ใจพี่มันแพ้เด็ก

ใจพี่มันแพ้เด็ก

last updateLast Updated : 2026-02-08
By:  Tawan mikiCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
22Chapters
360views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จากแค่ "แอบชอบวัยเด็ก" กลายเป็น "วางแผนชีวิตร่วมกัน"แม้จะต่างวัย ต่างที่มา ต้องผ่านทั้งสายตาผู้ใหญ่ การพิสูจน์ตัวเอง และบาดแผลในอดีต แต่สุดท้าย... ก็เดินมาด้วยกันจนถึงคำว่า "แต่งงาน"

View More

Chapter 1

แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ

出所の日、中川杏奈(なかがわ あんな)は担架で運ばれて出てきた。

彼女は骨と皮ばかりに痩せ細っていた。右手は力なく垂れ下がり、両足からは血が滴っていた。

三ヶ月前、何者かに偽証され、久保家の本当の令嬢の身代わりとして、杏奈は刑務所に入れられた。

刑務所の中で、メスを握るはずだった彼女の手は、腱を切られてしまった。

国際的な舞台で優勝できたはずの足も、めちゃくちゃにされた。

すべてを諦めかけていた時、夫の中川竜也(なかがわ たつや)があらゆる手を尽くして、杏奈を助け出してくれたのだ。

門の外。

担架に乗せられた杏奈を見て、迎えに来た竜也は一瞬息をのんだ。そして、よろめきながら車を降りると、彼女を腕の中に抱きしめた。

「杏奈、俺が悪かった。迎えに来るのが遅くなって、すまない」

一緒に救急車に乗り込むと、竜也の声は震えていた。

いつもはクールで気高い男が、一筋の涙をこぼした。

記憶の中で、夫が涙を見せたのは、わずか2回だけだった。結婚した時と、息子の中川浩(なかがわ ひろし)が生まれた時だ。

その涙が杏奈の顔に落ちた瞬間、彼女の感情はついに爆発した。

殴られた時も、手の腱を切られた時も泣かなかった。でも、この時の彼女は涙をこらえきれなかった。

杏奈は竜也の心を落ち着かせてくれる香りを嗅ぎながら、彼の胸に顔をうずめた。

よかった。自分にはまだ夫と息子がいる。愛してくれる家族がいる。

竜也は目を真っ赤にし、怒りで目を剥きながら、杏奈を抱きしめて誓った。「杏奈、お前を陥れた偽証の真犯人を必ず捕まえる。そして、お前の無実を証明してみせる!」

杏奈は彼の胸にうずくまり、その力強い鼓動を感じながら、ずたずたに傷つけられた心も、ようやく少しだけ和らいだ。

こんなにも愛してくれる夫と息子がいるのだ。育ての親である久保家の義理の父と母が久保真奈美(くぼ まなみ)しか思っていなくても、元の婚約者に裏切られても、もうどうでもよかった。

「全部俺のせいだ。あの日、俺がお前に車で出かけるように言わなければ、ひき逃げの濡れ衣を着せられることもなかったのに」

竜也は声をかすませた。杏奈の姿を見るのが辛いのか、涼しげな目元が伏せがちになっていた。

それを聞いて、杏奈は首を横に振った。

こんなにも思ってくれる彼のせいになんてできるわけがないじゃない?

竜也は周りでも評判の、理想の夫だった。

結婚してから、彼はずっと杏奈を宝物のように扱ってきた。

そして仕事で疲れている彼女を心配して、「俺が養うから」と何度も仕事を辞めるようにも勧めていた。

あの名高い中川家の跡取りが、これほどまでに杏奈を愛しているのだから、それは誰もが彼女の幸運を羨むほどだった。

でも今こんな風になってしまった自分は、もう竜也にはふさわしくないだろう?

