื่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้ในแชตเมื่อคืน แต่ในใจลึกๆ เขายังโหยหาการได้เห็นใบหน้าแง่งอนของเด็กดื้อให้ชื่นใจก่อนเริ่มงานไม่กี่นาทีต่อมา ร่างโปร่งในชุดนักศึกษาที่ดูสะอาดตาก็เดินแกว่งกระเป๋าเป้เข้ามาไอซ์ขมวดคิ้วจนหน้ายุ่งทันทีที่เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของลีโอยืนเด่นหราขวางโลกอยู่เหมือนเดิมไม่ยอมไปไหน“ว่างมากนักหรือไง? งานการไม่รู้จักทำหรือไงพี่?”ไอซ์เปิดฉากทักทายด้วยประโยคห้วนจัด ใบหน้าขาวเนียนเบะปากน้อยๆ อย่างขัดใจ แต่ในดวงตาคู่ใสกลับไม่ได้มีความโกรธจัดเหมือนวันแรกๆ อีกต่อไปลีโอหลุดหัวเรา

บทที่ 7 เด็กดื้อหึงหมาแก่ แสงแดดอ่อนยามเช้าทาบทับลงบนถนนเส้นเดิม แต่บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปจากทุกวัน ‘ลีโอ’ ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นปลดกระดุมบนเผยให้เห็นรอยสักช่วงลำคอที่ดูดุดันแต่เซ็กซี่ ยืนพิงมอเตอร์ไซค์ชอปเปอร์คันยักษ์อยู่ห่างจากร้านข้าวมันไก่เพียงไม่กี่ช่วงตึก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยปลายนิ้วที่สั่นน้อยๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจเรียกความมั่นใจแล้วส่งข้อความออกไป💬Leo_Ink : “พี่รออยู่แถวร้านนะครับ :)”ฝั่งไอซ์ที่กำลังนั่งคีบไก่เข้าปากถึงกับสำลักจนหน้าดำหน้าแดง เขาใจหายวูบเมื่อเห็นการแจ้งเตือน รีบวางช้อนแล้วรัวนิ้วตอบกลับทันควัน💬Ice_Cy : “จะมาทำไมไม่บอกก่อน! เดี๋ยวเตี่ยก็ด่าหรอก!”ลีโอที่ยืนรออยู่ยกยิ้มมุมปาก พลางพิมพ์ตอบกลับพร้อมอีโมจิสุดทะเล้นที่ขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง💬Leo_Ink : “อยากได้ลูกเสือ ก็ต้องเข้าถ้ำเสือสิครับ ;)”ไอซ์อ่านจบก็แทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง ใบหน้าหวานเห่อร้อนจนแดงแปร๊ด เขาซดน้ำซุปแก้เขินก่อนจะวิ่งตึกตักขึ้นไปเปลี่ยนชุดบนบ้านอย่างรวดเร็ว จนลุงชัยที่นั่งจิบกาแฟอยู่ถึงกับวางแก้วลงด้วยความสงสัย“จะรีบไปไหนแต่เช้าไอ้ไอซ์? ปกติเห็นเดินอืดอาดอย่างกับเต่า”“พอดี

บทที่ 9 หมาแก่แพ้เด็กเช้าวันใหม่อากาศสดใสชวนให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อนๆ ทาทาบลงบนถนนเส้นเดิมที่คุ้นเคย แต่ความรู้สึกในใจของใครบางคนกลับเปลี่ยนไป ลีโอขับมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันคู่ใจมาจอดเทียบหน้าร้านข้าวมันไก่ด้วยท่าทางมาดมั่น ในมือมีกล่องขนมเจ้าดังที่เขาตั้งใจตื่นเช้าไปต่อคิวซื้อมาเพื่อเอาใจคนดีโดยเฉพาะไอซ์เดินลงมาจากชั้นสองของบ้านในชุดนักศึกษาที่ดูสะอาดตา พอเห็นร่างสูงใหญ่ที่ยืนพิงรถรออยู่พร้อมรอยยิ้มแป้นที่ดูตั้งใจกว่าปกติ ไอซ์ก็อดไม่ได้ที่จะแอบอมยิ้มออกมา“ขนมอีกแล้วเหรอพี่... เลี้ยงจนผมจะอ้วนเป็นหมูอยู่แล้วนะเนี่ย” ไอซ์บ่นอุบตามนิสัย แต่สายตากลับประกายแววหวานอย่างปิดไม่มิด“ก็ตั้งใจจะเลี้ยงไปทุกวันแหละครับ... ก็หนูเป็น ‘หมูของพี่’ นี่นา”ลีโอยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์พลางยื่นกล่องขนมให้ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อเพราะคำว่า ‘ของพี่’ ที่ลีโอขยันพูดกรอกหูไม่เว้นแต่ละวัน“ใครเป็นของพี่! พูดจาเลอะเทอะแต่เช้าเลยนะ” ไอซ์แหวใส่แก้เขิน พยายามจะคว้ากล่องขนมมาถือไว้เอง แต่ลีโอกลับชักมือหลบแล้วถือวิสาสะคว้ามือเรียวของไอซ์มากุมไว้หลวมๆ“เลอะเทอะที่ไหนครั