เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 4
บทล่าสุด
การจับสลากของโชคชะตา ตอนที่ 10
วันนั้น ฉันเดินเลียบชายหาดเหมือนทุกวันท้องฟ้าหนักอึ้งด้วยเมฆพายุ ราวกับพร้อมจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อฉันกำลังจะหันกลับเมื่อมีเสียงบางอย่างไหวอยู่ในพุ่มไม้เคลื่อนไหวเบา รวดเร็ว ราวกับสัตว์ป่าฉันชะงัก ไม่รู้ควรก้าวต่อหรือหนีและแล้ว… เอเดรียนก็พุ่งออกมาจากอีกด้านของทางทุกอย่างเหมือนช้าลงฉันหันไปอย่างงุนงงและเห็นมัน—ปากกระบอกปืนที่มีประกายไฟกระสุนพุ่งฉีกอากาศ มุ่งตรงสู่แผ่นหลังของฉันเอเดรียนไม่ลังเลแม้เพียงเสี้ยววินาทีเขากระโจนเข้ามา อ้าแขนกว้าง กระแทกฉันล้มลงบนผืนทรายร่างทั้งร่างของเขาทับลงมาปกคลุม ปกป้องฉันไว้“ปัง! ปัง! ปัง!”ทุกนัดกระแทกใส่แผ่นหลังของเขาร่างของเขากระตุกแรงเหนือตัวฉันเขาครางเบาๆ กลิ่นคาวเลือดอุ่นๆ กลิ่นกระสุนกระเซ็นเปื้อนหู เปื้อนลำคอของฉันความร้อนนั้นทำให้ฉันแข็งค้างเหมือนโลกทั้งใบถูกปิดเสียงเสียงการ์ด เสียงปืน ทุกอย่างเลือนหายไปสิ่งเดียวที่ฉันรับรู้คือ น้ำหนักของเขาลมหายใจที่ติดขัดและร่างกายที่สั่นเทาเขาฝืนเงยหน้าขึ้น มองฉันและ… เขายิ้ม“อย่ากลัว…”เลือดไหลออกจากมุมปากของเขามากขึ้น“แบบนี้…ดีกว่าเธอจะปลอดภัยกว่า
การจับสลากของโชคชะตา ตอนที่ 9
ฉันหยิบกระดาษแผ่นแรกขึ้นมาว่างเปล่าสีหน้าของเอเดรียนเปลี่ยนจากความหวังเป็นความผิดหวังอันหม่นหมองฉันยิ้มบางๆ ให้เขา“คุณเองไม่ใช่เหรอที่บอกฉันว่านี่คือพระประสงค์ของพระเจ้า”เขาไม่สะดุ้งเลย “อีกครั้ง”ฉันหยิบแผ่นที่สองยังว่างเปล่า“ดูเหมือนคุณต้องรออีกอย่างน้อยหนึ่งปี”เอเดรียนส่ายหัวอย่างดื้อดึง “ไม่ว่าต้องใช้เวลากี่ปี…ผมจะรอ”เขาดูเต็มไปด้วยความหวังเหมือนฉันในอดีตปีแล้วปีเล่าแผ่นที่สาม…ก็ยังว่างคิ้วของเอเดรียนขมวดเข้าหากัน สีหน้าที่—เจ็บปวด ไม่ยุติธรรม ราวกับไม่เชื่อว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นกับเขาและนั่น…ทำให้บางอย่างในตัวฉันพังลงในที่สุดน้ำตาฉันไหล“แค่ไม่กี่นาที—แค่ไม่กี่นาที—คุณก็รู้สึกแย่แล้วงั้นเหรอ?!”“คุณคิดว่านี่มันทนไม่ได้งั้นเหรอ?!”“คุณรู้ไหมว่ามันเป็นยังไงสำหรับฉัน? ที่ต้องหวังทุกปี ภาวนาทุกปี แล้วผิดหวังทุกครั้ง!?”“ทุกนาที ทุกชั่วโมง ทุกปีเหล่านั้น…คุณรู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไง?!”“คุณรู้ไหมว่าคริสต์มาสของฉันเป็นยังไง เอเดรียน?!”“คุณ—เอเดรียน มาร์โก—”ฉันสะอื้น เสียงแตกพร่า“—ไอ้คนเห็นแก่ตัว หน้าด้าน ใจดำ—!”ฉันปากระดาษใส่หน้าเขาเอเดรียนไม่