そう思いながら、杏奈は泣き声で言った。「もう二度とメスを握れないかもしれない。もう踊れないかもしれない……」

竜也は再び目を赤くし、震える声で彼女をなだめた。「杏奈、大丈夫だよ。メスが握れなくても、俺が一生養ってやる。踊れなくたっていいじゃないか。むしろ他の男たちにお前を見られないなら、俺も嫉妬せずに済むようになるし……」

それを聞いて、杏奈は口の端を引きつらせ、苦笑いを浮かべた。

竜也は彼女の脚が一番好きだった。でも、その脚は今や傷だらけだ。

治ったとしても、傷跡は残るだろう。

そんな脚を毎日見ていたら、彼もきっと嫌になるに違いない。

そう思いながら病院に着くと、杏奈はようやく息子に会えた。

浩は彼女のベッドに駆け寄り、泣き崩れた。「ママ、ごめん!僕の言ったことが証言になるなんて知らなかったんだ!僕が記憶違いしたせいで……僕の脚を代わりにママにあげる!」

杏奈は三ヶ月前のことを思い出した。ひき逃げの濡れ衣を着せられた時のことだ。

証人だった浩も、あの日、彼女が外出したと証言したのだった。

浩は小さい頃から聞き分けがよく、大人びていて、少し冷めているところがあった。

その彼が今、鼻水と涙で顔をぐしゃぐしゃにして泣いている。とても可哀想に見えた。

いくら大人びていても、まだ子供だ。記憶違いをすることもあるだろう。

そう思うと杏奈は胸が痛くなり、浩の頭を撫でた。「ママは浩のこと、責めてないわよ」

「これからは僕がママの脚になる」浩は声を詰まらせながら言った。「僕がママの代わりにいろんなところを歩くから」

その瞬間、杏奈は切なくなりながらも、自分は幸せだと思った。

息子も夫も、こんな自分を見捨てなかった。それどころか、前よりもっと優しくしてくれてるのだ。

自分の育った家庭は幸せではなかったけれど、幸いにも、温かい家庭を自分で築くことができたんだから。

……

手術から目をさましても、杏奈の手足にはまだ感覚がなかった。

喉がカラカラに渇いていた彼女が口を動かして誰かを呼ぼうとしたその時、ドアの外から浩の声が聞こえてきた。

「パパ、ママは今すごく可哀想だね。立てるようにはなるけど、もう二度と踊れないんだって先生が言ってた。もうお医者さんもできなくなったって」

それを聞いて、杏奈は目が潤み、胸が締め付けられた。

こうなることは分かっていた。でも、他人の口から改めて聞かされると、やはり複雑な気持ちになった。

そう思っていると、「ねぇパパ、真奈美おばさんの身代わりをさせるために、わざとママに罪を着せたでしょ。ひどくない?」浩は続けた。

身代わり?

罪を着せた?

杏奈は突然、凍りついた。その瞬間、彼女は自分が聞き間違えじゃないかと思った。

信じられない思いで目を見開く。ドアの向こうから聞こえてきたのは、竜也の冷たい声だった。「真奈美おばさんはトップダンサーなんだ。だから彼女を守ってあげないとだよ。

それに比べて、君のママは真奈美おばさんの代わりに長年お嬢様としていい暮らしてきたんだ。そのせいで真奈美おばさんは辛い生活をしてきたんだ。だから、それは君のママがしないといけない償いだ、彼女はもう中川家の嫁になったんだ。これ以上、何を望むというんだ?」

じゃあ、自分が陥れられて刑務所に入ったのは、この親子が仕組んだことだったの?

杏奈はベッドの上で、声が漏れないように唇をきつく噛みしめた。

小さい頃に病院で取り違えられたのは、自分のせいじゃない。

どうして自分が、久保家の令嬢の座を奪ったことになるの?

じゃあ、竜也の愛の誓いは、全部嘘だったっていうの?

浩はため息をついて同意した。「仕方ないね!ママはいつも真奈美おばさんに意地悪ばかりしてたから、これからは僕たちがその分よくしてあげればいいよね!」

これから?

