Semua Bab การจับสลากของโชคชะตา: Bab 1 - Bab 10

เสียงแม่ดังผ่านโทรศัพท์ อบอุ่นและเด็ดขาด“ตกลง อีกหนึ่งสัปดาห์กลับไมอามี แม่จะจัดการทุกอย่างให้”“อืม… ขอบคุณนะคะ แม่… สำหรับการจัดงานแต่ง”ฉันวางสายและในทันที—ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง“งานแต่งเหรอ ไอรีน… ขอโทษนะ แต่พิธีของเธอกับบอสต้องเลื่อนออกไป อีกครั้ง”ฉันหันกลับไปน้องชายของเอเดรียนยืนอยู่ข้างหลังฉันแบบไม่รู้ตัวเขาถอนหายใจเสียงดัง“บ้าเอ๊ย คราวนี้น่าจะเริ่มวางแผนได้แล้ว ทำไมมันถึงเปลี่ยนอีก”สีหน้าของเขาบอกทุกอย่าง—อึดอัด ไม่สบายใจ และโกรธแทนฉันอย่างเงียบ ๆ ราวกับว่าเขาคิดว่าเอเดรียนกำลังล้ำเส้นฉันมากเกินไป“ผมสาบานว่า…”ฉันรู้ดีว่าเขากำลังจะพูดอะไรเขาเกือบจะพูดว่า ผมสาบานว่าผมสลับมัน ผมใส่ชื่อคุณไว้ฉันยิ้มให้เขาอย่างสงบ ในจังหวะที่เอเดรียนเดินเข้ามาและโอบเอวฉัน“หมายความว่ายังไง ‘งานแต่ง’?”น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดและมั่นใจอย่างถึงที่สุด“เตรียมงานแต่งไว้เถอะ ไม่ช้าก็เร็วฉันก็ต้องจับได้ ไอรีนจะอยู่ตรงนั้น เธอจะรอวันนั้น!”เขาไม่สะทกสะท้านเลย“ถ้าฉันไม่ได้ชื่อเธอ ก็ไม่มีใครได้มือฉัน ฉันจะไม่แต่งกับใครทั้งนั้น”ครั้งหนึ่ง แค่ได้ยินแบบนี้หัวใจฉันก็เต้นแร

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เอเดรียนกลับมาที่ร้าน โดยมีเซร่าตามหลังมาเขาพูดกับฉันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยนหลอกลวงเหมือนเดิม“ไอรีน ฉันสั่งสอนเธอแล้ว ตอนนี้เธอจะมาขอโทษเธอด้วยตัวเอง”เซร่าก้มหน้าทันที แสดงท่าทียอมจำนน“ขอโทษนะ ไอรีน มันเป็นความเอาแต่ใจของฉันเอง หหวังว่าเธอจะยกโทษให้ อย่างน้อยก็ถือว่าหัวหน้ามาเฟีย ‘สั่งสอน’ ฉันแล้ว”เธอเน้นคำว่า “สั่งสอน” อย่างจงใจสีหน้าของเอเดรียนชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วตวาดเสียงแข็ง“ขอโทษแล้วจะยืนอยู่อีกทำไม ไสหัวไป!”ฉันมองเซร่าเงียบ ๆ เบื้องหลังแววตาที่เสแสร้งเจ็บช้ำ มีความสะใจซ่อนอยู่ชัดเจนเธอรีบออกไปเหมือนแทบจะวิ่งสายตาของเอเดรียนมองไล่ตามเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างฝืนกลืนจากนั้นเขาหันกลับมาหาฉัน ไอแค่กสองสามครั้งเหมือนกลบเกลื่อน“ปล่อยให้เธอไปทบทวนตัวเองเถอะ ไม่มีใครมากวนวันเกิดคุณแล้ว วันนี้ผมจะอยู่กับคุณทั้งวัน”ฉันลังเล “เอเดรียน… ฉันอยากจะบอกคุณว่า…”โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น ชื่อที่ขึ้นหน้าจอคือ เซร่าเขารับสายอย่างอึดอัดเสียงของเซร่าทางสายเต็มไปด้วยความรีบร้อน“แก๊งกำลังแย่งลังอาวุธกัน เราต้องไปดูเดี๋ยวนี

