All Chapters of ป้าไม่แก่ แค่แพ้เด็ก: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 พี่ทำให้ผมคลั่ง18+ทว่าพายุอารมณ์ที่เพิ่งสงบลงกลับเป็นเพียงการพักรบชั่วคราว เมื่อความตื่นเต้นและความหวานล้ำจากคนใต้ร่างกลับยิ่งกระตุ้นให้เด็กหนุ่มวัยฉกรรจ์อย่างเขตต์มีความต้องการที่พลุ่งพล่านเกินกว่าจะหยุดเพียงเท่านี้เขายกศีรษะขึ้น พรมจูบไปตามแผ่นหลังที่เปียกชื้นของเธออย่างหลงใหล ก่อนจะค่อยๆ รั้งร่างระหงที่กำลังหอบหายใจรวยริน และดวงตาปรือปรอย ให้ลุกขึ้นตาม อย่างคนเอาแต่ใจ ลลินที่ยังไม่ทันได้เรียกสติคืนมาทำได้เพียงขยับกายไปตามแรงชักจูงอย่างว่าง่าย ก่อนที่เขตต์จะจัดแจงให้เธอก้มตัวลงในท่าคลานเข่าหันหลังให้แก่เขา สายตาคมกริบจ้องมองสะโพกมนที่เด่นตระหง่านเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง“เขตต์... พอแล้ว ฉันไม่ไหว...” ลลินประท้วงเสียงแผ่ว ใบหน้าสวยฟุบลงกับหมอนนุ่มทว่ากลับถูกมือหนาเชยคางขึ้นมาให้หันไปสบตา“ครั้งเดียวมันไม่พอสำหรับความน่ารักหรอกครับพี่ลิน” เขาซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาคมกริบไล่สำรวจแผ่นหลังเนียนละเอียดที่เปิดเปลือยภายใต้แสงโคมไฟสลัว รอยรักสีกุหลาบที่เขาจงใจฝากไว้ตัดกับผิวขาวจัดดูเย้ายวนจนเขาต้องเผลอขบเม้มซ้ำลงบนลาดไหล่บางฝ่ามือแกร่งฟอนเฟ้นสะโพกมนอ

บทที่ 12 ให้ทานลูกหมาภายในห้องน้ำที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไอเย็นจากกระเบื้อง ลลินทรุดตัวลงพิงบานประตูอย่างหมดแรง ความเข้มแข็งที่พยายามฝืนแสดงต่อหน้าเด็กหนุ่มเมื่อครู่พังทลายลงทันทีที่อยู่ตัวคนเดียว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาก่อนจะค่อยๆ รวบรวมเรี่ยวแรงพาตัวเองไปหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่“อา...”เสียงอุทานหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มที่บัดนี้บวมเจ่ออย่างเห็นได้ชัด ลลินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อภาพที่ปรากฏในกระจกคือร่างที่เต็มไปด้วยร่องรอยสีกุหลาบเข้ม ลามตั้งแต่ซอกคอขาวระหงไปจนถึงเนินอก รอยรักเหล่านั้นเด่นชัดราวกับจะตอกย้ำความเร่าร้อนที่เกิดขึ้นอย่างไม่ปรานี“ไอ้เด็กบ้านี่... มันจงใจ!” เธอขบเม้มริมฝีปากแน่นอย่างเคียดแค้น มือเรียวพยายามใช้ปลายนิ้วถูไถรอยแดงที่ลำคอหวังจะให้มันจางลง ทว่ากลับยิ่งทำให้ผิวเนื้อบริเวณนั้นแดงช้ำหนักขึ้นไปอีก ลลินมองสำรวจตัวเองด้วยความรู้สึกสมเพชสลับกับวูบวาบในอกอย่างบอกไม่ถูก รสสัมผัสจาบจ้วงเมื่อคืนยังคงติดตรึงอยู่ทุกอณูผิวเธอก้มลงวักน้ำเย็นจัดขึ้นลูบหน้าเพื่อเรียกสติ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ต้องกลับไปพบหน้าแม่และคนในหมู่บ้าน สภาพนางพญาที่ถูก