自分に、これからなんてあるの……

彼ら親子の会話聞きながら、胸をえぐられるような痛みが広がり、彼女は静かに涙を流した。

手足の痛みなんて、心の痛みに比べればどうでもよかった。

そうか、これらすべてを仕掛けたのは、最も身近にいた夫と、実の息子だったのか。

彼らは、真奈美の身代わりをさせるために、自分に濡れぎぬを着せたんだ。

なるほど、彼らの目にも、あの女しか映っていなかったのね。

ドアの外で、浩が少し申し訳なさそうに言った。「でもさ、僕たちが手術の時間をわざと遅らせたから、ママの手と脚はもう治らなくなっちゃったんでしょ。もしママがそれを知ったら、おかしくなっちゃうんじゃない?」

手術が間に合っていれば、自分は助かった?

なのに、彼らはわざと手術を遅らせたんだ。

心臓をナイフで切り裂かれたようで、杏奈は息が詰まりそうだった。

ドアの向こうで、竜也が少しイライラしたように、言い聞かせるような声で話すのが聞こえた。「大丈夫だ。彼女はもう久保家には戻れないし、手足も不自由になった。だからこれからは、中川家に頼るしかないだろう」

そう言いながら竜也はご機嫌な様子で言葉を続けた。「浩、君は真奈美が好きだろう?これからは、ママに邪魔されずに会いに行けるぞ。嬉しくないのか?」

すると、浩は無邪気な声で残酷な言葉を続けた。「嬉しいよ!ママはいつも怒るんだもん。いつも文句が多いんだから、そうやって意地悪だから嫌なんだよ。僕がたまに真奈美おばさんと話してるだけで、いろいろ言われるし!」

