Lahat ng Kabanata ng เด็กวิศวะของหมอเถื่อน 18 ( Set 4 Just Only You 1/5): Kabanata 11 - Kabanata 20

Chapter 11@ห้องทำงานผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนเตชะอมรทรัพย์‘ว้าย! ตูดของหนูไม่ได้ดำซะหน่อย’“ยัยเด็กหน้าไม่อาย” สายลมหัวเราะหึจนเสียงหลุดออกมาจากลำคอ “เด็กที่ไหนวะ” “อ้าวไอ้สัดซี มึงมาตั้งแต่เมื่อไรวะ” สายลมหันไปมองซีวิคอย่างแปลกใจ ที่เข้ามานั่งในห้องทำงานของเขาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ “ก็เข้ามาตั้งแต่มึงนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นั่นแหละ สรุปแล้วมึงไปตกหลุมรักเด็กที่ไหนมาวะ” ซีวิคมองสายลมด้วยแววตาจับผิด เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าหมอที่มันครองตัวเป็นโสดและรักษาซิงมาจนถึงอายุป่านนี้ ผู้หญิงคนไหนที่สามารถทำให้สายลมนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบนี้ได้ “เดาไปมั่วแล้วมึงไอ้ซี กูไม่ได้ตกหลุมรักใครสักหน่อย” สายลมรีบปฏิเสธทันที ใครมันจะไปตกหลุมรักเด็กหน้าไม่อายอย่างนั้นวะ “แล้วเมื่อกี้ที่มึงพูดว่า ยัยเด็กหน้าไม่อาย มึงหมายถึงเด็กคนไหน” “ไม่รู้ดิ กูอาจจะนั่งหลับใน แล้วฝันก็ได้”“ฝันถึงเด็กนมโต ๆ น่ะเหรอ” “ไม่ต้องเสนอหน้ามาจับผิดกู ว่าแต่มึงเหอะมาหากูมีเรื่องอะไรวะ” สายลมเปลี่ยนเรื่องคุยทันที “กูก็จะเอารถของมึงไปเช็กสภาพให้ไง พรุ่งนี้ก็ลงแข่งแล้วนี่หว่า รถของมึงอยู่ไหน บ้านหรือเพนต์เฮาส์ เอากุญแจรถมาเดี๋ย

Chapter 1318.00 น.สายลมหอบหิ้วถุงอาหารเต็มไม้เต็มมือเข้ามาในเพนต์เฮาส์เอาไปวางไว้บนโต๊ะอาหาร พอเขาไม่เห็นอิงเดือนอยู่ด้านนอก ก็เลยเดินไปเคาะประตูห้องนอนเล็ก แต่ทว่ายืนรออยู่นาน คนในห้องกลับไม่ยอมเปิดประตูเสียที เขาก็เลยจับหมุนลูกบิดเปิดประตูเข้าไป“กรี๊ดดดด! พี่หมอ” อิงเดือนที่เดินโป๊เปลือยออกมาจากห้องน้ำพอดี เมื่อเห็นสายลมยืนโทนโท่อยู่ในห้อง หญิงสาวก็รีบเอามือปิดส่วนบนและส่วนล่าง ก่อนที่จะกระโดดขึ้นบนเตียงดัง ตุ้บ! แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้จนถึงคอ“อาบน้ำเสร็จแล้ว ทำไมถึงไม่เอาผ้ากระโจมอกออกมาเล่า” สายลมตำหนิหญิงสาวราวกับเด็กน้อย“อ้าว...แล้วทำไมพี่หมอไม่เคาะประตูห้องก่อนล่ะคะ” ตอนที่เข้าไปอาบน้ำ เธอลืมเอาผ้าเช็ดตัวเข้าไปด้วย แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไร เพราะคิดว่าอย่างไรเสียห้องน้ำก็อยู่ในห้องนอนมันก็คงไม่น่าเกลียดอะไร หากจะเดินเป็นชีเปลือยออกมา แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาในห้องแบบนี้ อีกทั้งก่อนหน้านี้เขาก็บอกว่าจะไม่กลับมาเพนต์เฮาส์แล้วไม่ใช่เหรอ? แต่จะว่าไปถึงเขาจะอยู่หรือไม่อยู่ เขาก็ควรจะเคาะประตูห้องก่อนเข้ามาสิ “พี่เคาะแล้ว แต่เธอไม่ได้ยินเอง”“อ๋อ...”“รีบใส่เสื้อผ้าแล้วออกมาก

