ป้าไม่แก่ แค่แพ้เด็ก

ป้าไม่แก่ แค่แพ้เด็ก

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-07
Oleh:  Tawan mikiTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
7 Peringkat. 7 Ulasan-ulasan
21Bab
355Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“เรียกใครป้า!” เจ๊ลินนักเขียนสายเหวี่ยงวัย 35 ปะทะ ‘เขตต์’ เด็กเปรตวัย 18 กลางสี่แยก จากคู่กรณีหน้ากวน สู่เด็กในปกครองที่ใช้ร่างกาย ชดใช้ค่าเทอมคืนป้าทุกคืน!

Lihat lebih banyak

Bab 1

“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”

•Sarah's POV•

My mom died when I was twelve. I lost half of my heart that day. You're supposed to have a bond with your mother anyway, but my bond with my mom was so much deeper than that. She was my literal best friend.

I was a weird kid. I didn't fit in. I only had one friend. I never stuck up for myself and when I finally did, I was reprimanded for being mean and got beaten by the kids outside of school later. I was even labeled a bully but it didn't stick. No one believe I could be a bully. So that made the bond between my mother and I stronger than ever.

But when I was ten, my father lost his job as a carpenter. He went on a down spiral. He tried to apply for other jobs, but no one would accept him. He turned to alcohol and started to abuse my mom.

Her body became weaker after all the hits she took. The bruises weren't even bruises anymore. They looked like reducing chickenpox, but without the bump. Broken bones became a regular thing when I was eleven.

I tried so hard to protect my mother. Once, when he was attacking her, I tried to step in. I had a kitchen knife in my right hand. I was nervous but my adrenaline was rushing. I was gonna kill him. Just for my mom.

She saw me and begged me to go away. She wanted me to take the knife back and go hide. She didn't want me to see how he attacked her or hear his verbal slurs. She tried to protect me, but it was illogical at this point. I heard everything from my room. When I saw her bruises, I already knew how she got them. It didn't make any sense to me.

Why didn't she fight back? Was she too tired to do so? Or maybe she just couldn't. He was the love of her life. She couldn't have seen that coming that. I mean, no one could.

My dad used to be my angel. I remember everything we used to do together. We went to parks every Saturday morning and then had burgers right after. I remember him pushing me on the swings until I didn't want to swing anymore. His hands and arms had to be tired, but he did it for me anyway.

I remember getting ice cream after every Sunday dinner. I remember how I dropped my ice cream cone and cried like a baby. He gave me his and I bawled even harder.

"It's okay, Sarah. I can always buy me another." That's what he said.

I felt bad but the way he smiled at me made me forget I even had ice cream. His hazel eyes twinkled when he smiled and that's how I knew the smile was genuine.

When he lost his job, he lost that image. He became the devil to me. He even cried at her funeral. He cried harder than anyone. I don't even remember the funeral. It felt like five minutes to me. I saw my mom in her casket and she was so beautiful.

Her blonde hair had been curled and her makeup was subtle but nonetheless gorgeous. She had a light pink lipstick on her lips. I kissed my mom's cold cheek before the casket was closed. I don't remember what happened after that. I only remember crying myself to sleep that Saturday night, and even though I was grieving, the sleep I had that night was the best I ever had.

As the years went on, my father forgot about my presence. He only acknowledged me when I had doctor appointments or something of that nature.

I was only glad that my parents already bought this house before I was born because if they didn't, we'd be homeless. My mother was a nurse and she made ends meets after my father lost his job. I always admired her strength because I know she was worn out, but she worked anyway. She did it just for me.

~~

The only friend I had in high school was Emma Jarner. She reminded me of my mom; I guess that's why we were best friends. She even looked similar to my mom when my mom was young. A part of me thought that was God's way of sending me a guardian angel.

She stood up for me. The bullying stopped. I didn't get beaten anymore. I was happy to have her around. She meant the world to me. As long as I had her, I felt like the world shone a bit brighter.

But she transferred. She moved to California; she left me here in Mississippi by my lonesome. I was sad once again. They didn't physically bully me now, but they talked loud enough for me to hear. I could hear them snicker at me behind my back when I walked by.

I tried to so hard to be happy. I tried to write her, but she never responded. I was down in the dumps once again. This time I was stuck. I thought I'd be okay but I wasn't.