その言葉に、杏奈は心を抉られるようだった。彼女は目を大きく見開き、大粒の涙が次々とこぼれ落ちた。

真奈美が嫌いだと、そう言ったのは浩自身だった。だから自分は、彼の代わりに何度も真奈美からの誘いを断ってあげていたのに。

それが今、どうして全部、自分のせいになっているの?
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
22 Chapters
แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ
“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ” สวัสดีค้าบวันนี้ กระผม จะพาทุกคนมาทำความรู้จักกับเหล่าตัวละครที่จะมาสร้างความวุ่นวายปนความฟิน ให้ทุกคนหัวใจพองโตไปกับกลิ่นอายของร้านข้าวมันไก่และรอยสักเท่ๆ กันครับ สถานที่ในเรื่อง สำหรับสถานที่ที่ปรากฏในนิยายเรื่องนี้ มีชื่อสถานที่อยู่จริงในจังหวัด นครปฐม ครับ แต่เหตุการณ์ บรรยากาศ และรายละเอียดต่างๆ ภายในเรื่อง เป็นเพียงจินตนาการที่ไรต์แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้นนะครับ ไม่ได้อ้างอิงจากบุคคลหรือเหตุการณ์จริงในพื้นที่แบบ 100% อ่านเอาความฟิน ความบันเทิงกันนะจ๊ะ! นายเอก ไอซ์ อายุ 20 ปี นิสัยของนายเอก เด็กหนุ่มวิศวะคอมฯ สุดแสบ ปากจัดแต่ใจดี แถมดุเหมือนหมาตัวน้อยๆ ด้วยเป็นคนรักอิสระแต่ต้องจำใจกลับมาช่วยงานที่ร้านข้าวมันไก่เพราะคำสั่งของเตี่ย เห็นดื้อๆ แบบนี้ แต่ถ้าโดนตื๊อมากๆ เข้า หัวใจก็เริ่มจะแกว่งเหมือนกันครับ พระเอก ลีโอ อายุ 32 ปี นิสัยของพระเอก ช่างสักหนุ่มมาดโหดแต่โหมดมุ้งมิ้ง รักเดียวใจเดียวและอดทนเก่งที่หนึ่ง! เห็นรอยสักเต็มตัวดูนิ่งขรึมแบบนี้ แต่พอกับน้องไอซ์แล้ว พี่แกพร้อมจะกลายเป็น 'หมาแก่สายเปย์' ที่คอยส่งขนมส่งชาเขียวให้เด็กดื้อท
last updateLast Updated : 2026-01-13
Read more
บทที่ 1 เด็กดื้อกลับบ้าน
บทที่ 1 เด็กดื้อกลับบ้าน แสงแดดอ่อนละมุนของเช้าวันเสาร์ทอดตัวผ่านรอยแยกของม่านหน้าต่าง สาดส่องลงมาสัมผัสปลายเท้าเรียวของเด็กหนุ่มที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงสองชั้น ภายในห้องเช่าขนาดกะทัดรัดใจกลางกรุงที่อบอวลไปด้วยร่องรอยของการใช้ชีวิต ‘ไอซ์’ หนุ่มนักศึกษาชั้นปีที่สองคณะคอมพิวเตอร์ในวัยยี่สิบปีบริบูรณ์ ยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา เขาฟุบนอนคว่ำหน้าลงกับหมอนนุ่ม กลิ่นหอมสะอาดของผงซักฟอกจางๆ ผสมผสานกับไออุ่นที่หลงเหลืออยู่ในผ้าห่มผืนหนาชวนให้เคลิบเคลิ้มจนไม่อยากลุกไปไหน บรรยากาศรอบกายเงียบสงบและเชื่องช้า ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อมอบช่วงเวลาพักผ่อนนี้ให้กับเขา ทว่า... ความสุขชั่วขณะกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงกรีดร้องของสมาร์ทโฟนที่สั่นครืดคราดไม่ยอมหยุด แรงสั่นสะเทือนบนฟูกนอนที่ส่งผ่านมาถึงหน้าอก ทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรัวเร็วด้วยความขัดใจ ไอซ์ครางอือในลำคออย่างนึกรำคาญ พยายามมุดหน้าหนีแสงแดดและเสียงรบกวนนั้น แต่เจ้าเครื่องมือสื่อสารตัวดีกลับยังคงแผดเสียงเรียกเข้าซ้ำๆ ราวกับจะประกาศกร้าวว่าหากเขาไม่ยอมตื่นขึ้นมาตอบรับ มันก็จะไม่ยอมคืนความสงบสุขให้แก่เช้าวันเสาร์นี้อย
