ป้าไม่แก่ แค่แพ้เด็ก

บทที่ 1 เบื่อหน่ายท่ามกลางความเงียบงันภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุงที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์น ลลิน นักเขียนนิยายวายระดับเบสต์เซลเลอร์กำลังทอดร่างระลวยอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเฉลียวฉลาดบัดนี้กลับหม่นแสงลงอย่างคนไร้จุดหมาย เธอถอนหายใจทิ้งครั้งที่ร้อยของวัน พลางจ้องมองหน้าจอแมคบุ๊กที่ว่างเปล่า มีเพียงเคอร์เซอร์กระพริบถถี่ราวกับจะเยาะเย้ยว่าสมองของเธอนั้นตันสนิท“พี่ลินเป็นอะไรคะเนี่ย นอนหมดสภาพเป็นปลาขาดน้ำเลย” ปิ่น เลขาสาวรุ่นน้องหน้าตาสะสวยเดินเข้ามาในห้องพร้อมปึกเอกสารในมือ เธอหยุดยืนมองรุ่นพี่สาววัย 35 ที่ถึงแม้จะอยู่ในชุดลำลองอยู่บ้าน แต่ทรวดทรงองเอวส่วนเว้าส่วนโค้ง โดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจไซซ์คัพซีที่ดันรัดรูปเสื้อยืดตัวบางนั้น ก็ยังดูดีจนน่าอิจฉา“พี่เบื่อจังเลยปิ่น... เบื่อไปหมดทุกอย่าง”ลลินกระแทกเสียงใส่ด้วยความขัดใจพลางทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนัน หล่อนตวัดสายตาคมกริบมองคนสนิทอย่างคาดคั้น ราวกับจะโบยตีทุกคนรอบข้างให้พินาศไปพร้อมกับความรู้สึกเบื่อหน่ายที่เจ้าตัวกำลังเผชิญ“พลอตนิยายที่วางไว้มันดูจืดชืดไปหมด คิดอะไรก็ไม่ออก สมองมันฝืดเหมือนไม่ได้

บทที่ 3 ยินดีที่รู้จักแสงแดดจัดจ้าของเวลาเกือบเที่ยงส่องลอดผ่านรอยแยกของฝาปะกนไม้ขีดเป็นเส้นตรงลงบนเตียงนอน ลลิน ซุกหน้าลงกับหมอน ขยับกายหนีความร้อนที่เริ่มไล่ล่า แต่นั่นยังไม่เท่ากับเสียงกัมปนาทที่ดังรบกวนการนิทราอันแสนสุขปัง! ปัง! ปัง!“ลิน! ตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนห๊ะ!” เสียงแม่ช้อยทั้งเคาะทั้งตะโกนอยู่หน้าห้อง จนไม้กระดานสั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์“ตื่นแล้วค่าาา!” ลลินตะโกนตอบกลับด้วยเสียงแหบพร่า เธอพยายามขุดร่างตัวเองขึ้นจากเตียงด้วยความงัวเงีย เมื่อคืนนิ้วเจ้ากรรมดันรัวแป้นพิมพ์เขียนนิยายจนเกือบเช้า เพราะภาพเหตุการณ์ ‘ประมาทร่วม’ และใบหน้ากวนประสาทของไอ้เด็กเปรตคนนั้นมันวนเวียนอยู่ในหัวจนกลายเป็นแรงผลักดันชั้นดี“ตื่นแล้วก็ลุก! จะมานอนอุตุอยู่ทำไม”แม่ช้อยยืนอยู่หน้าห้อง มือหนึ่งเท้าสะเอว รอลูกสาวตัวดีโผล่หัวออกมาจากถ้ำ“แม่อ่ะ... หนูมาพักผ่อนนะแม่ ขอนอนหน่อยไม่ได้หรือไง”สิ้นเสียงโอดยางคาง บานประตูไม้ก็ค่อยๆ แง้มเปิดออก ลลินเดินก้าวออกมาในสภาพที่ดูไม่จืด ผมเผ้ายุ่งเหยิงฟูฟ่องรุงรังจนเกือบจะบังใบหน้า เสื้อสายเดี่ยวผ้าซาตินตัวบางที่ใส่นอนเลื่อนหลุดลงมาพาดอยู่ตรงต้นแข

