Semua Bab ไม่รู้ว่าคลั่งรักหรือคลั่งเธอกันแน่ : Bab 21 - Bab 30

ยิ่งมองสำรวจในรถยนต์สมองก็ครุ่นคิดไปต่างๆ นานา ตอนนี้ฉันไม่มั่นใจว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นแค่บาร์เทนเดอร์ธรรมดา หรือเขาจะทำธุรกิจผิดกฎหมายอะไรหรือเปล่า เป็นพวกค้ายา ค้าอาวุธสงครามหรือทำอะไรผิดกฎหมายอื่นๆ หรือเปล่า ขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดเลยช่วงนี้ฉันยิ่งซวยๆ อยู่ด้วย“รู้ไหมเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้นั่งมันเลยนะ”“แหวะ ภูมิใจตายล่ะ” ฉันทำปากมุบมิบตอบเขาด้วยความหมั่นไส้ เบือนหน้าหนีไปมองตรงกระจกข้างแทนการหันไปมองหน้าเขา“เดี๋ยว! นี่มันไม่ใช่ทางไปคอนโดฉันนะ นายจะพาฉันไปไหน”“ไปเพนต์เฮาส์ของฉัน”“ไม่ไป!! ฉันจะกลับคอนโดของฉัน! นายฟังภาษาคนไม่เข้าใจเหรอไง!”“เข้าใจ! แต่ไม่ไป มีอะไรไหม?”“โธ่เอ๊ย! ทำไมฉันถึงซวยแบบนี้นะ”“หึ” คาร์ลหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตามองดูใบหน้ากระฟัดกระเฟียดไม่พอใจของเธอที่จริงผมก็ไม่รู้ว่าคอนโดเธออยู่แถวไหนด้วยซ้ำ ตอนเย็นผมให้ลูกน้องตามเธอตั้งแต่ออกมาจากบริษัทจนกระทั่งรู้ว่าเธอจะไปเที่ยวผับกับผู้ชายคนนั้น ผมเลยขับรถ

“อื้ออ..ยะอย่า” เมย์ร้องห้ามเขาทันทีที่คาร์ลยกตัวเธอลอยขึ้นมานั่งบนหน้าตักเขาคาร์ลจัดแจงให้ตัวเธอหันด้านหน้าไปทางคริส ขณะที่แผ่นหลังแนบติดกับแผลงอกของเขา มือหนาแยกเรียวขาคู่สวยออกกว้างจนมองเห็นร่องสีสวยที่แดงเถือกและเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำหวานสีใส เขาจับแก่นกายจ่อเข้าไปในร่องที่เยิ้มแฉะก่อนจะกระแทกมันเข้ามาจนมิดลำในคราเดียว หญิงสาวร้องออกมาเสียงดังพร้อมกับร่างกายที่สะดุ้งเฮือกสั่นเกร็ง‘..ผมจงใจทำให้คริสเห็น เห็นชัดๆ ว่าท่อนเอ็นของผมกำลังขยับเข้าออกร่องของเธออยู่ ผมอยากเห็นสีหน้าแววตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธของมัน เสียใจ ผิดหวัง หึงหวง และอยากรู้ว่ามันจะทำยังไงต่อ คริสมันผิดคำพูดกับผมก่อน แถมยังคิดจะครอบครองเธอไว้คนเดียวทั้งที่เราทั้งคู่เจอเธอพร้อมๆ กัน ผมก็มีสิทธิ์ในตัวเธอ..’“อย่ามอง อ๊า ขะขอร้องล่ะ อื้ออ ยะหยุดสักที อ๊าา”เธอทั้งอ้อนวอนและขอร้องเขาแต่ดูเหมือนคำพูดเหล่านั้นไม่ได้ทำให้คาร์ลหยุดการกระทำป่าเถื่อนลงเลย น้ำตาใสรื้นคลอเบ้าตาคู่สวยก่อนจะร่วงเผาะลงมาอย่างกลั้นไม่อยู่สะโพกแกร่งขยับกระแทกสวนขึ้นขณะที่มือหน

“ตอนนี้อาจจะยังไม่ชอบฉัน แต่ต่อไปเธอต้องชอบฉันแน่ๆ ” คริสยกยิ้มมุมปากขณะที่มือหนารวบร่างเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด“นอนท่านี้ ฉันนอนไม่หลับหรอก”“หึ” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่ก็ยังคงนอนกอดเธอในท่าเดิมจนกระทั่งผล็อยหลับไป ฉันลืมตาตื่นนอนเพราะรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัว สายตามองท่อนแขนที่ยังโอบรอบตัวไว้หลวมๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าหล่อที่กำลังหลับสนิทอยู่ ฉันนอนในท่านี้เกือบทั้งคืนพอขยับหนีมือเขาก็คว้าเข้ามานอนกอดในท่าเดิมมันนอนไม่สบายเลยแต่พอง่วงสุดๆ ก็เลยหลับไปทั้งๆ แบบนี้เวลาหลับเขาก็ดูไม่มีพิษมีภัยอะไร ฉันจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ค่อนไปทางยุโรปมากกว่าเอเชียของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ฉันพยายามยกท่อนแขนเขาออกอย่างเบามือก่อนจะค่อยๆ ลุกออกจากเตียงและรีบเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำทันที ฉันใช้เวลาในห้องน้ำแค่แป๊บเดียวก่อนจะรีบเดินออกมาและเพราะความรีบร้อนทำให้ฉันเกือบชนเข้ากับร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องน้ำ“ฉันจะกลับแล้ว”“รอฉันอาบน้ำเสร็จก่อน เธอคงไม่อยากเจอคาร์ลตอนนี้หรอกใช่ไหม”&