I won in the advanced spelling bee when I was a sophomore. We had the event in our auditorium, and when everyone cleared out after the winner was announced, I was ambushed and taken to the dumpster.

They beat me until I had a black eye and a swollen jaw. They laughed while beating me and called me names. The worst thing they ever said to me was, "That's why your mother is dead."

I laid there and took the hits. I couldn't even feel them anymore. I let them beat me; I didn't fight back. When they were tired, they left me all alone. Bloody, tired and hurt, I still laid there. I could've sworn I saw my mom. But when I blinked, she was gone.

I was still on the ground an hour later. I dragged myself home. I must have worried my father because he looked at me with desperation once he saw me walk through the door. This was the first time I'd ever seen him like this since mom died.

He came to my side and aided me. He picked me up and carried me to the kitchen. He sat me on a stool and used the first aid kit on my face and ribs. He had this sad look in his eyes that apologized. He didn't do it so I don't know why he looked at me like that.

He surprised me when he kissed my forehead; he held me tight and didn't let me go. I felt a tear roll onto my head from his chin and before I knew it, I was silently crying.

"It's gonna be okay," he soothed me with his words.

I fell asleep in his arms. He placed me in my bed and I stayed asleep while he tucked me into fluffy covers that I never knew existed. I slept for three days and when I awoke, the pain was gone.

I woke up Monday at ten in the morning. For a moment, everything felt like it was okay. I raced downstairs; there'd always be breakfast when I walked downstairs. Then the thundering reality hit me again.

She's dead, Sarah. There's no breakfast. You have to make your own. The house was empty. Like always. I thought my dad would change because of last night, but he didn't. I saw five beer cans in the garbage and my appetite was suddenly gone.

He returned later with an unrecognizable look on his face. He wasn't my father anymore. His eyes were glazed over and I could tell he'd been drinking. He'd never change, dammit! He looked at me as if he didn't even know me. I was a stranger to my own father in our house. He didn't even spare me a second glance.

I couldn't bear it anymore. I grabbed a knife and went upstairs. I ran some warm water and sat in the tub. I slit both of my wrists and watched myself bleed out into the tub. I briefly looked up at the ceiling and blinked. Time moved so slow and then everything went black. I just wanted to see my mom.

~~

Isabelle's POV•

"Bella, are you okay?" someone asked me. It was Jennifer.

I replied, "Yea. Why? Was I daydreaming again?"

"Yes. You scare me when you drift away like that. I don't think anyone daydreams like that B, especially not here."

I responded, "People daydream everywhere, Jen. They daydream in New York, Idaho, Texas, everywhere. And especially here in Wisconsin, Jen."

"Whatever. So are you going to the dance next month? It'll be really fun. You should go."

"No way. Not my thing. I'll see you later. I'm going to math class now."

"This isn't over, Bunny. I'm going to pester you about this until you say yes. I'll see you after I'm finished with my lunch, love."

"Right. See ya." I threw away my tray and headed to class. I hated math, but I was so good at it. I take that back. I hated every subject except for math. I was great in all areas but I hated doing so much work.

I must've been daydreaming again because I bumped into someone.

"Sorry," I picked up his book from the floor and handed it to him.

"No, I'm sorry. I didn't see you. I was a little distracted," he replied.

All I saw was green eyes twinkling at me.

I responded, "Sure, I have to go now. I kinda have class, you know?"

I walked away and thought about him. He must be new here. He'd be the talk of the school later. He was cute though. He smelled like roses and vanilla.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

