บททั้งหมดของ ไม่รู้ว่าคลั่งรักหรือคลั่งเธอกันแน่ : บทที่ 1 - บทที่ 10

หญิงสาวที่นอนสะลึมสะลือบนเตียงด้วยอาการมึนเมาค่อยๆ ขยับตัวห่อเข้าหากันเมื่อความเย็นจากแอร์คอนดิชันเนอร์กระทบผิวกาย เปลือกตาที่ปิดสนิทอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นก็กลับพบเพียงความมืดสนิทเท่านั้น ดวงตาคู่สวยถูกผืนผ้าสีดำสนิทปิดทับไว้ ข้อมือและข้อเท้าที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยอะไรบางอย่างทำให้เธอขยับตัวได้เพียงแค่ร่างกายเท่านั้นฝ่ามือเย็นๆ ที่โผล่มาจากที่ไหนไม่รู้เริ่มสัมผัสเรือนร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่ดิ้นขลุกขลักอยู่บนเตียง ร่างบางสั่นสะท้านไปทั่วทั้งตัวเมื่อฝ่ามือนั้นลูบไล้ไปตามใบหน้าและลากไล้ผ่านลำคอระหงลงมาจนถึงหน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการเต้นของหัวใจ ฝ่ามือนั้นสัมผัสเคล้นคลึงหน้าอกเนียนนุ่มเบาๆ ริมฝีปากและลิ้นสากที่ชุ่มชื้นนั้นลากไล้ไปตามลำคอและมาหยุดลงที่ยอดอกที่แข็งเป็นไต เขาดูดเลียมันอย่างหื่นกระหาย ไม่เพียงแต่ทำให้ขนอ่อนทั่วตารางนิ้วบนเรือนร่างลุกตั้งชันเท่านั้นแต่มันยังเย็นสะท้านเข้าไปในหัวจิตหัวใจ ในเมื่อตอนนี้เธอเริ่มแยกแยะไม่ออกว่ากำลังละเมอหลับฝันหรือกำลังตื่นกันแน่ ใครกันที่สัมผัสร่างกายของเธอไปมาอยู่ตอนนี้“ใคร? ไม่ ยะอย่าทำอะไรฉันเลย ปะปล่อยฉันไปเถอะ” ปากร้องห้า

หญิงสาวนั่งมองงานออกแบบในหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่ครู่หนึ่ง สายตากับมือทำงานแต่สมองเธอก็สลัดเรื่องพวกนั้นออกจากสมองไม่ได้เลย ตลอดช่วงเช้าเธอไล่แวะเวียนเข้าไปพูดคุยกับคนนั้นทีคนนู้นทีทำตัวราวสุนัขดมกลิ่นเพื่อหาตัวบุคคลปริศนา ตอนนี้เธอรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมากที่ในแผนกเธอไม่มีใครใช้น้ำหอมกลิ่นนั้นเลย ไม่งั้นเธอคงจะต้องจิตตกมากแน่ๆ แต่เมื่อเช้าในลิฟต์มีคนใช้น้ำหอมกลิ่นนี้ ตอนนั้นเธอไม่ได้สังเกตว่าลิฟต์เคลื่อนไปหยุดตรงชั้นไหนเพราะพิมพ์ดาวเข้ามาทักเสียก่อนสุดท้ายความคิดพวกนั้นก็หายไปทันทีเพราะงานด่วนที่ต้องเร่งทำให้เสร็จก่อนเที่ยงที่บริษัทมีโรงอาหารขนาดใหญ่ให้พนักงานทานอาหารฟรี ที่บอกว่าสวัสดิการเยี่ยมนี่รวมทุกอย่างจริงๆ ไม่แปลกใจที่บริษัทนี้มีแต่คนอยากเข้ามาทำงานด้วย แต่อย่างว่าผลประโยชน์ต่างตอบแทนกัน ถึงแม้เงินเดือนดี สวัสดิการเยี่ยมแต่งานที่นี่มีการแข่งขันสูง ความกดดันมีมาก ทุกอย่างต้องทุ่มเทจริงจังและงานก็ต้องทำสุดความสามารถเช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีแต่คนเลือกจะทำงานที่นี่กันแทบทั้งนั้นช่วงกลางวันและช่วงเย็นโรงอาหารของบริษัทมักจะคึกคักเป็นพิเศษเพราะที่นี่เป็นศูนย์รวมพนักงานจากทุกแผนก