Chapter 15“ทำไมยังไม่นอน” เมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยชุดนอนเสื้อแขนยาวกางเกงขายาว ก็เห็นคนที่นอนร่วมเตียงในคืนนี้ยังลืมตาแป๋วมองมาที่เขา แถมยังเอาผ้าห่มห่อตัวไว้แน่นราวกับดักแด้“หนูรอนอนพร้อมพี่หมอค่ะ” อิงเดือนยิ้มสดใสส่งให้เขาอย่างเช่นเคย “นอนได้แล้ว” เขาหย่อนตัวนั่งบนเตียง ก่อนที่จะยื่นมือไปปิดตาหญิงสาวให้เธอหลับตาลง “พี่หมอขา” “ฮื้ม” เขาขานรับในลำคอ “คืนนี้ไม่ต้องปิดไฟนอนได้ไหมคะ” อิงเดือนมองเจ้าของห้องด้วยแววตาอ้อนวอน“พี่นอนอยู่ข้างเธอขนาดนี้ เธอยังจะกลัวอะไรอีก หากเปิดไฟนอนเธอรู้ไหมว่าแสงนีออนจากหลอดไฟมันจะทำร้ายผิวของเรา เพราะรังสียูวีบีมันแรงกว่าแดดกลางแจ้งซะอีก เข้าใจไหม” ว่าจบ เขาก็ยื่นมือไปปิดไฟที่หัวเตียงทันที“เข้าใจค่ะ แต่หนูกลัว งั้นหนูขอจับมือพี่หมอได้ไหมคะ” “ตามสบายเลย เอาที่เธอทำแล้วนอนหลับอะ” สายลมที่ไม่รู้จะทำอย่างไรกับเด็กสาวขี้อ้อนคนนี้แล้ว เขาก็เลยอนุญาตให้เธอจับมือของเขาตามที่เธอขอ “ขอบคุณนะคะคนดีของหนู” พอเขาอนุญาตปุ๊บ อิงเดือนก็ขยับตัวเข้าไปแนบชิดสายลมทันที จากนั้นก็เอาแขนกอดรัดแขนแกร่งเอาไว้แน่น เธอกอดเขาสักพักหนึ่ง ก็หลับเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างง

Chapter 16@ห้องนอนเล็ก“พี่หมอมีอารมณ์ เขาไม่ได้ตายด้านอย่างที่คิด” พอนึกภาพตอนที่ตื่นมาเห็นเขาจับมือของเธอชักรูดแก่นกาย แล้วไหนจะเสียงหอบหายใจถี่ เสียงครวญครางอันแหบพร่าอีก ทำเธอวูบวาบซาบซ่านไปทั่วตัวอิงเดือนนอนดิ้นไปดิ้นมาอยู่บนที่นอนแบบนั้นจนกระทั่งเช้า เธอจึงเปิดประตูแง้ม ๆ ออกมาส่องเขา แต่แล้วก็ปะทะเข้ากับเขาที่กำลังเดินออกจากห้องนอนพอดี “แอบมองอะไร” “มอร์นิงค่ะพี่หมอ” พอโดนจับได้ว่าแอบส่องเขาอยู่ อิงเดือนก็ยิ้มแห้ง ๆ ส่งให้เขาทันที เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่ทำไมเวลายิ้มให้เขาปากมันกลับสั่น ๆ ด้วยความประหม่านะ“อืม” “ตื่นเช้าจังเลยค่ะ พี่หมอต้องเข้าโรงพยาบาลแต่เช้าเลยเหรอ” ถึงวันนี้จะเป็นวันอาทิตย์ แต่คุณหมออย่างเขาก็คงไม่ได้หยุดหรอกมั้ง ว่าแต่วันนี้เขาแต่งตัวเท่จัง ยิ่งใส่เสื้อยืดสีขาวสวมทับด้วยเสื้อแจ็กเก็ตใส่แมตช์กับกางเกงยีนสีดำยิ่งเท่สุดไปกันใหญ่ จากที่หล่อเท่อยู่แล้ว“เปล่า วันนี้พี่จะไปแข่งรถ” “ว้าว...หนูอยากไปด้วย” อิงเดือนจะเดินไปกอดแขนแกร่ง แต่พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน เธอก็ต้องเบรกจนตัวโก่ง แล้วปรบมือกลางอากาศ ทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อน “หึ...” สายลมทำเสียงหึในลำคอ

Chapter 18“เลิกไร้สาระสักทีเถอะน่าไอ้พวกเชี่ย ออกไปสนามแข่งรถกันได้แล้ว” เพราะไม่คิดว่าอิงเดือนจะเรียกเขาต่อหน้าเพื่อนได้น่ารักแบบนี้ สายลมจึงไม่มีคำแก้ตัวกับเพื่อน “ครับผม” ซีวิค ธาวิน และสกายตอบรับสายลมด้วยท่าทางกวนบาทาสุด ๆ“ไปกัน” สายลมยื่นมือให้อิงเดือนจับ พออิงเดือนเห็นแบบนั้นเธอจึงยิ้มหวานแล้วเดินไปกุมจับมือของสายลมทันที“มืออีกข้างที่ว่าง ขอจับหน่อยได้ไหม กลัวหลงเหมือนกัน” ซีวิคไม่พูดเปล่า แต่ยื่นมือไปกุมจับมือของสายลมทันที “อย่ามาจับมือกูไอ้ฉิบหาย” สายลมสะบัดมือออกจากมือใหญ่ของซีวิคอย่างรังเกียจ“ทีกับเพื่อนขอจับมือหน่อยก็ไม่ได้” ซีวิคแสร้งทำหน้าเศร้า “อย่ามากวนตีนกูไอ้ซี” “ครับผม” ต่อให้อยากจะแซวสายลมต่อ แต่ซีวิคก็ต้องเลิกเล่นทันที เพราะเห็นว่าสายลมจะลงแข่งรถ เดี๋ยวไปปั่นหัวมันมาก ๆ จะพลอยทำให้สายลมหัวเสียตอนขี่รถแข่งได้ “พร้อมนะมึง” ธาวินเดินเข้ามาตบบ่าสายลม“อืม”“เอาที่หนึ่งมาให้กูเท่านั้นนะโว้ย” สกายยักคิ้วให้สายลม“แน่นอน” สายลมยักคิ้วตอบกลับสกาย ก่อนที่จะกระชับจับมืออิงเดือนเดินออกจากห้องรับรอง โดยมีซีวิค ธาวิน และสกายเดินประกบตามหลังราวกับบอดีการ์ด เมื่อถึงเวล