ป้าไม่แก่ แค่แพ้เด็ก

ป้าไม่แก่ แค่แพ้เด็ก

last updateÚltima actualización : 2026-03-07
Por:  Tawan mikiCompletado
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
10
7 calificaciones. 7 reseñas
21Capítulos
272vistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

“เรียกใครป้า!” เจ๊ลินนักเขียนสายเหวี่ยงวัย 35 ปะทะ ‘เขตต์’ เด็กเปรตวัย 18 กลางสี่แยก จากคู่กรณีหน้ากวน สู่เด็กในปกครองที่ใช้ร่างกาย ชดใช้ค่าเทอมคืนป้าทุกคืน!

Ver más

Capítulo 1

“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos

reseñasMás

นรกสร้าง
นรกสร้าง
สนุกม้ากค่า เอาอีกๆ
2026-03-22 12:19:57
1
0
Damis Mis
Damis Mis
อัพเดทตอนมหน่อยค่า.........
2026-02-28 13:22:19
1
1
Damis Mis
Damis Mis
หลายตอนหน่อยก็ได้ค่ะ.........
2026-02-18 21:30:58
1
0
Damis Mis
Damis Mis
ไม่อัพเดทเหรอค่ะ
2026-02-12 07:14:42
1
0
Damis Mis
Damis Mis
ไม่อัพเดทต่อเหรอค่ะไม่เข้า.........
2026-02-06 21:12:07
1
0
21 Capítulos
“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”
“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”สวัสดีครับนักอ่านที่น่ารักทุกท่าน วันนี้กระผม tawan miki จะพาทุกคนไปทำความรู้จักกับคู่รักต่างวัยที่จะมาทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงปนความหมั่นไส้ เตรียมตัวพบกับความวีนเหวี่ยงระดับตัวแม่ และความแสบซนของเด็กหนุ่มวัยฮอร์โมนพลุ่งพล่านกันได้เลยครับ!นางเอก: ลลิน (เจ๊ลิน)อายุ: 35 ปี | สูง170 ซม. / 60 กก. รูปลักษณ์: หุ่นนาฬิกาทรายคัพซี สวยสะพรั่งเกินวัย การแต่งกายมีเทสต์จนเด็กหนุ่มต้องเหลียวมองอาชีพ: นักเขียนนิยายวายระดับเบสต์เซลเลอร์ (สวยและรวยมาก!) นิสัย: สายเหวี่ยง งี่เง่ายืนหนึ่ง และเอาแต่ใจเป็นที่รัก แต่ลึกๆ ขี้เหงาและใจสปอร์ตสุดๆสถานะ เจ๊สายเปย์ ผู้อุปถัมภ์ค่าเทอมให้เด็กหนุ่มจนจบปริญญาพระเอก: เขตต์ อายุ: 18 ปี | สูง 180 ซม. / 70 กก. รูปลักษณ์: สูงใหญ่ ไหล่กว้าง แข็งแรงแบบเด็กวัยรุ่นสายลุยจุดเด่นเฉพาะตัวมี ‘ทีเด็ด’ (ไซซ์ 60++) ที่พร้อมจะกำราบเจ๊สายเปย์ให้ยอมจำนน!นิสัย: อารมณ์ดี ขี้เล่น ขี้อ้อน ยิ่งโดนดุยิ่งชอบ แต่มีความรับผิดชอบและซื่อสัตย์กับความรักมาก สถานะ: เด็กเลี้ยงที่ไต่เต้ามาเป็นคู่ชีวิต พร้อมใช้แรงงานชดใช้ค่าเทอมให้เมียรุ่นพี่ตลอดชีวิต บ
last updateÚltima actualización : 2026-01-22
Leer más
บทที่ 1 เบื่อหน่าย
บทที่ 1 เบื่อหน่ายท่ามกลางความเงียบงันภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุงที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์น ลลิน นักเขียนนิยายวายระดับเบสต์เซลเลอร์กำลังทอดร่างระลวยอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเฉลียวฉลาดบัดนี้กลับหม่นแสงลงอย่างคนไร้จุดหมาย เธอถอนหายใจทิ้งครั้งที่ร้อยของวัน พลางจ้องมองหน้าจอแมคบุ๊กที่ว่างเปล่า มีเพียงเคอร์เซอร์กระพริบถถี่ราวกับจะเยาะเย้ยว่าสมองของเธอนั้นตันสนิท“พี่ลินเป็นอะไรคะเนี่ย นอนหมดสภาพเป็นปลาขาดน้ำเลย” ปิ่น เลขาสาวรุ่นน้องหน้าตาสะสวยเดินเข้ามาในห้องพร้อมปึกเอกสารในมือ เธอหยุดยืนมองรุ่นพี่สาววัย 35 ที่ถึงแม้จะอยู่ในชุดลำลองอยู่บ้าน แต่ทรวดทรงองเอวส่วนเว้าส่วนโค้ง โดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจไซซ์คัพซีที่ดันรัดรูปเสื้อยืดตัวบางนั้น ก็ยังดูดีจนน่าอิจฉา“พี่เบื่อจังเลยปิ่น... เบื่อไปหมดทุกอย่าง”ลลินกระแทกเสียงใส่ด้วยความขัดใจพลางทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนัน หล่อนตวัดสายตาคมกริบมองคนสนิทอย่างคาดคั้น ราวกับจะโบยตีทุกคนรอบข้างให้พินาศไปพร้อมกับความรู้สึกเบื่อหน่ายที่เจ้าตัวกำลังเผชิญ“พลอตนิยายที่วางไว้มันดูจืดชืดไปหมด คิดอะไรก็ไม่ออก สมองมันฝืดเหมือนไม่ได้