การจับสลากของโชคชะตา ตอนที่ 8
“ผมขอโทษ…”เสียงของเอเดรียนแหบแห้งเหมือนถูกขูด ดวงตาแดงก่ำ“ไอรีน ได้โปรด…ผมขอร้อง ให้ผมมีโอกาสอีกครั้ง”คำพูดพรั่งพรูออกมาอย่างร้อนรน“ถ้าคุณอยากลงโทษผม ก็เอาเลย คุณจะให้โชคชะตาตัดสินก็ได้—จับฉลาก โยนเหรียญ เอาชีวิตผมแลกกับของคุณ ผมจะยอมรับทุกอย่างที่คุณให้”ฉันชะงัก ก่อนจะได้พูดอะไร จูเลียนก้าวมาขวางหน้า น้ำเสียงเย็นเฉียบ“พอได้แล้ว คุณมาร์โก ให้เกียรติกันบ้าง”ความเจ็บปวดในแววตาของเอเดรียนขาดผึง แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นเขาฝืนสูดลมหายใจ ดึงตัวเองกลับจากขอบเหว แล้วมองจูเลียน“มอนโร…เมื่อวานคุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอรีนของผมมีตัวตน ทำไมวันนี้ถึงแกล้งทำเป็นห่วง?”เขาหยุด ก่อนจะโยนระเบิดลูกใหญ่“ปล่อยเธอไป แล้วผมจะให้คุณสามสิบเปอร์เซ็นต์ของพอร์ตมาร์โก”ทั้งห้องแตกฮือตระกูลมอนโรมองตลาดภาคเหนือมานานหลายปีแค่โครงการเดียวของมาร์โกก็มีมูลค่าหลายร้อยล้าน…และเอเดรียนเสนอถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์?หัวใจฉันกระตุกอย่างเจ็บปวดฉันรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไรจูเลียนคือนักธุรกิจไม่มีใครปฏิเสธดีลแบบนี้ได้แต่ในวินาทีถัดมา—“ผมไม่สนใจ” จูเลียนพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชาตระกูลของเขาลุกขึ้นยืน
การจับสลากของโชคชะตา ตอนที่ 7
อากาศทางใต้โอบล้อมฉันไว้ราวกับคลื่นอุ่นๆย้อนกลับไปที่ชิคาโก ฉันยังต้องจมอยู่ใต้เสื้อโค้ตหนาแต่ที่ไมอามี ฉันก้าวออกจากสนามบินด้วยเสื้อยืดเพียงตัวเดียวพ่อแม่ของฉันยืนรออยู่ด้วยรอยยิ้มสดใสและข้างๆ พวกเขา คือชายที่ฉันเคยเห็นแค่ในนิตยสารธุรกิจจูเลียน มอนโรต่างจากเอเดรียนที่มีอำนาจซ่อนอยู่ในเงามืด จูเลียนคือทายาททองคำ—แบบที่แม่ๆ เอาไปอวด และสื่อพากันชื่นชมคู่หมั้นของฉันพ่อแม่ยังจัดรถแยกให้เราสองคน เพื่อให้ได้ “คุยกัน”หลังจากหลายปีที่อยู่กับเอเดรียน รักเขา และรอวันที่ไม่เคยมาถึง…และตอนนี้ กลับต้องมาพบคนแปลกหน้าแล้วถูกกำหนดให้แต่งงานกับเขา—มันเหมือนยอมจำนนต่อโชคชะตาอย่างประหลาด แต่ก็…ทำให้หัวใจฉันสั่นไหวเบาๆฉันเบาเสียงลง“คุณ…มีธรรมเนียมอะไรไหม? แบบ…ต้องจับฉลากชื่อก่อนแต่งงานอะไรทำนองนั้น?”จูเลียนหัวเราะเบาๆ“จับชื่อคุณเหรอ? พระเจ้า ไม่เลย ไอรีน…ผมชอบคุณมาตั้งแต่ประถมแล้ว”ลมหายใจฉันสะดุด“ตอนที่แม่ผมขอไปพบตระกูลคุณครั้งแรก คุณก็ย้ายไปชิคาโกแล้ว” เขาพูดต่อ“ผมคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้มาหลายปี แล้ววันหนึ่งแม่คุณก็ตอบตกลง…ผมสาบานเลยว่าผมเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลก”