นรกสร้าง
นรกสร้าง
สนุกม้ากค่า เอาอีกๆ
2026-03-22 12:19:57
1
0
Damis Mis
Damis Mis
อัพเดทตอนมหน่อยค่า.........
2026-02-28 13:22:19
1
1
Damis Mis
Damis Mis
หลายตอนหน่อยก็ได้ค่ะ.........
2026-02-18 21:30:58
1
0
Damis Mis
Damis Mis
ไม่อัพเดทเหรอค่ะ
2026-02-12 07:14:42
1
0
Damis Mis
Damis Mis
ไม่อัพเดทต่อเหรอค่ะไม่เข้า.........
2026-02-06 21:12:07
1
0
21 Bab
“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”
“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”สวัสดีครับนักอ่านที่น่ารักทุกท่าน วันนี้กระผม tawan miki จะพาทุกคนไปทำความรู้จักกับคู่รักต่างวัยที่จะมาทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงปนความหมั่นไส้ เตรียมตัวพบกับความวีนเหวี่ยงระดับตัวแม่ และความแสบซนของเด็กหนุ่มวัยฮอร์โมนพลุ่งพล่านกันได้เลยครับ!นางเอก: ลลิน (เจ๊ลิน)อายุ: 35 ปี | สูง170 ซม. / 60 กก. รูปลักษณ์: หุ่นนาฬิกาทรายคัพซี สวยสะพรั่งเกินวัย การแต่งกายมีเทสต์จนเด็กหนุ่มต้องเหลียวมองอาชีพ: นักเขียนนิยายวายระดับเบสต์เซลเลอร์ (สวยและรวยมาก!) นิสัย: สายเหวี่ยง งี่เง่ายืนหนึ่ง และเอาแต่ใจเป็นที่รัก แต่ลึกๆ ขี้เหงาและใจสปอร์ตสุดๆสถานะ เจ๊สายเปย์ ผู้อุปถัมภ์ค่าเทอมให้เด็กหนุ่มจนจบปริญญาพระเอก: เขตต์ อายุ: 18 ปี | สูง 180 ซม. / 70 กก. รูปลักษณ์: สูงใหญ่ ไหล่กว้าง แข็งแรงแบบเด็กวัยรุ่นสายลุยจุดเด่นเฉพาะตัวมี ‘ทีเด็ด’ (ไซซ์ 60++) ที่พร้อมจะกำราบเจ๊สายเปย์ให้ยอมจำนน!นิสัย: อารมณ์ดี ขี้เล่น ขี้อ้อน ยิ่งโดนดุยิ่งชอบ แต่มีความรับผิดชอบและซื่อสัตย์กับความรักมาก สถานะ: เด็กเลี้ยงที่ไต่เต้ามาเป็นคู่ชีวิต พร้อมใช้แรงงานชดใช้ค่าเทอมให้เมียรุ่นพี่ตลอดชีวิต บ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-22
Baca selengkapnya
บทที่ 1 เบื่อหน่าย
บทที่ 1 เบื่อหน่ายท่ามกลางความเงียบงันภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุงที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์น ลลิน นักเขียนนิยายวายระดับเบสต์เซลเลอร์กำลังทอดร่างระลวยอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเฉลียวฉลาดบัดนี้กลับหม่นแสงลงอย่างคนไร้จุดหมาย เธอถอนหายใจทิ้งครั้งที่ร้อยของวัน พลางจ้องมองหน้าจอแมคบุ๊กที่ว่างเปล่า มีเพียงเคอร์เซอร์กระพริบถถี่ราวกับจะเยาะเย้ยว่าสมองของเธอนั้นตันสนิท“พี่ลินเป็นอะไรคะเนี่ย นอนหมดสภาพเป็นปลาขาดน้ำเลย” ปิ่น เลขาสาวรุ่นน้องหน้าตาสะสวยเดินเข้ามาในห้องพร้อมปึกเอกสารในมือ เธอหยุดยืนมองรุ่นพี่สาววัย 35 ที่ถึงแม้จะอยู่ในชุดลำลองอยู่บ้าน แต่ทรวดทรงองเอวส่วนเว้าส่วนโค้ง โดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจไซซ์คัพซีที่ดันรัดรูปเสื้อยืดตัวบางนั้น ก็ยังดูดีจนน่าอิจฉา“พี่เบื่อจังเลยปิ่น... เบื่อไปหมดทุกอย่าง”ลลินกระแทกเสียงใส่ด้วยความขัดใจพลางทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนัน หล่อนตวัดสายตาคมกริบมองคนสนิทอย่างคาดคั้น ราวกับจะโบยตีทุกคนรอบข้างให้พินาศไปพร้อมกับความรู้สึกเบื่อหน่ายที่เจ้าตัวกำลังเผชิญ“พลอตนิยายที่วางไว้มันดูจืดชืดไปหมด คิดอะไรก็ไม่ออก สมองมันฝืดเหมือนไม่ได้