last updateLast Updated : 2026-01-13
Read more
บทที่ 2 ดักรอเด็กดื้อ
บทที่ 2 ดักรอเด็กดื้อ ไอแดดยามเช้าสาดแสงผ่านม่านลูกไม้สีนวลหน้าร้านสัก “Leo Ink” ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของย่านตลาดเก่าเมืองนครปฐม กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดจากร้านข้างๆ ลอยมาแตะจมูก ทว่าเจ้าของร้านร่างสูงใหญ่กลับไม่มีกะจิตกะใจจะรื่นรมย์กับเครื่องดื่มในมือแม้แต่น้อย ‘ลีโอ’ ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากทุกวัน เขาจงใจเลือกสวมเสื้อยืดสีดำพอดีตัวที่ขับเน้นมัดกล้ามและรอยสักทอดยาวตามลำแขนแกร่งให้ดูโดดเด่น ชายหนุ่มคว้ากุญแจและกระเป๋าเงิน ก่อนจะพาแผ่นหลังกว้างเดินออกจากร้านไปด้วยเป้าหมายเดียวที่ชัดเจนในใจ... คือการได้เจอ ‘เด็กดื้อ’ ในความทรงจำอีกครั้ง ร่างสูงโปร่งยืนพิงผนังอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อตรงหัวมุมถนนใกล้บ้านของไอซ์ ในมือข้างหนึ่งถือถุงขนมเจ้าประจำ ส่วนอีกข้างเป็นชาเขียวรสชาติเดิมที่เขาจำได้ขึ้นใจว่าคนตัวเล็กชอบนักชอบหนา รอยสักที่พาดผ่านลำแขนและมาดนิ่งขรึมทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาลอบมองด้วยความเกรงขาม ทว่าลึกลงไปในแววตาคมกริบคู่เดิม กลับมีความอ่อนโยนสายหนึ่งพาดผ่านยามที่เขามองไปยังทิศทางของบ้านไม้สองชั้นหลังนั้น หัวใจของช่างสักหนุ่มกระตุกวูบไหวอย่างรุนแรง ภาพเด็กชายตัวน้อยท
last updateLast Updated : 2026-01-13
Read more
บทที่ 3 ตื้อเด็ก
บทที่ 3 ตื้อเด็กเช้าวันใหม่ในนครปฐมเริ่มต้นขึ้นอย่างเนิบนาบ แสงแดดอุ่นจัดทอดผ่านร้านรวงริมทางที่เริ่มทยอยเปิดประตูรับอรุณ ทว่าท่ามกลางจังหวะการใช้ชีวิตที่เชื่องช้าของเมืองเก่า กลับมีใครบางคนที่ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา หรือแม้แต่ฝีปากกล้าๆ ของเด็กนักศึกษาคนเดิม‘ลีโอ’ ยังคงยืนปักหลักอยู่ที่เดิม... หน้าร้าน Leo Ink ของเขาเอง ร่างสูงกำยำในชุดเสื้อยืดสีดำพอดีตัวยืนพิงวงกบประตูไม้ มือหนึ่งถือถุงขนมเจ้าประจำที่บรรจงเลือกมาอย่างดี ส่วนอีกมือยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมปลาบทอดมองไปตามแนวถนนอย่างใจเย็น ราวกับว่าการรอคอยใครบางคนคือภารกิจสำคัญที่สุดของเช้านี้ไม่นานนัก เงาร่างที่แสนคุ้นตาก็ปรากฏสู่สายตา ไอซ์เดินกึ่งวิ่งมาในชุดนักศึกษา เสื้อเชิ้ตขาวสะอาดสะอ้านตัดกับเป้สะพายสีดำใบเก่ง เขาก้มหน้าก้มตาเดินจ้ำอ้าวด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นกว่าปกติ ราวกับตั้งโปรแกรมไว้อย่างดีว่าจะหลีกเลี่ยงการสบตากับสิ่งกีดขวางที่แสนวุ่นวายใจทว่า... ยังไม่ทันจะพ้นหน้าอาณาเขตของร้านสัก ร่างสูงใหญ่ของลีโอก็ขยับกายออกมาขวางทางไว้อย่างนิ่มนวล พร้อมกับยื่นถุงขนมใบเดิมส่งให้เหมือนที่ทำทุกวัน“ไอซ์... วันนี้มีเค้กชา
last updateLast Updated : 2026-01-16