การจับสลากของโชคชะตา ตอนที่ 6
ผู้หญิงข้างในมองเขาด้วยสายตาระแวดระวัง“คุณมาหาใครคะ?”เอเดรียนยืนนิ่งค้างกลางโถงทางเดิน ความหวาดกลัวเกิดขึ้นข้างในอก“แล้วคุณเป็นใคร? ผู้หญิงที่เคยอยู่ที่นี่ไปไหน?”หญิงคนนั้นครุ่นคิดครู่หนึ่ง“อ๋อ! คุณแคสต์ใช่ไหม เธอย้ายไปไมอามีเพื่อแต่งงานนี่นา ขายที่นี่ผ่านเอเจนซี่ ฉันซื้อต่อค่ะ”สีหน้าของเอเดรียนซีดขาวจากนั้นเขาก็เห็นกล่องกระดาษในอ้อมแขนเธอข้างในคือของขวัญทุกชิ้นที่เขาเคยให้ฉันของขวัญวันเกิดของขวัญวันครบรอบของชิ้นเล็ก ๆ จากเดตแรก จาก “ครั้งแรก” ทุกอย่างของเรา“ความโรแมนติกสไตล์หัวหน้ามาเฟีย” ที่เขาเคยหยอกล้อฉัน—กลายเป็นสมบัติล้ำค่าในมือของผู้หญิงที่เคยมีความรักแค่ครั้งเดียวเราเป็นรักแรกของกันและกันถ้ามาจากเขา ต่อให้เป็นพวงกุญแจ ฉันก็เก็บเหมือนมันมีความหมายผู้หญิงคนนั้นนึกอะไรขึ้นมาได้“อ๋อใช่! คุณแคสต์บอกว่า ของที่เธออยากได้ เธอเอาไปหมดแล้ว ที่เหลือในห้องคือขยะ ทิ้งได้เลย”เธอพูดแบบสบายใจร่าเริงแล้วโยนกล่องทั้งใบออกไปความทรงจำทั้งหมด ช่วงเวลาที่แสนหวานและโง่เขลาที่เคยมีความสุขของเราร่วงลงถังขยะตรงหน้าเอเดรียนเดินจากไปเหมือนคนที่ลืมวิธีหายใจถนนใ
การจับสลากของโชคชะตา ตอนที่ 5
ห้องทำงานของเอเดรียนเขาจ้องมองบัตรเชิญงานแต่ง“เธอ…เธอไม่ใช่ว่าควรจะอยู่ไมอามีไปหาพ่อแม่เหรอ แล้วทำไม… ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นเจ้าสาวของคนอื่นได้?!”เขาพยายามยัดเหตุผลลงไปในรอยร้าวของโลกที่กำลังพังทลาย“หรือว่า…เธอหึงเซร่า? นี่มันบัตรปลอมใช่ไหม แค่จะทำให้ฉันกลัว?”แต่น้องชายของเขาได้แต่ส่ายหน้า“ตอนฉันเห็น ฉันก็ตกใจเหมือนกัน ฉันดูพวกคุณมาหลายปี…ไอรีนไม่มีวันทิ้งคุณ และไม่มีวันแต่งกับคนอื่น”เขาลังเล ก่อนจะพูดเสียงเบา“ทำไมคุณไม่…โทรหาเธอล่ะ แค่ถามดู?”เอเดรียนคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาทันที ยึดติดกับภาพลวงตาตัวเองที่ยังอยู่“ใช่…ใช่ เธอต้องโกรธวันนั้นแน่ๆ ฉันปกป้องเซร่าต่อหน้าเธอ— เธอแค่โกรธอยู่แล้ว”“เธอรอฉันมาหลายปี และปีนี้ก็จับได้กระดาษเปล่าอีก…เธอคงใจสลาย”“แต่ฉันไม่ได้ปลอบเธอ ฉันยังบังคับให้เธอดื่มกับเซร่าเพื่อ ‘ปรับความเข้าใจ’…ฉันทำเกินไปจริงๆ…”เขากดเบอร์ที่คุ้นเคยยิ่งกว่าของตัวเองแต่สิ่งที่ได้กลับมา คือเสียงเย็นชาจากระบบ“หมายเลขที่ท่านเรียกปิดเครื่องอยู่…”น้องชายมองเขา ก่อนจะพูดอย่างระมัดระวัง“บอส…คุณเคยคิดบ้างไหม ว่าคุณกำลังคบซ้อน… คนฉลาดอย่างไอรีน…เธออาจรู้มานานแล