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-22
Baca selengkapnya
บทที่ 2 เด็กเปรต
บทที่ 2 เด็กเปรตแสงแดดยามบ่ายทอดลำผ่านทิวสนและสวนมะม่วงสองข้างทาง ลลินลดกระจกรถลงเพื่อรับลมธรรมชาติที่หาไม่ได้ในเมืองกรุง ความเงียบสงบและกลิ่นสาบดินโชยเข้ามาช่วยให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวจากบทสนทนาเรื่องแฟนเก่าเริ่มเบาบางลง เธอฮัมเพลงในลำคอเบาๆ พลางทอดสายตาชมวิวทิวทัศน์บ้านเกิดอย่างเพลินตา จนเผลอละเลยความระมัดระวังที่ควรจะมีบนถนนลูกรังแคบๆทว่า... ความสุนทรีย์ก็พังทลายลงในพริบตา เมื่อรถเบนซ์คันงามเคลื่อนมาถึงทางแยกดินแดงบรื้นนนน!!เสียงเบิ้ลเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดังสนั่นหู พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มเด็กวัยรุ่นในชุดนักเรียนขาสั้นสีน้ำเงินสามคันรวดที่ซิ่งแข่งกันมาด้วยความคึกคะนอง หนึ่งในนั้นพุ่งพรวดออกมาจากทางแยกตัดหน้าเธอในระยะกระชั้นชิด!เอี๊ยดดดดดดด!!! โครม!!!ลลินเหยียบเบรกจนตัวโก่ง เสียงยางบดไปกับพื้นดินแดงจนฝุ่นตลบอบอวล แรงกระแทกเพียงเล็กน้อยแต่ส่งเสียงบาดใจทำเอาหัวใจเธอแทบร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่ฝุ่นจางลง เธอรีบเปิดประตูรถก้าวลงมาดูสภาพ 'ลูกรัก' ของเธอทันทีกรี๊ดดดด! “หน้ารถฉัน!"ลลินแทบคลั่งเมื่อเห็นรอยยุบและรอยถลอกยาวบนกันชนหน้าสีขาวมุก เธอหันขวับไปหาต้นเหตุที่นอนตะแคงอยู่ไม่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-23
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ยินดีที่รู้จัก
บทที่ 3 ยินดีที่รู้จักแสงแดดจัดจ้าของเวลาเกือบเที่ยงส่องลอดผ่านรอยแยกของฝาปะกนไม้ขีดเป็นเส้นตรงลงบนเตียงนอน ลลิน ซุกหน้าลงกับหมอน ขยับกายหนีความร้อนที่เริ่มไล่ล่า แต่นั่นยังไม่เท่ากับเสียงกัมปนาทที่ดังรบกวนการนิทราอันแสนสุขปัง! ปัง! ปัง!“ลิน! ตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนห๊ะ!” เสียงแม่ช้อยทั้งเคาะทั้งตะโกนอยู่หน้าห้อง จนไม้กระดานสั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์“ตื่นแล้วค่าาา!” ลลินตะโกนตอบกลับด้วยเสียงแหบพร่า เธอพยายามขุดร่างตัวเองขึ้นจากเตียงด้วยความงัวเงีย เมื่อคืนนิ้วเจ้ากรรมดันรัวแป้นพิมพ์เขียนนิยายจนเกือบเช้า เพราะภาพเหตุการณ์ ‘ประมาทร่วม’ และใบหน้ากวนประสาทของไอ้เด็กเปรตคนนั้นมันวนเวียนอยู่ในหัวจนกลายเป็นแรงผลักดันชั้นดี“ตื่นแล้วก็ลุก! จะมานอนอุตุอยู่ทำไม”แม่ช้อยยืนอยู่หน้าห้อง มือหนึ่งเท้าสะเอว รอลูกสาวตัวดีโผล่หัวออกมาจากถ้ำ“แม่อ่ะ... หนูมาพักผ่อนนะแม่ ขอนอนหน่อยไม่ได้หรือไง”สิ้นเสียงโอดยางคาง บานประตูไม้ก็ค่อยๆ แง้มเปิดออก ลลินเดินก้าวออกมาในสภาพที่ดูไม่จืด ผมเผ้ายุ่งเหยิงฟูฟ่องรุงรังจนเกือบจะบังใบหน้า เสื้อสายเดี่ยวผ้าซาตินตัวบางที่ใส่นอนเลื่อนหลุดลงมาพาดอยู่ตรงต้นแข
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-23