บทที่ 14 เสียอาการตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตของลลินเหมือนถูกรบกวนด้วยพายุฤดูร้อนที่ไม่มีวันสงบ เด็กหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาคมพราวระยับคนนั้นเพียรโทรหาเธอแทบทุกเวลาที่เขามีช่องว่าง ข้ออ้างร้อยแปดถูกขุดขึ้นมาเพื่อหาทางเข้าใกล้เธอ บางครั้งก็เป็นข้อความกวนประสาท บางครั้งก็เป็นเสียงทุ้มที่ฟังสั่นประสาทจนเธอต้องข่มใจ ลลินพยายามใช้ "งาน" เป็นเกราะกำบังสุดท้ายที่เธอจะนึกออกเพื่อกันตัวเองออกมาจากบ่วงเสน่หาอันตราย“ป้า... ออกมาหาอะไรดื่มแก้เซ็งที่ร้านพ่อสินไหม?”เสียงทุ้มต่ำจากปลายสายดังขึ้นในช่วงสายของวันหนึ่ง ขณะที่ลลินกำลังจมจ่อมอยู่กับพล็อตนิยายที่ชะงักงัน“ไม่... ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าทำงานอยู่ ต้นฉบับใกล้ถึงกำหนดส่งแล้ว บก. ตามจนฉันจะไม่มีที่ยืนแล้วเนี่ย” ลลินตอบเสียงแข็ง พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นคลอน“ก็เนี่ยไง... มานั่งทำที่ร้านกาแฟก็ได้บรรยากาศดีๆ เผื่อหัวจะแล่น ผมจะคอยบริการเสิร์ฟน้ำเสิร์ฟขนมให้พี่เอง ไม่คิดเงินด้วยนะ”“ไม่! ฉันต้องการสมาธิ... แล้วแกน่ะ ว่างมากหรือไง? ไปตั้งใจเรียนหนังสือเข้าบ้างเถอะ จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”“ตั้งใจอยู่ครับพี่ลิน... แต่ตอนนี้มันเวลาพ

บทที่ 16 รสชาติของการถูกเมินแสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้าขับไล่ความมืดมิดของค่ำคืนที่แสนยาวนาน กลิ่นดินและไอน้ำค้างยามเช้าลอยอบอวลไปทั่วบ้านสวน ลลินลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิม ความอ่อนล้าจากวันวานถูกแทนที่ด้วยความกระวนกระวายใจที่สั่งให้เธอรีบดีดตัวออกจากที่นอนตั้งแต่ไก่โห่เธอสลัดความง่วงงุนทิ้งไป จัดการอาบน้ำแต่งกายด้วยชุดลำลองเรียบง่ายทว่ายังคงดูสง่างาม ก่อนจะก้าวลงจากบ้านไม้ด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบจนไปปะทะเข้ากับแม่ช้อยที่กำลังตักบาตรเสร็จพอดี“อ้าว!ตื่นเช้าก็เป็นรึ” แม่ช้อยถึงกับหยุดกะพริบตาปริบๆ มองบุตรสาวอย่างไม่เชื่อสายตา“ปกติกว่าจะคลานออกจากมุ้งได้ก็ตะวันโด่งนู่น”“จะรีบไปไหนแต่เช้าล่ะเรา?”“ไปซื้อกาแฟร้านสินจ้ะแม่” ลลินตอบเลี่ยงๆ ทว่าแก้มใสกลับขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ เธอจงใจหยิบกระเป๋าสะพายใบเก่งขึ้นมาคล้องไหล่เพื่อปกปิดอาการประหม่า“มันยังไม่ทันจะเปิดหรอก เจ้าสินน่ะเปิดร้านสายจะตายไป จะรีบไปทำไมตอนนี้” หญิงชราส่ายหน้าพลางพึมพำกับตัวเอง“เอ่อ...หนูจะไปหาสถานที่แต่งนิยายด้วยจ้ะแม่ อยู่ในห้องแล้วหัวมันไม่แล่น อยากได้บรรยากาศสดชื่นๆ หน่อย” ลลินหยิบยกงานที่เธอ

บทที่ 18 หมาโบ้ลลินทรุดกายลงนั่งบนเบาะหนังราคาแพงภายในรถเบนซ์คู่ใจ ทันทีที่ประตูปิดสนิทตัดขาดจากโลกภายนอก กำแพงแห่งความเข้มแข็งที่เธอพยายามสร้างมาตลอดชีวิตก็พังครืนลงมาอย่างไม่เหลือชิ้นดี นางพญาผู้เคยสง่างามปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น เสียงสะอื้นไห้ที่ดังระงมไปทั่วห้องโดยสารคือเสียงของความพ่ายแพ้เธอแพ้แล้วจริงๆ... พ่ายแพ้ต่อความขี้ขลาดของตัวเอง พ่ายแพ้ต่อกาลเวลา และพ่ายแพ้ต่อกำแพงความเหมาะสมที่เธอเป็นคนก่อมันขึ้นมาเองกับมือเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ลลินปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งอยู่กับหยดน้ำตา ความมืดมิดภายนอกปกคลุมจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ไม่ต่างจากอนาคตของเธอในตอนนี้ มือเรียวที่สั่นเทาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเพื่อกดหาแม่ช้อย หวังเพียงจะบอกลาเพื่อกลับไปซ่อนตัวที่กรุงเทพฯ เหมือนคนขี้แพ้ที่ต้องการหลบไปเลียแผลใจก๊อก ก๊อก!เสียงเคาะกระจกที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้ลลินสะดุ้งสุดตัว เธอรีบใช้หลังมือเช็ดน้ำตาปรกๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับโทนเสียงให้ปกติที่สุด ก่อนจะกดลดกระจกลงอย่างรวดเร็ว“เอ่อ... ฉันขอโทษที่จอดนานไปหน่อย ฉันกำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” ลลินรัวคำพูดออกมาโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตา