Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Marriage Deal: Kabanata 1 - Kabanata 10

Miguel’s POV “Check the monitors,” kalmado niyang utos sa assistant. “I want to know where Lea is. Now.” Walang pag-aalinlangan, agad itong sinunod ng assistant niya. “Yes sir, checking now.” Ilang segundo lang ang lumipas bago muling nagsalita ang assistant. “Location update, sir. Papunta siya sa bar.” Matagal na niyang sinusubaybayan si Lea; kabisado niya ang bawat pagliko, bawat paghinto. Matagal na niya itong inaangkin sa isip niya. Kaya nang magbago ang galaw nito ngayong gabi, agad niyang nalaman na may desisyong nabuo sa loob nito—isang desisyong matagal na niyang hinihintay. At hindi siya nagkamali. Hindi umuwi si Lea. Huminto ito sa harap ng isang bar—isang lugar na hindi niya madalas puntahan, isang lugar na pinupuntahan lamang kapag hindi na kayang dalhin ang bigat ng mundo. “A bar?,” bulong niya. “Hindi pwedeng manatili siya dito.” Pumasok siya makalipas ang ilang minuto. Hindi para sumabay. Kundi para manood at bantayan ang bawat galaw nito. “Let’s rock this nigh

“Nasaan ka kagabi?” tanong niya sa sarili, halos pabulong. Pinikit niya ang mata, pilit hinuhukay ang alaala. May ilaw. May ingay. May musika. May baso sa kamay niya. “Cheers—” halos marinig pa rin niya ang sariling boses sa isip niya. Pagkatapos— Blangko. “Okay,” bulong niya sa sarili. “Huminga ka lang.” Huminga siya nang malalim, pero parang kulang pa rin ang hangin. Napatingin siya sa sarili niyang damit. Iba. May pumapasok na mga anino sa isip niya. Isang boses—mababa, kalmado. Hindi niya makita ang mukha. Isang presensyang hindi agresibo, pero ramdam. Isang pakiramdam ng pag-alalay—hindi magaspang, hindi rin malambing. Parang may nagbabantay. Nagising si Lea na parang may kulang. Hindi agad sakit ng ulo ang sumalubong sa kanya—kundi isang mabigat na pakiramdam sa dibdib, na para bang may naiwang bahagi ng sarili niya sa gabing lumipas. Parang may butas sa alaala niya na kahit anong pilit niyang punan, hindi mabuo. Dahan-dahan siyang dumilat. Puting kisame. Tahimik. Ma

Hindi agad siya pumasok. Alam iyon ni Lea kahit hindi niya nakikita. May presensyang biglang pumuno sa espasyo—hindi maingay, hindi agresibo, ngunit sapat para magbago ang hangin sa paligid. Parang may isang pinto na matagal nang nakabukas, at ngayon lang unti-unting isinasara. Tumigil ang paghinga niya sandali. May yabag ng paa. Mabagal. Kontrolado. Walang pagmamadali. Humigpit ang hawak ni Lea sa gilid ng sofa. Hindi siya nakatingin, pero ramdam niya ang titig—isang tinging hindi sumusukat, kundi umaangkin. Hindi niya alam kung bakit iyon ang unang salitang pumasok sa isip niya. Pag-angkin. “Gising ka na.” Mababa ang boses. Kalmado. Walang bahid ng pagtataka o pag-aalala. Isang pahayag lamang, parang alam na niya ang sagot bago pa man itanong ang tanong. Dahan-dahang tumingala si Lea. At doon niya siya unang nakita. Matangkad. Nakatayo sa gitna ng sala na parang natural lang na naroon siya—parang ang buong lugar ay itinayo para sa kanya. Maayos ang suot, walang lukot, wal

Tahimik ang mansion sa hatinggabi. Ang ilaw ay banayad, halos naglalaro sa mga dingding at sahig. Ngunit sa katahimikan, hindi nagtatagumpay ang pag-iisa ni Miguel. “Where are you?” bulong niya sa sarili, malamig at kontrolado, ngunit may bahid ng matinding pagnanais. Hindi siya nag-aalala tungkol sa kung sino ang makakarinig. Hindi niya kailangan. Ang tanging mahalaga: si Lea. Walang ulat mula sa assistant niya na nagsasabi kung nasaan ang babae. Ngunit alam ni Miguel—alam niya. Alam niya ang bawat galaw, bawat paboritong lugar, bawat escape route. Hindi siya nagmamadali. Hindi niya kailangan. Obsession, para sa kanya, ay hindi kagyat. Ito ay tahimik, mapanganib, at tumpak. Samantalang si Lea, nakatakas sa kanyang presensya. Nawalan ng katahimikan, huminga nang malalim, naglakad sa labas ng mansion nang palihim. Ang bawat hakbang niya ay puno ng takot at galit. “Hindi ako pumayag sa lahat ng ito,” mahina niyang bulong, parang tanging panlalaban sa sarili niya. Hindi niya alam na

Tahimik ang mansion sa gabi, ngunit sa loob ng kanyang opisina, hindi tahimik ang isip ni Miguel. Nakaupo siya sa kanyang leather chair, nakatingin sa city lights sa labas ng floor-to-ceiling window. Ang bawat ilaw ay parang nagbabalik sa kanya ng alaala—si Lea, ang galit, ang pagtutol, ang takot, at ang lihim niyang kiliti sa bawat galaw.“Every fight, every glance, every hesitation…” bulong niya sa sarili. “It only makes her mine more.”Hindi siya nagmamadali. Hindi kailanman. Alam niya na ang pinaka-epektibong paraan upang makuha ang isang babaeng malakas at independyente ay hayaan siyang lumaban—hayaan siyang umangkin ng kanyang sariling puwang, at pagkatapos, dahan-dahan, sirain ang depensa niya.Sa kabilang silid, si Lea ay nakaupo sa sofa, hawak ang telepono. Tahimik, nanginginig, ngunit hindi nagpaapekto sa galit at determinasyon. Alam niya na may banta sa kanya, at ramdam niya ito—isang presensya, malamig at mapang-ari, kahit wala pang pumasok sa silid.Bumukas ang pinto, at