last updateÚltima actualización : 2026-01-22
Leer más
บทที่ 2 เด็กเปรต
บทที่ 2 เด็กเปรตแสงแดดยามบ่ายทอดลำผ่านทิวสนและสวนมะม่วงสองข้างทาง ลลินลดกระจกรถลงเพื่อรับลมธรรมชาติที่หาไม่ได้ในเมืองกรุง ความเงียบสงบและกลิ่นสาบดินโชยเข้ามาช่วยให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวจากบทสนทนาเรื่องแฟนเก่าเริ่มเบาบางลง เธอฮัมเพลงในลำคอเบาๆ พลางทอดสายตาชมวิวทิวทัศน์บ้านเกิดอย่างเพลินตา จนเผลอละเลยความระมัดระวังที่ควรจะมีบนถนนลูกรังแคบๆทว่า... ความสุนทรีย์ก็พังทลายลงในพริบตา เมื่อรถเบนซ์คันงามเคลื่อนมาถึงทางแยกดินแดงบรื้นนนน!!เสียงเบิ้ลเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดังสนั่นหู พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มเด็กวัยรุ่นในชุดนักเรียนขาสั้นสีน้ำเงินสามคันรวดที่ซิ่งแข่งกันมาด้วยความคึกคะนอง หนึ่งในนั้นพุ่งพรวดออกมาจากทางแยกตัดหน้าเธอในระยะกระชั้นชิด!เอี๊ยดดดดดดด!!! โครม!!!ลลินเหยียบเบรกจนตัวโก่ง เสียงยางบดไปกับพื้นดินแดงจนฝุ่นตลบอบอวล แรงกระแทกเพียงเล็กน้อยแต่ส่งเสียงบาดใจทำเอาหัวใจเธอแทบร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่ฝุ่นจางลง เธอรีบเปิดประตูรถก้าวลงมาดูสภาพ 'ลูกรัก' ของเธอทันทีกรี๊ดดดด! “หน้ารถฉัน!"ลลินแทบคลั่งเมื่อเห็นรอยยุบและรอยถลอกยาวบนกันชนหน้าสีขาวมุก เธอหันขวับไปหาต้นเหตุที่นอนตะแคงอยู่ไม่
last updateÚltima actualización : 2026-01-23
Leer más
บทที่ 3 ยินดีที่รู้จัก
บทที่ 3 ยินดีที่รู้จักแสงแดดจัดจ้าของเวลาเกือบเที่ยงส่องลอดผ่านรอยแยกของฝาปะกนไม้ขีดเป็นเส้นตรงลงบนเตียงนอน ลลิน ซุกหน้าลงกับหมอน ขยับกายหนีความร้อนที่เริ่มไล่ล่า แต่นั่นยังไม่เท่ากับเสียงกัมปนาทที่ดังรบกวนการนิทราอันแสนสุขปัง! ปัง! ปัง!“ลิน! ตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนห๊ะ!” เสียงแม่ช้อยทั้งเคาะทั้งตะโกนอยู่หน้าห้อง จนไม้กระดานสั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์“ตื่นแล้วค่าาา!” ลลินตะโกนตอบกลับด้วยเสียงแหบพร่า เธอพยายามขุดร่างตัวเองขึ้นจากเตียงด้วยความงัวเงีย เมื่อคืนนิ้วเจ้ากรรมดันรัวแป้นพิมพ์เขียนนิยายจนเกือบเช้า เพราะภาพเหตุการณ์ ‘ประมาทร่วม’ และใบหน้ากวนประสาทของไอ้เด็กเปรตคนนั้นมันวนเวียนอยู่ในหัวจนกลายเป็นแรงผลักดันชั้นดี“ตื่นแล้วก็ลุก! จะมานอนอุตุอยู่ทำไม”แม่ช้อยยืนอยู่หน้าห้อง มือหนึ่งเท้าสะเอว รอลูกสาวตัวดีโผล่หัวออกมาจากถ้ำ“แม่อ่ะ... หนูมาพักผ่อนนะแม่ ขอนอนหน่อยไม่ได้หรือไง”สิ้นเสียงโอดยางคาง บานประตูไม้ก็ค่อยๆ แง้มเปิดออก ลลินเดินก้าวออกมาในสภาพที่ดูไม่จืด ผมเผ้ายุ่งเหยิงฟูฟ่องรุงรังจนเกือบจะบังใบหน้า เสื้อสายเดี่ยวผ้าซาตินตัวบางที่ใส่นอนเลื่อนหลุดลงมาพาดอยู่ตรงต้นแข
last updateÚltima actualización : 2026-01-23
Leer más
บทที่ 4 ลูกแฟนเก่า?