ฉันไม่รู้จะช่วยตัวเองยังไง ตอนนี้ขามันสั่นไปหมดแถมสมองก็คิดอะไรไม่ออก ก่อนจะเงื้อมือขึ้นมาหมายจะตบไปที่ใบหน้าคาร์ลแต่ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าฉันจะทำอะไร คาร์ลรวบข้อมือทั้งสองข้างไพล่ไปไว้ด้านหลังก่อนจะดึงเนกไทที่ถอดออกก่อนหน้านี้มามัดข้อมือฉันไว้แน่น เวลานี้ฉันกลัวความบ้าของเขา.. แล้วในสภาพแบบนี้ฉันก็รู้ตัวทันทีว่าไม่มีทางหนีรอดแน่ๆ“มะไม่นะ!! คริสช่วยฉันที..” ฉันรู้ว่าคาร์ลกำลังมีอารมณ์ ฉันรีบหันไปสบสายตาคริสที่ยืนมองอยู่ไม่ห่าง พยายามส่งสายตาอ้อนวอนขอร้องเขา ในใจหวังให้เขาช่วยฉันให้พ้นจากเงื้อมมือของคาร์ลร่างสูงที่ยืนดูอยู่ขยับเข้ามาจนชิดลำตัวเธอ มือหนาของคริสล็อกใบหน้าเธอให้หันไปมองทางเขา นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อคริสแนบริมฝีปากลงมาประกบจูบเธอ เขาละเลียดบดจูบริมฝีปากอวบอิ่มอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสอดลิ้นร้อนเข้าไปลิ้มชิมรสหวานด้านใน ร่างบางสั่นเกร็งทันทีเมื่อนิ้วแข็งเลื่อนเข้าไปลูบไล้เนินเนื้อด้านล่างก่อนที่แพนตี้ตัวจิ๋วจะถูกรูดลงเสื้อเชิ้ตขาวถูกปลดกระดุมออกจนถึงชายเสื้อ บราสีเนื้อถูกดึงลงมาไว้ใต้ราวนมขณะที่กระโปรงถูกเลิกขึ้นมาไว้บนเอวคอด ร่างก

“ฉันจบมาทางด้านไอทีนะ ให้มาทำงานตำแหน่งนี้มันไม่ถนัดจริงๆ ฉันก็ตกลงคบกับพวกนายแล้วไงเล่า ก็แค่ขอย้ายกลับไปทำงานหน้าที่เดิมก็เท่านั้นเองอะ”“ถึงจบไม่ตรงสายก็เรียนรู้งานกันได้ เดี๋ยวฉันให้คนมาสอนงานให้เธอเอง” คริสพูดตอบ“เฮ้ออ.. พูดยังไงพวกนายก็ไม่ฟังอยู่ดี ฉันมีกฎเหล็กอยู่สองสามข้อและพวกนายต้องทำตาม ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดด้วย ข้อแรก ย้ายโต๊ะทำงานของฉันไปไว้นอกห้อง ข้อสอง พวกนายทั้งคู่จะต้อง เอ่อ..จะต้องไม่ทำแบบนั้นในห้องทำงานอีก ข้อสาม ในบริษัทพวกนายห้ามแสดงออกทั้งทางคำพูดและการกระทำที่มากเกินกว่าเจ้านายและลูกน้องแล้วขอให้เรื่องระหว่างเราทั้งหมดเป็นความลับ ตกลงไหม?”ฉันไม่อยากถูกข้อครหาจากคนอื่นในบริษัท แล้วก็อยากทำงานอย่างสบายใจโดยไม่ต้องมาพะวงหน้าพะวงหลังกับสายตาและเสียงซุบซิบนินทาจากคนอื่น แค่เรื่องถูกย้ายมาทำงานตำแหน่งนี้ ทุกคนในบริษัทก็คงรู้สึกแปลกใจอยู่แล้ว ถึงหนีไม่พ้นการถูกเพ่งเล็งและหลีกเลี่ยงการถูกซุบซิบนินทาไม่ได้แต่การรักษาระยะห่างระหว่างเจ้านายและลูกน้องมันก็อาจจะทำให้ลดข้อครหาเหล่านั้นลงได้บ้าง“ข้ออื่นตกลงหมด ยกเว้นข้อสอง” คาร์ลพูดโพล่งออกมาทันทีพลางยิ้มกรุ้มกริ่มส่งให้เธอ“ไ