ผู้หญิงข้างในมองเขาด้วยสายตาระแวดระวัง“คุณมาหาใครคะ?”เอเดรียนยืนนิ่งค้างกลางโถงทางเดิน ความหวาดกลัวเกิดขึ้นข้างในอก“แล้วคุณเป็นใคร? ผู้หญิงที่เคยอยู่ที่นี่ไปไหน?”หญิงคนนั้นครุ่นคิดครู่หนึ่ง“อ๋อ! คุณแคสต์ใช่ไหม เธอย้ายไปไมอามีเพื่อแต่งงานนี่นา ขายที่นี่ผ่านเอเจนซี่ ฉันซื้อต่อค่ะ”สีหน้าของเอเดรียนซีดขาวจากนั้นเขาก็เห็นกล่องกระดาษในอ้อมแขนเธอข้างในคือของขวัญทุกชิ้นที่เขาเคยให้ฉันของขวัญวันเกิดของขวัญวันครบรอบของชิ้นเล็ก ๆ จากเดตแรก จาก “ครั้งแรก” ทุกอย่างของเรา“ความโรแมนติกสไตล์หัวหน้ามาเฟีย” ที่เขาเคยหยอกล้อฉัน—กลายเป็นสมบัติล้ำค่าในมือของผู้หญิงที่เคยมีความรักแค่ครั้งเดียวเราเป็นรักแรกของกันและกันถ้ามาจากเขา ต่อให้เป็นพวงกุญแจ ฉันก็เก็บเหมือนมันมีความหมายผู้หญิงคนนั้นนึกอะไรขึ้นมาได้“อ๋อใช่! คุณแคสต์บอกว่า ของที่เธออยากได้ เธอเอาไปหมดแล้ว ที่เหลือในห้องคือขยะ ทิ้งได้เลย”เธอพูดแบบสบายใจร่าเริงแล้วโยนกล่องทั้งใบออกไปความทรงจำทั้งหมด ช่วงเวลาที่แสนหวานและโง่เขลาที่เคยมีความสุขของเราร่วงลงถังขยะตรงหน้าเอเดรียนเดินจากไปเหมือนคนที่ลืมวิธีหายใจถนนใ

“ผมขอโทษ…”เสียงของเอเดรียนแหบแห้งเหมือนถูกขูด ดวงตาแดงก่ำ“ไอรีน ได้โปรด…ผมขอร้อง ให้ผมมีโอกาสอีกครั้ง”คำพูดพรั่งพรูออกมาอย่างร้อนรน“ถ้าคุณอยากลงโทษผม ก็เอาเลย คุณจะให้โชคชะตาตัดสินก็ได้—จับฉลาก โยนเหรียญ เอาชีวิตผมแลกกับของคุณ ผมจะยอมรับทุกอย่างที่คุณให้”ฉันชะงัก ก่อนจะได้พูดอะไร จูเลียนก้าวมาขวางหน้า น้ำเสียงเย็นเฉียบ“พอได้แล้ว คุณมาร์โก ให้เกียรติกันบ้าง”ความเจ็บปวดในแววตาของเอเดรียนขาดผึง แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นเขาฝืนสูดลมหายใจ ดึงตัวเองกลับจากขอบเหว แล้วมองจูเลียน“มอนโร…เมื่อวานคุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอรีนของผมมีตัวตน ทำไมวันนี้ถึงแกล้งทำเป็นห่วง?”เขาหยุด ก่อนจะโยนระเบิดลูกใหญ่“ปล่อยเธอไป แล้วผมจะให้คุณสามสิบเปอร์เซ็นต์ของพอร์ตมาร์โก”ทั้งห้องแตกฮือตระกูลมอนโรมองตลาดภาคเหนือมานานหลายปีแค่โครงการเดียวของมาร์โกก็มีมูลค่าหลายร้อยล้าน…และเอเดรียนเสนอถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์?หัวใจฉันกระตุกอย่างเจ็บปวดฉันรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไรจูเลียนคือนักธุรกิจไม่มีใครปฏิเสธดีลแบบนี้ได้แต่ในวินาทีถัดมา—“ผมไม่สนใจ” จูเลียนพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชาตระกูลของเขาลุกขึ้นยืน

วันนั้น ฉันเดินเลียบชายหาดเหมือนทุกวันท้องฟ้าหนักอึ้งด้วยเมฆพายุ ราวกับพร้อมจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อฉันกำลังจะหันกลับเมื่อมีเสียงบางอย่างไหวอยู่ในพุ่มไม้เคลื่อนไหวเบา รวดเร็ว ราวกับสัตว์ป่าฉันชะงัก ไม่รู้ควรก้าวต่อหรือหนีและแล้ว… เอเดรียนก็พุ่งออกมาจากอีกด้านของทางทุกอย่างเหมือนช้าลงฉันหันไปอย่างงุนงงและเห็นมัน—ปากกระบอกปืนที่มีประกายไฟกระสุนพุ่งฉีกอากาศ มุ่งตรงสู่แผ่นหลังของฉันเอเดรียนไม่ลังเลแม้เพียงเสี้ยววินาทีเขากระโจนเข้ามา อ้าแขนกว้าง กระแทกฉันล้มลงบนผืนทรายร่างทั้งร่างของเขาทับลงมาปกคลุม ปกป้องฉันไว้“ปัง! ปัง! ปัง!”ทุกนัดกระแทกใส่แผ่นหลังของเขาร่างของเขากระตุกแรงเหนือตัวฉันเขาครางเบาๆ กลิ่นคาวเลือดอุ่นๆ กลิ่นกระสุนกระเซ็นเปื้อนหู เปื้อนลำคอของฉันความร้อนนั้นทำให้ฉันแข็งค้างเหมือนโลกทั้งใบถูกปิดเสียงเสียงการ์ด เสียงปืน ทุกอย่างเลือนหายไปสิ่งเดียวที่ฉันรับรู้คือ น้ำหนักของเขาลมหายใจที่ติดขัดและร่างกายที่สั่นเทาเขาฝืนเงยหน้าขึ้น มองฉันและ… เขายิ้ม“อย่ากลัว…”เลือดไหลออกจากมุมปากของเขามากขึ้น“แบบนี้…ดีกว่าเธอจะปลอดภัยกว่า