บทที่ 4 ลูกแฟนเก่า?ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนรักเก่ากำลังตึงเครียดและอัดแน่นไปด้วยตะกอนความหลัง เสียงแผดคำรามของท่อไอเสียมอเตอร์ไซค์เวฟแต่งซิ่งก็ดังสนั่นมาจากหน้าร้าน เสียงนั้นกรีดผ่านความเงียบในคาเฟ่จนลลินต้องขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ“บรื้นนนน!”เสียงเครื่องยนต์ดับลงกะทันหันที่หน้าประตูร้าน ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีดำพอดีตัวก้าวลงจากรถ พลางสะบัดบ่าขยับปกเสื้อให้เข้าที่อย่างมาดมั่น สายตาคมกริบของเขาเหลือบไปเห็นรถเบนซ์สีขาวที่จอดสงบนิ่งอยู่ก่อนหน้า รอยบุบสะดุดตาตรงกันชนทำให้เขาชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างนึกสนุก“คุ้นชะมัด... รอยบุบนั่นมันฝีมือเรานี่หว่า”เขตต์ สลัดความสงสัยทิ้งแล้วผลักประตูร้านเข้ามา เสียงกระดิ่งดัง กรุ๊งกริ๊ง รับกับการปรากฏตัวของเขา เขาเดินดุ่มเข้าไปหลังเคาน์เตอร์โดยไม่สนใจสายตาใคร เป้าหมายคือผู้เป็นแม่ที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดจานของหวาน“แม่ค้าบ... เขตต์มาแล้วค้าบ” เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงกอดอ้อนผู้เป็นแม่จากด้านหลังอย่างที่ชอบทำประจำ“ว่าไงไอ้ตัวดี ไปเล่นซนที่ไหนมาอีกฮึเรา? ดูสิ เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นดินแดงไปหมด” ของขวัญ หันมาเอ็ดลูกชายหั
last updateÚltima actualización : 2026-01-24
Leer más
บทที่ 5 ไปส่งหน่อย
บทที่ 5 ไปส่งหน่อยพ้นจากเหตุการณ์ชวนประสาทเสียที่คาเฟ่ของถ่านไฟเก่า ลลินก็ตัดสินใจกักตัวอยู่แต่ในอาณาเขตบ้านสวน เธอเลือกที่จะขลุกอยู่กับกองต้นฉบับและจินตนาการในหัวมากกว่าจะออกไปเผชิญโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยอดีตคนรักและไอ้เด็กแสบนักเขียนสาวลากโต๊ะไม้พับตัวโปรดมาตั้งไว้ใต้ร่มเงาของต้นมะม่วงอกร่องขนาดใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ความร่มเย็น ลมทุ่งพัดโชยมาเป็นระยะห่างๆ พอให้เส้นผมสลวยปลิวไสวทว่าความเงียบสงบที่เธออุปโลกน์ขึ้นมาก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าของคนเป็นแม่“ลิน... ถามจริงเถอะ ไม่คิดจะขยับขยายออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้างหรือไงลูก”แม่ช้อยเดินเท้าสะเอวฉับๆ เข้ามาหาพลางขมวดคิ้วมุ่นมองลูกสาวตัวดีที่นั่งขลุกอยู่บนแคร่ไม้ แสงจากหน้าจอโน้ตบุ๊กสะท้อนนัยน์ตาที่จ้องเขม็งจนแทบถลนออกมานอกเบ้า สภาพของนักเขียนสาวบัดนี้ดูห่างไกลจากคำว่านางพญาไปโข เพราะเจ้าตัวเอาแต่ขยี้หัวจนฟูฟ่องแถมยังคาบปากกาค้างไว้ในปากคล้ายคนสติหลุด“แม่!!”ลลินแหวขึ้นมาทันควันพร้อมสะดุ้งสุดตัวจนปากกาแทบหล่นจากปาก เธอละสายตาจากหน้าจอที่ยังคงมีเพียงหน้ากระดาษว่างเปล่าขาวโพลน หันมามองค้อนคนเป็นแม่วงเบ้อเร่อ “หนูอยู่บ้านแม่ก็บ่น พอ
last updateÚltima actualización : 2026-01-24
Leer más
บทที่ 6 นัดเจอ
บทที่ 6 นัดเจอรถเบนซ์สีขาวเคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าบ้านสวน ลลินรีบดับเครื่องยนต์แล้วก้าวลงจากรถพร้อมถุงน้ำตาลในมือ ทว่าทันทีที่เท้าแตะพื้น เธอก็ต้องเจอกับร่างของแม่ช้อยที่ยืนเท้าเอวรออยู่ใต้ถุนบ้านด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ“ไปซื้อน้ำตาลจากขั้วโลกเหนือหรือไงแม่คุณ! ข้าเกือบจะปล่อยให้ขนมมันจืดสนิทเป็นน้ำล้างจานอยู่แล้ว!” เสียงแม่แหวขึ้นมาทันทีที่เห็นหน้าลูกสาว“แม่อ่ะ! ก็หนูไปช่วยคนมาหรอก ถึงได้ช้าเนี่ย” ลลินเถียงกลับเสียงดังพอกันพลางสะบัดบ๊อบใส่“ช่วยคน? อย่างแกเนี่ยนะจะไปช่วยใคร ไม่ใช่ไปยืนวีนใส่ใครกลางตลาดจนรถติดหรอกรึ” แม่ช้อยค้อนให้วงใหญ่พลางยื่นมือมารับถุงน้ำตาล“แม่คนงาม... แม่นักบุญของอีช้อย” แม่พูดประชดประชันต่อพลางพลิกถุงน้ำตาลดู “แล้วนี่ไปช่วยใครมาล่ะ ถึงได้กลับมาหน้าแดงหูแดงเป็นงิ้วแบบนี้”“ก็... ก็เด็กแถวนี้แหละแม่ รถเสียอยู่ข้างทาง หนูเห็นว่าแดดมันร้อนหรอกนะเลยยอมให้ติดรถมาด้วย” ลลินพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในหัวยังสลัดภาพเด็กหนุ่มที่นอนเอนเบาะมองหน้าเธอในรถไม่ออก“น้ำตาลก็ได้แล้ว หนูไปทำงานต่อละนะ ห้ามกวนเด็ดขาด!”“ขอบใจ... เออๆ ไปเหอะ ทำงานของแ
last updateÚltima actualización : 2026-01-27
Leer más
บทที่ 7 เวรกรรมอะไรเนี่ย
บทที่ 7 เวรกรรมอะไรเนี่ยสามทุ่มตรงเป๊ะ... รถเบนซ์สีขาวคู่ใจเคลื่อนตัวเข้าจอดสนิทที่หน้าร้าน 'เฉื่อย' คาเฟ่แอนด์บาร์เปิดใหม่ที่กำลังเป็นกระแสที่สุดในย่านนี้ลลินก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าที่สะกดทุกสายตา เธออยู่ในชุดเดรสสั้นสีดำสนิทรัดรูปอวดส่วนโค้งเว้าที่พระเจ้าตั้งใจปั้นด้านหลังคว้านลึกโชว์แผ่นหลังเนียนละเอียดขาวจัดตัดกับแสงไฟสลัว ผมลอนคลายทิ้งตัวสลวยรับกับริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยสีแดงก่ำส่งให้เธอสวยสะพรั่งจนดูเป็น 'นางพญา' แห่งราตรีนี้อย่างแท้จริง“ทางนี้ลิน!” เสียงของ ส้มจี๊ด ตะโกนเรียกข้ามโต๊ะโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่ใจกลางร้านลลินพายิ้มบางๆ บนใบหน้าพลางเดินนวยนาดฝ่ากลุ่มผู้คนเข้าไปหาเพื่อนสาว ทว่า... ทันทีที่แผ่นหลังแตะลงบนเบาะนุ่ม สายตาเจ้ากรรมกลับปะทะเข้ากับใครบางคนที่โต๊ะข้างๆ ซึ่งห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว กลุ่มวัยรุ่นชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่กำลังส่งเสียงเฮฮาชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน และที่ใจกลางวงนั้นเอง...“แก... ไอ้เด็กเปรต!” ลลินพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาเขตต์ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพรีเมียม ปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอแกร่งและแผงอกจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้า ผิวพรรณของเขาดูผ่องใ
last updateÚltima actualización : 2026-01-29
Leer más
บทที่ 8 หวานสู้คนให้ได้ไหม?
บทที่ 8 หวานสู้คนให้ได้ไหม?แต่ก่อนที่เธอจะทันได้คว้าลูกบิดประตูห้องน้ำ เงาตะคุ่มของใครบางคนก็พาดผ่านเข้ามาบดบังแสงไฟ ลลินชะงักฝีเท้า พยายามหรี่ตามองแขกที่ไม่ได้รับเชิญ“บอกแล้วไงครับ... ว่ามันกินยาก”เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับกลิ่นหอมของน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่คุ้นเคย เขตต์ยืนพิงผนังทางเดินกอดอกมองเธออยู่ด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ เขาสลัดคราบเด็กหนุ่มจอมกวนทิ้งไป เหลือเพียงสายตาคมกริบที่จ้องมองเธอราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม“แก... ไอ้เด็กนิสัยไม่ดี เดินตามมาทำไม” ลลินพยายามเค้นเสียงด่า แต่ลิ้นเจ้ากรรมกลับเริ่มพันกันจนเสียงที่ออกมาดูเหมือนเป็นการอ้อนเสียมากกว่า“ผมไม่ได้เดินตามครับ ผมแค่มาดูว่า ‘ป้า’ เอ๊ย... ‘พี่ลลิน’ จะน็อคกลางทางหรือเปล่า” เขตต์ก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ จนลลินต้องถอยหลังไปพิงกับผนังเย็นเฉียบ “เป็นไงครับ? เหล้าช็อตเมื่อกี้... หวานสู้คนให้ได้ไหม?”“หลงตัวเอง... ถอยไปนะ ฉันจะเข้าห้องน้ำ” ลลินยกมือขึ้นดันอกแกร่งของเขาไว้ แต่มือเรียวที่ไร้เรี่ยวแรงกลับทำได้แค่แปะลงบนเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาเท่านั้นเขตต์ไม่ได้ถอย แต่กลับโน้มใบหน้าลงมาหาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลินสัม
last updateÚltima actualización : 2026-01-31
Leer más
บทที่ 9 เด็กมันยั่ว18+
บทที่ 9 เด็กมันยั่ว18+เขตต์พาลลินมาที่รถมอเตอร์ไซค์เวฟแต่งซิ่งของเขาที่จอดแยกไว้ในมุมมืดไกลตาคน แสงไฟจากผับส่องมาไม่ถึงตรงนี้ มีเพียงแสงจันทร์รำไรที่กระทบลงบนโครงรถสีน้ำเงินและท่อไอเสียที่เพิ่งผ่านการใช้งานมาจนร้อนกรุ่นเขตต์จัดการสวมหมวกกันน็อกใบใหญ่ให้หญิงสาวอย่างเบามือ ความสูงที่ต่างกันทำให้ลลินต้องเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมเข้มของเด็กหนุ่มที่ดูจริงจังผิดคาด ขณะที่เขาค่อยๆ กระชับสายรัดใต้คางให้อย่างใส่ใจ นิ้วหนาแกล้งปัดผ่านลำคอขาวผ่องของเธอจนลลินต้องลอบกลืนน้ำลาย“เกาะแน่นๆ นะครับเจ๊... ถ้าตกไปผมไม่รับเย็บนะ” เขาพูดติดตลกพลางยักคิ้วให้หนึ่งที ก่อนจะก้าวขึ้นคร่อมรถด้วยท่าทางคล่องแคล่วลลินที่สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปกว่าครึ่งเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และสัมผัสเมื่อครู่ ทำได้เพียงก้าวขึ้นซ้อนท้ายอย่างว่าง่าย เธอวาดแขนเรียวโอบรอบเอวแกร่งของคนขับไว้แน่นจนร่างกายส่วนหน้าบดเบียดเข้ากับแผ่นหลังของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้“เหวอ!” ลลินอุทานเสียงหลงเมื่อเขตต์บิดคันเร่งจนรถทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยซบลงกับแผ่นหลังกว้างอย่างหาที่พึ่ง กลิ่นกายสะอาดๆ ของเด็กหนุ่มผสมกับกลิ่นลมกลางคืนทำให้อารมณ์ที่เคยพลุ่งพล่
last updateÚltima actualización : 2026-02-03
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status