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ลูกแฟนเก่า?
บทที่ 4 ลูกแฟนเก่า?ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนรักเก่ากำลังตึงเครียดและอัดแน่นไปด้วยตะกอนความหลัง เสียงแผดคำรามของท่อไอเสียมอเตอร์ไซค์เวฟแต่งซิ่งก็ดังสนั่นมาจากหน้าร้าน เสียงนั้นกรีดผ่านความเงียบในคาเฟ่จนลลินต้องขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ“บรื้นนนน!”เสียงเครื่องยนต์ดับลงกะทันหันที่หน้าประตูร้าน ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีดำพอดีตัวก้าวลงจากรถ พลางสะบัดบ่าขยับปกเสื้อให้เข้าที่อย่างมาดมั่น สายตาคมกริบของเขาเหลือบไปเห็นรถเบนซ์สีขาวที่จอดสงบนิ่งอยู่ก่อนหน้า รอยบุบสะดุดตาตรงกันชนทำให้เขาชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างนึกสนุก“คุ้นชะมัด... รอยบุบนั่นมันฝีมือเรานี่หว่า”เขตต์ สลัดความสงสัยทิ้งแล้วผลักประตูร้านเข้ามา เสียงกระดิ่งดัง กรุ๊งกริ๊ง รับกับการปรากฏตัวของเขา เขาเดินดุ่มเข้าไปหลังเคาน์เตอร์โดยไม่สนใจสายตาใคร เป้าหมายคือผู้เป็นแม่ที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดจานของหวาน“แม่ค้าบ... เขตต์มาแล้วค้าบ” เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงกอดอ้อนผู้เป็นแม่จากด้านหลังอย่างที่ชอบทำประจำ“ว่าไงไอ้ตัวดี ไปเล่นซนที่ไหนมาอีกฮึเรา? ดูสิ เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นดินแดงไปหมด” ของขวัญ หันมาเอ็ดลูกชายหั
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-24
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ไปส่งหน่อย
บทที่ 5 ไปส่งหน่อยพ้นจากเหตุการณ์ชวนประสาทเสียที่คาเฟ่ของถ่านไฟเก่า ลลินก็ตัดสินใจกักตัวอยู่แต่ในอาณาเขตบ้านสวน เธอเลือกที่จะขลุกอยู่กับกองต้นฉบับและจินตนาการในหัวมากกว่าจะออกไปเผชิญโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยอดีตคนรักและไอ้เด็กแสบนักเขียนสาวลากโต๊ะไม้พับตัวโปรดมาตั้งไว้ใต้ร่มเงาของต้นมะม่วงอกร่องขนาดใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ความร่มเย็น ลมทุ่งพัดโชยมาเป็นระยะห่างๆ พอให้เส้นผมสลวยปลิวไสวทว่าความเงียบสงบที่เธออุปโลกน์ขึ้นมาก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าของคนเป็นแม่“ลิน... ถามจริงเถอะ ไม่คิดจะขยับขยายออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้างหรือไงลูก”แม่ช้อยเดินเท้าสะเอวฉับๆ เข้ามาหาพลางขมวดคิ้วมุ่นมองลูกสาวตัวดีที่นั่งขลุกอยู่บนแคร่ไม้ แสงจากหน้าจอโน้ตบุ๊กสะท้อนนัยน์ตาที่จ้องเขม็งจนแทบถลนออกมานอกเบ้า สภาพของนักเขียนสาวบัดนี้ดูห่างไกลจากคำว่านางพญาไปโข เพราะเจ้าตัวเอาแต่ขยี้หัวจนฟูฟ่องแถมยังคาบปากกาค้างไว้ในปากคล้ายคนสติหลุด“แม่!!”ลลินแหวขึ้นมาทันควันพร้อมสะดุ้งสุดตัวจนปากกาแทบหล่นจากปาก เธอละสายตาจากหน้าจอที่ยังคงมีเพียงหน้ากระดาษว่างเปล่าขาวโพลน หันมามองค้อนคนเป็นแม่วงเบ้อเร่อ “หนูอยู่บ้านแม่ก็บ่น พอ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-24
Baca selengkapnya
บทที่ 6 นัดเจอ
บทที่ 6 นัดเจอรถเบนซ์สีขาวเคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าบ้านสวน ลลินรีบดับเครื่องยนต์แล้วก้าวลงจากรถพร้อมถุงน้ำตาลในมือ ทว่าทันทีที่เท้าแตะพื้น เธอก็ต้องเจอกับร่างของแม่ช้อยที่ยืนเท้าเอวรออยู่ใต้ถุนบ้านด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ“ไปซื้อน้ำตาลจากขั้วโลกเหนือหรือไงแม่คุณ! ข้าเกือบจะปล่อยให้ขนมมันจืดสนิทเป็นน้ำล้างจานอยู่แล้ว!” เสียงแม่แหวขึ้นมาทันทีที่เห็นหน้าลูกสาว“แม่อ่ะ! ก็หนูไปช่วยคนมาหรอก ถึงได้ช้าเนี่ย” ลลินเถียงกลับเสียงดังพอกันพลางสะบัดบ๊อบใส่“ช่วยคน? อย่างแกเนี่ยนะจะไปช่วยใคร ไม่ใช่ไปยืนวีนใส่ใครกลางตลาดจนรถติดหรอกรึ” แม่ช้อยค้อนให้วงใหญ่พลางยื่นมือมารับถุงน้ำตาล“แม่คนงาม... แม่นักบุญของอีช้อย” แม่พูดประชดประชันต่อพลางพลิกถุงน้ำตาลดู “แล้วนี่ไปช่วยใครมาล่ะ ถึงได้กลับมาหน้าแดงหูแดงเป็นงิ้วแบบนี้”“ก็... ก็เด็กแถวนี้แหละแม่ รถเสียอยู่ข้างทาง หนูเห็นว่าแดดมันร้อนหรอกนะเลยยอมให้ติดรถมาด้วย” ลลินพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในหัวยังสลัดภาพเด็กหนุ่มที่นอนเอนเบาะมองหน้าเธอในรถไม่ออก“น้ำตาลก็ได้แล้ว หนูไปทำงานต่อละนะ ห้ามกวนเด็ดขาด!”“ขอบใจ... เออๆ ไปเหอะ ทำงานของแ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-27
Baca selengkapnya
บทที่ 7 เวรกรรมอะไรเนี่ย
บทที่ 7 เวรกรรมอะไรเนี่ยสามทุ่มตรงเป๊ะ... รถเบนซ์สีขาวคู่ใจเคลื่อนตัวเข้าจอดสนิทที่หน้าร้าน 'เฉื่อย' คาเฟ่แอนด์บาร์เปิดใหม่ที่กำลังเป็นกระแสที่สุดในย่านนี้ลลินก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าที่สะกดทุกสายตา เธออยู่ในชุดเดรสสั้นสีดำสนิทรัดรูปอวดส่วนโค้งเว้าที่พระเจ้าตั้งใจปั้นด้านหลังคว้านลึกโชว์แผ่นหลังเนียนละเอียดขาวจัดตัดกับแสงไฟสลัว ผมลอนคลายทิ้งตัวสลวยรับกับริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยสีแดงก่ำส่งให้เธอสวยสะพรั่งจนดูเป็น 'นางพญา' แห่งราตรีนี้อย่างแท้จริง“ทางนี้ลิน!” เสียงของ ส้มจี๊ด ตะโกนเรียกข้ามโต๊ะโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่ใจกลางร้านลลินพายิ้มบางๆ บนใบหน้าพลางเดินนวยนาดฝ่ากลุ่มผู้คนเข้าไปหาเพื่อนสาว ทว่า... ทันทีที่แผ่นหลังแตะลงบนเบาะนุ่ม สายตาเจ้ากรรมกลับปะทะเข้ากับใครบางคนที่โต๊ะข้างๆ ซึ่งห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว กลุ่มวัยรุ่นชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่กำลังส่งเสียงเฮฮาชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน และที่ใจกลางวงนั้นเอง...“แก... ไอ้เด็กเปรต!” ลลินพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาเขตต์ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพรีเมียม ปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอแกร่งและแผงอกจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้า ผิวพรรณของเขาดูผ่องใ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-29
Baca selengkapnya
บทที่ 8 หวานสู้คนให้ได้ไหม?