Read more
บทที่ 4 ขอไลน์เด็กดื้อ
บทที่ 4 ขอไลน์เด็กดื้อเช้าวันจันทร์ที่แสนวุ่นวายในเมืองนครปฐมเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แสงแดดอ่อนละมุนทาบทอลงบนผิวถนนลาดยางหน้าร้านสะดวกซื้อเจ้าเดิม มุมเสาไฟต้นเดิมที่กลายเป็นจุดเช็กอินประจำของใครบางคนไปเสียแล้วลีโอ ในลุคที่ดูสบายตาขึ้นด้วยเสื้อฮู้ดสีเทาเข้มทับเสื้อกล้ามสีดำ กางเกงยีนส์สีซีดทรงกระบอกกับรองเท้าบู๊ตหนังคู่เก่ง เส้นผมถูกเซตมาลวกๆ แต่กลับรับกับใบหน้าคมเข้มได้อย่างไร้ที่ติ ในมือหนามีถุงกระดาษสีน้ำตาลที่บรรจุทั้งขนมและชาเขียวรสโปรดที่เขารู้ดีว่า 'เป้าหมาย' ของเขาไม่มีทางปฏิเสธลงเขารู้ดีว่าตารางเรียนวันจันทร์ของไอซ์เริ่มเช้ากว่าปกติ และจุดแวะพักเดียวของเด็กขี้เกียจตื่นมาหาของเช้ากินที่บ้านก็คือเซเว่นแห่งนี้เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ร่างโปร่งในชุดนักศึกษาที่ดูสะอาดตาก็ปรากฏตัวขึ้น ไอซ์เดินสะพายเป้พาดบ่าข้างเดียว ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรงทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนเด่นหราอยู่ระยะไกล“อีกแล้วเรอะ...” ไอซ์พึมพำกับตัวเองก่อนจะพรูลมหายใจยาวเหยียดอย่างอ่อนใจลีโอไม่รอช้า เขาขยับกายก้าวเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้มกรุ่มกริ่มที่มุมปาก ยื่นถุงขนมส่งให้เหมือนทุกวันที่ผ่านมา แต่ครั
last updateLast Updated : 2026-01-16
Read more
บทที่ 5  ว่าที่พ่อตาไม่ปลื้ม
บทที่ 5 ว่าที่พ่อตาไม่ปลื้มเช้าวันจันทร์เริ่มต้นด้วยความสดใส แสงแดดอุ่นจางๆ ทาบทับลงบนผิวถนนหน้าเซเว่นจุดเดิมที่กลายเป็นรันเวย์ส่วนตัวของช่างสักหนุ่มไปเสียแล้ว ‘ลีโอ’ ในลุคที่ดูดุดันแต่แฝงความเท่ด้วยเสื้อยืดสีดำพอดีตัว ทับด้วยแจ็กเก็ตหนังทรงคลาสสิกที่ขับเน้นช่วงไหล่กว้างเขาพิงแผ่นหลังลงกับเบาะรถชอปเปอร์คู่ใจคันยักษ์ ใบหน้าคมเข้มประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูเหมือนคนกำลังมีความสุขล้นปรี่ ข้างกายมีถุงขนมและชาเขียวเจ้าเก่าเจ้าเดิมวางเตรียมพร้อมไว้ราวกับเป็นเครื่องเซ่นไหว้เทพเจ้าองค์น้อยวันนี้เขาไม่ได้มาเพียงเพื่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้ในแชตเมื่อคืน แต่ในใจลึกๆ เขายังโหยหาการได้เห็นใบหน้าแง่งอนของเด็กดื้อให้ชื่นใจก่อนเริ่มงานไม่กี่นาทีต่อมา ร่างโปร่งในชุดนักศึกษาที่ดูสะอาดตาก็เดินแกว่งกระเป๋าเป้เข้ามาไอซ์ขมวดคิ้วจนหน้ายุ่งทันทีที่เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของลีโอยืนเด่นหราขวางโลกอยู่เหมือนเดิมไม่ยอมไปไหน“ว่างมากนักหรือไง? งานการไม่รู้จักทำหรือไงพี่?”ไอซ์เปิดฉากทักทายด้วยประโยคห้วนจัด ใบหน้าขาวเนียนเบะปากน้อยๆ อย่างขัดใจ แต่ในดวงตาคู่ใสกลับไม่ได้มีความโกรธจัดเหมือนวันแรกๆ อีกต่อไปลีโอหลุดหัวเรา
last updateLast Updated : 2026-01-16
Read more
บทที่ 6 ขอจีบเด็ก