บทที่ 5 ไปส่งหน่อยพ้นจากเหตุการณ์ชวนประสาทเสียที่คาเฟ่ของถ่านไฟเก่า ลลินก็ตัดสินใจกักตัวอยู่แต่ในอาณาเขตบ้านสวน เธอเลือกที่จะขลุกอยู่กับกองต้นฉบับและจินตนาการในหัวมากกว่าจะออกไปเผชิญโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยอดีตคนรักและไอ้เด็กแสบนักเขียนสาวลากโต๊ะไม้พับตัวโปรดมาตั้งไว้ใต้ร่มเงาของต้นมะม่วงอกร่องขนาดใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ความร่มเย็น ลมทุ่งพัดโชยมาเป็นระยะห่างๆ พอให้เส้นผมสลวยปลิวไสวทว่าความเงียบสงบที่เธออุปโลกน์ขึ้นมาก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าของคนเป็นแม่“ลิน... ถามจริงเถอะ ไม่คิดจะขยับขยายออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้างหรือไงลูก”แม่ช้อยเดินเท้าสะเอวฉับๆ เข้ามาหาพลางขมวดคิ้วมุ่นมองลูกสาวตัวดีที่นั่งขลุกอยู่บนแคร่ไม้ แสงจากหน้าจอโน้ตบุ๊กสะท้อนนัยน์ตาที่จ้องเขม็งจนแทบถลนออกมานอกเบ้า สภาพของนักเขียนสาวบัดนี้ดูห่างไกลจากคำว่านางพญาไปโข เพราะเจ้าตัวเอาแต่ขยี้หัวจนฟูฟ่องแถมยังคาบปากกาค้างไว้ในปากคล้ายคนสติหลุด“แม่!!”ลลินแหวขึ้นมาทันควันพร้อมสะดุ้งสุดตัวจนปากกาแทบหล่นจากปาก เธอละสายตาจากหน้าจอที่ยังคงมีเพียงหน้ากระดาษว่างเปล่าขาวโพลน หันมามองค้อนคนเป็นแม่วงเบ้อเร่อ “หนูอยู่บ้านแม่ก็บ่น พอ

บทที่ 7 เวรกรรมอะไรเนี่ยสามทุ่มตรงเป๊ะ... รถเบนซ์สีขาวคู่ใจเคลื่อนตัวเข้าจอดสนิทที่หน้าร้าน 'เฉื่อย' คาเฟ่แอนด์บาร์เปิดใหม่ที่กำลังเป็นกระแสที่สุดในย่านนี้ลลินก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าที่สะกดทุกสายตา เธออยู่ในชุดเดรสสั้นสีดำสนิทรัดรูปอวดส่วนโค้งเว้าที่พระเจ้าตั้งใจปั้นด้านหลังคว้านลึกโชว์แผ่นหลังเนียนละเอียดขาวจัดตัดกับแสงไฟสลัว ผมลอนคลายทิ้งตัวสลวยรับกับริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยสีแดงก่ำส่งให้เธอสวยสะพรั่งจนดูเป็น 'นางพญา' แห่งราตรีนี้อย่างแท้จริง“ทางนี้ลิน!” เสียงของ ส้มจี๊ด ตะโกนเรียกข้ามโต๊ะโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่ใจกลางร้านลลินพายิ้มบางๆ บนใบหน้าพลางเดินนวยนาดฝ่ากลุ่มผู้คนเข้าไปหาเพื่อนสาว ทว่า... ทันทีที่แผ่นหลังแตะลงบนเบาะนุ่ม สายตาเจ้ากรรมกลับปะทะเข้ากับใครบางคนที่โต๊ะข้างๆ ซึ่งห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว กลุ่มวัยรุ่นชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่กำลังส่งเสียงเฮฮาชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน และที่ใจกลางวงนั้นเอง...“แก... ไอ้เด็กเปรต!” ลลินพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาเขตต์ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพรีเมียม ปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอแกร่งและแผงอกจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้า ผิวพรรณของเขาดูผ่องใ

บทที่ 9 เด็กมันยั่ว18+เขตต์พาลลินมาที่รถมอเตอร์ไซค์เวฟแต่งซิ่งของเขาที่จอดแยกไว้ในมุมมืดไกลตาคน แสงไฟจากผับส่องมาไม่ถึงตรงนี้ มีเพียงแสงจันทร์รำไรที่กระทบลงบนโครงรถสีน้ำเงินและท่อไอเสียที่เพิ่งผ่านการใช้งานมาจนร้อนกรุ่นเขตต์จัดการสวมหมวกกันน็อกใบใหญ่ให้หญิงสาวอย่างเบามือ ความสูงที่ต่างกันทำให้ลลินต้องเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมเข้มของเด็กหนุ่มที่ดูจริงจังผิดคาด ขณะที่เขาค่อยๆ กระชับสายรัดใต้คางให้อย่างใส่ใจ นิ้วหนาแกล้งปัดผ่านลำคอขาวผ่องของเธอจนลลินต้องลอบกลืนน้ำลาย“เกาะแน่นๆ นะครับเจ๊... ถ้าตกไปผมไม่รับเย็บนะ” เขาพูดติดตลกพลางยักคิ้วให้หนึ่งที ก่อนจะก้าวขึ้นคร่อมรถด้วยท่าทางคล่องแคล่วลลินที่สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปกว่าครึ่งเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และสัมผัสเมื่อครู่ ทำได้เพียงก้าวขึ้นซ้อนท้ายอย่างว่าง่าย เธอวาดแขนเรียวโอบรอบเอวแกร่งของคนขับไว้แน่นจนร่างกายส่วนหน้าบดเบียดเข้ากับแผ่นหลังของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้“เหวอ!” ลลินอุทานเสียงหลงเมื่อเขตต์บิดคันเร่งจนรถทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยซบลงกับแผ่นหลังกว้างอย่างหาที่พึ่ง กลิ่นกายสะอาดๆ ของเด็กหนุ่มผสมกับกลิ่นลมกลางคืนทำให้อารมณ์ที่เคยพลุ่งพล่