บทที่ 8 หวานสู้คนให้ได้ไหม?แต่ก่อนที่เธอจะทันได้คว้าลูกบิดประตูห้องน้ำ เงาตะคุ่มของใครบางคนก็พาดผ่านเข้ามาบดบังแสงไฟ ลลินชะงักฝีเท้า พยายามหรี่ตามองแขกที่ไม่ได้รับเชิญ“บอกแล้วไงครับ... ว่ามันกินยาก”เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับกลิ่นหอมของน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่คุ้นเคย เขตต์ยืนพิงผนังทางเดินกอดอกมองเธออยู่ด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ เขาสลัดคราบเด็กหนุ่มจอมกวนทิ้งไป เหลือเพียงสายตาคมกริบที่จ้องมองเธอราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม“แก... ไอ้เด็กนิสัยไม่ดี เดินตามมาทำไม” ลลินพยายามเค้นเสียงด่า แต่ลิ้นเจ้ากรรมกลับเริ่มพันกันจนเสียงที่ออกมาดูเหมือนเป็นการอ้อนเสียมากกว่า“ผมไม่ได้เดินตามครับ ผมแค่มาดูว่า ‘ป้า’ เอ๊ย... ‘พี่ลลิน’ จะน็อคกลางทางหรือเปล่า” เขตต์ก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ จนลลินต้องถอยหลังไปพิงกับผนังเย็นเฉียบ “เป็นไงครับ? เหล้าช็อตเมื่อกี้... หวานสู้คนให้ได้ไหม?”“หลงตัวเอง... ถอยไปนะ ฉันจะเข้าห้องน้ำ” ลลินยกมือขึ้นดันอกแกร่งของเขาไว้ แต่มือเรียวที่ไร้เรี่ยวแรงกลับทำได้แค่แปะลงบนเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาเท่านั้นเขตต์ไม่ได้ถอย แต่กลับโน้มใบหน้าลงมาหาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลินสัม
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-31
Baca selengkapnya
บทที่ 9 เด็กมันยั่ว18+
บทที่ 9 เด็กมันยั่ว18+เขตต์พาลลินมาที่รถมอเตอร์ไซค์เวฟแต่งซิ่งของเขาที่จอดแยกไว้ในมุมมืดไกลตาคน แสงไฟจากผับส่องมาไม่ถึงตรงนี้ มีเพียงแสงจันทร์รำไรที่กระทบลงบนโครงรถสีน้ำเงินและท่อไอเสียที่เพิ่งผ่านการใช้งานมาจนร้อนกรุ่นเขตต์จัดการสวมหมวกกันน็อกใบใหญ่ให้หญิงสาวอย่างเบามือ ความสูงที่ต่างกันทำให้ลลินต้องเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมเข้มของเด็กหนุ่มที่ดูจริงจังผิดคาด ขณะที่เขาค่อยๆ กระชับสายรัดใต้คางให้อย่างใส่ใจ นิ้วหนาแกล้งปัดผ่านลำคอขาวผ่องของเธอจนลลินต้องลอบกลืนน้ำลาย“เกาะแน่นๆ นะครับเจ๊... ถ้าตกไปผมไม่รับเย็บนะ” เขาพูดติดตลกพลางยักคิ้วให้หนึ่งที ก่อนจะก้าวขึ้นคร่อมรถด้วยท่าทางคล่องแคล่วลลินที่สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปกว่าครึ่งเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และสัมผัสเมื่อครู่ ทำได้เพียงก้าวขึ้นซ้อนท้ายอย่างว่าง่าย เธอวาดแขนเรียวโอบรอบเอวแกร่งของคนขับไว้แน่นจนร่างกายส่วนหน้าบดเบียดเข้ากับแผ่นหลังของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้“เหวอ!” ลลินอุทานเสียงหลงเมื่อเขตต์บิดคันเร่งจนรถทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยซบลงกับแผ่นหลังกว้างอย่างหาที่พึ่ง กลิ่นกายสะอาดๆ ของเด็กหนุ่มผสมกับกลิ่นลมกลางคืนทำให้อารมณ์ที่เคยพลุ่งพล่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-03
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status