บทที่ 6 ขอจีบเด็กสองวันเต็มๆ ที่บรรยากาศหน้าร้านสะดวกซื้อดูเงียบเหงาลงอย่างประหลาด สำหรับไอซ์... สองวันที่ผ่านมานี้ไม่มีเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนมายืนพิงมอเตอร์ไซค์รอ ไม่มีถุงขนมที่ยื่นมาให้พร้อมคำกวนประสาท และที่สำคัญที่สุดคือ... ไม่มีข้อความในไลน์เด้งขึ้นมาแม้แต่ประโยคเดียว ในขณะที่ไอซ์เริ่มเดินไปเรียนด้วยความรู้สึกโหว่งๆ ในอกแต่ที่ร้าน Leo Ink บรรยากาศกลับหม่นหมองยิ่งกว่า ร่างสูงใหญ่ของเจ้าของร้านนอนทอดหุ่ยอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว ดวงตาคมเข้มที่เคยพราวระยับบัดนี้กลับจ้องมองเพดานร้านนิ่งๆ ราวกับคนหลงทาง‘เราเหมาะกับน้องจริงๆ ไหมวะ’‘หน้าตาอย่างกู รอยสักเต็มตัวแบบนี้... ต่อให้กลับตัวแล้ว ลุงชัยเขาก็ยังเห็นกูเป็นแค่ไอ้เด็กเกเรคนเดิมรึเปล่า’คำถามเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวจนเขาแทบไม่มีสมาธิทำงาน เสียงฝีเท้าของเพื่อนสนิทอย่าง โอ๊ต โต้ง และมิก เดินเข้ามาในร้าน กลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ติดตัวมาทำให้ลีโอขยับตัวเล็กน้อย“มึงเป็นไรวะไอ้ลีโอ? นอนซมหน้าดำคร่ำเครียดอย่างกับหมาอกหัก” โอ๊ตทักขึ้นพลางโยนกระป๋องน้ำอัดลมเย็นๆ ไปให้เพื่อนลีโอหยัดกายลุกขึ้นมานั่งครึ่งตัว เขาถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะตอบด้วยน้ำเส
last updateLast Updated : 2026-01-18
Read more
บทที่ 7 เด็กดื้อหึงหมาแก่
บทที่ 7 เด็กดื้อหึงหมาแก่ แสงแดดอ่อนยามเช้าทาบทับลงบนถนนเส้นเดิม แต่บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปจากทุกวัน ‘ลีโอ’ ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นปลดกระดุมบนเผยให้เห็นรอยสักช่วงลำคอที่ดูดุดันแต่เซ็กซี่ ยืนพิงมอเตอร์ไซค์ชอปเปอร์คันยักษ์อยู่ห่างจากร้านข้าวมันไก่เพียงไม่กี่ช่วงตึก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยปลายนิ้วที่สั่นน้อยๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจเรียกความมั่นใจแล้วส่งข้อความออกไป💬Leo_Ink : “พี่รออยู่แถวร้านนะครับ :)”ฝั่งไอซ์ที่กำลังนั่งคีบไก่เข้าปากถึงกับสำลักจนหน้าดำหน้าแดง เขาใจหายวูบเมื่อเห็นการแจ้งเตือน รีบวางช้อนแล้วรัวนิ้วตอบกลับทันควัน💬Ice_Cy : “จะมาทำไมไม่บอกก่อน! เดี๋ยวเตี่ยก็ด่าหรอก!”ลีโอที่ยืนรออยู่ยกยิ้มมุมปาก พลางพิมพ์ตอบกลับพร้อมอีโมจิสุดทะเล้นที่ขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง💬Leo_Ink : “อยากได้ลูกเสือ ก็ต้องเข้าถ้ำเสือสิครับ ;)”ไอซ์อ่านจบก็แทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง ใบหน้าหวานเห่อร้อนจนแดงแปร๊ด เขาซดน้ำซุปแก้เขินก่อนจะวิ่งตึกตักขึ้นไปเปลี่ยนชุดบนบ้านอย่างรวดเร็ว จนลุงชัยที่นั่งจิบกาแฟอยู่ถึงกับวางแก้วลงด้วยความสงสัย“จะรีบไปไหนแต่เช้าไอ้ไอซ์? ปกติเห็นเดินอืดอาดอย่างกับเต่า”“พอดี
last updateLast Updated : 2026-01-19
Read more
บทที่ 8 เข้าไปร้านว่าที่พ่อตาในอนาคต
บทที่ 8 เข้าไปร้านว่าที่พ่อตาในอนาคต เช้าวันอาทิตย์ที่ควรจะเป็นวันพักผ่อนอันเงียบสงบ กลับกลายเป็นวันที่หัวใจของช่างสักหนุ่มเต้นระรัวยิ่งกว่าจังหวะเครื่องสัก แสงแดดอ่อนยามเช้าทาบทับลงบนหน้าร้านข้าวมันไก่ ลีโอยืนสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ จัดเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ วันนี้เขาไม่ได้มาเพื่อแอบส่งขนมหรือทำตัวลับๆ ล่อๆ แต่เขามาเพื่อทำสิ่งที่ลูกผู้ชายคนหนึ่งควรทำ... นั่นคือการขออนุญาตเจ้าของบ้านเพื่อเดินหน้าจีบลูกชายเขาอย่างเต็มตัวเมื่อก้าวเท้าเข้าไปในร้าน กลิ่นน้ำซุปหอมกรุ่นที่คุ้นเคยปะทะเข้ากับความตื่นเต้นจนมือไม้เริ่มเย็น ลีโอยกมือไหว้ลุงชัยที่กำลังง่วนอยู่กับการสับไก่ และเจ๊ที่กำลังจัดเตรียมจานด้วยความนอบน้อมที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยทำมา“ลุงชัยครับ... ผมขออนุญาตจีบไอซ์อย่างเป็นทางการได้ไหมครับ?”คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่หนักแน่นจนทำให้บรรยากาศในร้านหยุดชะงักลงทันควัน ลุงชัยชะงักมีดในมือ ดวงตาคมกริบตวัดมองหน้าชายหนุ่มรุ่นลูกอย่างเคร่งขรึมจนลีโอแทบหยุดหายใจ ทว่าก่อนที่พายุจะสงบลง เจ๊กลับเป็นคนทำลายความเงียบนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ“เฮีย... เด็กมันก็โตแล้วนะ ให้เขาได้มีทางเลือกในชีวิตบ้างเถอะ” เจ๊วางมือลงบน
last updateLast Updated : 2026-01-21
Read more
บทที่ 9 หมาแก่แพ้เด็ก
บทที่ 9 หมาแก่แพ้เด็กเช้าวันใหม่อากาศสดใสชวนให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อนๆ ทาทาบลงบนถนนเส้นเดิมที่คุ้นเคย แต่ความรู้สึกในใจของใครบางคนกลับเปลี่ยนไป ลีโอขับมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันคู่ใจมาจอดเทียบหน้าร้านข้าวมันไก่ด้วยท่าทางมาดมั่น ในมือมีกล่องขนมเจ้าดังที่เขาตั้งใจตื่นเช้าไปต่อคิวซื้อมาเพื่อเอาใจคนดีโดยเฉพาะไอซ์เดินลงมาจากชั้นสองของบ้านในชุดนักศึกษาที่ดูสะอาดตา พอเห็นร่างสูงใหญ่ที่ยืนพิงรถรออยู่พร้อมรอยยิ้มแป้นที่ดูตั้งใจกว่าปกติ ไอซ์ก็อดไม่ได้ที่จะแอบอมยิ้มออกมา“ขนมอีกแล้วเหรอพี่... เลี้ยงจนผมจะอ้วนเป็นหมูอยู่แล้วนะเนี่ย” ไอซ์บ่นอุบตามนิสัย แต่สายตากลับประกายแววหวานอย่างปิดไม่มิด“ก็ตั้งใจจะเลี้ยงไปทุกวันแหละครับ... ก็หนูเป็น ‘หมูของพี่’ นี่นา”ลีโอยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์พลางยื่นกล่องขนมให้ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อเพราะคำว่า ‘ของพี่’ ที่ลีโอขยันพูดกรอกหูไม่เว้นแต่ละวัน“ใครเป็นของพี่! พูดจาเลอะเทอะแต่เช้าเลยนะ” ไอซ์แหวใส่แก้เขิน พยายามจะคว้ากล่องขนมมาถือไว้เอง แต่ลีโอกลับชักมือหลบแล้วถือวิสาสะคว้ามือเรียวของไอซ์มากุมไว้หลวมๆ“เลอะเทอะที่ไหนครั
last updateLast Updated : 2026-01-22
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status