ตอนนี้ทุกคนในแผนกต่างก็รู้เรื่องที่ฉันจะต้องย้ายไปช่วยงานแผนกอื่น อย่าว่าฉันแปลกใจกับคำสั่งประหลาดนี้เลย แม้แต่พนักงานที่ทำงานที่นี่มานานหลายปียังพากันสงสัยกับคำสั่งนี้กันทั้งนั้น รวมถึงสองเพื่อนสาวในแผนกที่ฉันสนิทมากกว่าคนอื่นๆ“มันแปลกๆ พวกเธอไม่คิดว่ามันดูเจาะจงเกินไปหรือเปล่า แล้วฉันก็ยังไม่รู้ว่าต้องไปทำงานอะไรเลยอะ โอ๊ย! เครียดเจงๆ” เมย์บ่นออกมาเบาๆ ขณะนั่งมองหน้าเมเปิ้ลและพิมพ์ดาวสลับกัน“นั่นสิ ขนาดพี่เชนที่ทำงานแผนกนี้มานานหลายปียังงงๆ เลยเพราะไม่เคยมีกรณีแบบนี้มาก่อนอะ” พิมพ์ดาวเอ่ยพูดออกมาเมื่อนึกถึงคำพูดของรุ่นพี่ในแผนก“ฉันก็คิดว่ามันน่าแปลกแถมยังน่าสงสัยด้วย ให้ไปทำงานอะไรแผนกไหนก็ไม่บอกอีกนะ เอ่อ..แต่มันก็แค่ชั่วคราวเองน่าเมย์ เดี๋ยวก็ย้ายกลับมาทำงานแผนกเดิม” เมเปิ้ลพยายามพูดปลอบใจเพื่อนสาวที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดและมีสีหน้าราวกับคนอมทุกข์“จะบอกว่าไม่เครียดก็คงไม่ใช่ แต่ช่างมันเถอะ ก็ยังดีกว่าถูกให้ออกจากงานอะนะ ฉันคงคิดถึงเธอสองคนมากอะ”“คิดถึงก็มาหาสิอยู่บริษัทเดียวกันจะเจอกันเมื่อไหร่ก็ได้ไหม” พิมพ์ดาวหลุดยิ้มทันทีเมื่อเห็นแววตาราวกับเด็กน้อยของอันโดรเมดา พอเธอทำแล้วช่

“เธอมาที่นี่เพื่อจะคุยกับฉันไม่ใช่เหรอไง”“ก็ใช่ แต่ฉันอยากจะคุยกับเขาก่อน อ๊ะ! นายจะพาฉันไปไหน” เมย์พยายามแกะมือของเขาที่คว้าหมับเข้าที่แขนของเธอออกแต่มันกลับยิ่งบีบแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ“ไปคุยกันไง”“มันยังไม่ใช่เวลาเลิกงานไม่ใช่หรือไง! ปล่อยสิ!!”“ตอนนี้เลิกงานแล้ว ผู้หญิงบ้าอะไร โง่เหรอถึงดูไม่ออกว่ามันคิดยังไง ยังจะให้มันไปส่งเข้าห้องน้ำอีก อยากโดนมันเอาเหรอไง”“ปากเสีย!! แล้วยังมีความคิดทุเรศอีก แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายหา! ไม่คงไม่คุยแล้ว ปล่อยเซ่!! ฉันจะกลับบ้าน!! โว๊ย! บอกว่าจะกลับไง หูหนวกเหรอไง”“หูไม่ได้หนวก! แต่ไม่ให้กลับ!!” ชายหนุ่มตะโกนตอบเธอเสียงดังไม่แพ้กัน หันมาจ้องหน้าเธอเขม็งขณะลากตัวเธอมาจนถึงหน้าห้องน้ำหญิง โดยไม่ได้สนใจสายตาของคนอื่นๆ ที่เดินสวนกันไปมา“จะเข้าห้องน้ำไหม?”“อืม”บาร์เทนเดอร์หนุ่มคลายฝ่ามือปล่อยแขนของเธอให้เป็นอิสระทันที สายตามองปะทะกันเล็กน้อยก่อนที่หญิงสาวจะเดินกระฟัดกระเฟียดหายเข้าไปในห้องน้ำอันโดรเมดาเดินเซออกมาจากในห้องน้ำหลังจากที่นั่งอยู่ในห้องน้ำสักพักใหญ่ๆ อาการมึนศีรษะก็ยังไม่ทุเลาลง มือเล็กกวักน้ำในก็อกน้ำขึ้นมาล้างหน้าก่อนจะหยิบกระดาษทิชช

แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้หญิงสาวที่นอนอยู่ขมวดคิ้วนิ่วหน้าด้วยความหงุดหงิด เธอพลิกตัวหลบแสงสว่างที่แยงตาโดยการหันตัวไปอีกด้าน พลันสายตาก็สะดุดกับผู้ชายแปลกหน้าที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงเดียวกันแถมเขายังเปลือยกายอีกต่างหาก เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจตอนนี้การประมวลผลของสมองฉันกำลังเอ้อเร้อหนัก ก่อนจะพยายามตั้งสติเพื่อนึกย้อนเรียงลำดับเหตุการณ์เมื่อคืน“กรี๊ดดด”“หนวกหูชะมัด คนจะนอน” ชายหนุ่มลืมตาตื่นด้วยอาการงัวเงียก่อนจะหันหลังให้หญิงสาวที่นั่งจ้องเขาเขม็งอันโดรเมดาคว้าหมอนฟาดลงบนตัวเขาอย่างแรง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธขณะจ้องมองผู้ชายที่ยังนอนนิ่งไม่สะทกสะท้านอะไร“ฉันให้นายนอนข้างล่างไม่ใช่เหรอไงหา! ทำอะไรฉันตอนหลับหรือเปล่า นี่! นาย ตื่นได้แล้ว!!”“รำคาญ! เดี๋ยวก็จับกดซะหรอก!!” คริสคว้าหมอนออกจากมือเธอก่อนจะเขวี้ยงมันทิ้งไปข้างเตียงอย่างไม่สนใจไยดี มือหนารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ก่อนจะใช้มืออีกข้างผลักร่างเธอให้ล้มลงบนเตียง“อยากออกกำลังกายตอนเช้าอยู่พอดี จัดเลยดีไหม”“ไอ้บ้า!! ไอ้โรคจิต!! ปล่อย!”“พูดไม่เพราะเลยนะ เธอเด็กกว่าฉันตั้งเ