บททั้งหมดของ ของชดใช้มาเฟียคาสิโน : บทที่ 111 - บทที่ 120

“อื้อ… เวกเตอร์ฉันจุก อ๊ะ อื้อ” เรียวปากสีหวานเอ่ยบอกใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มมองรูสีหวานโดนตอกอัดอย่างไม่ปรานี และจู่ ๆ เวกเตอร์ก็หยุดสอบสะโพกแล้วผละดึงเอาท่อนเนื้อร้อนออกมา ทว่า! “อ๊ะ!” ร่างของมิล่าถูกยกเปลี่ยนตำแหน่งอย่างไม่ทันตั้งตัว เวกเตอร์ขยับท่าทางในจังหวะเดียว รั้งเอวเธอไว้มั่นคง ก่อนจะกดให้

“อีกปีครึ่ง” เสียงเดิมที่เธอเคยพูดกับตัวเองดังขึ้นในหัว มิล่ามองโทรศัพท์อยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาช้า ๆ หนังสือถูกเก็บเข้าที่ ปากกาถูกวางลงเหมือนเดิม ทุกอย่างเป็นระเบียบเหมือนชีวิตที่เธอพยายามจัดให้เข้าที่ เธอพิมพ์ตอบกลับไปเพียงคำเดียว “ค่ะ” ไม่ใช่คำยินยอม แต่เป็นคำตอบของคนที่รู้ห

ริมฝีปากหนาสัมผัสต้นคอขาวเนียนของมิล่าออกครั้ง เวกเตอร์ซุกไซร้มันอยู่นานโดยไม่สร้างรอยตามคำขอของมิล่า ก่อนเขาจะเลื่อนลงมาเชยชมเต้าอวบนิ่มที่อยู่เหนือน้ำ “โยกตัวขึ้นหน่อย” เขาสั่งคนตัวเล็กเสียงต่ำ ซึ่งมิล่าเมื่อได้ยินก็ทำตามอย่างว่าง่าย เธอลุกขึ้นเล็กน้อยพอให้เต้าของเธอพ้นน้ำ ให้คนตรงหน้าเชยชมมันได้

ซานชะงักไปเสี้ยววินาที ประโยคนั้นฟังเหมือนคำสั่ง แต่ในน้ำเสียงกลับมีบางอย่างแปลกไป ไม่แข็งเหมือนเดิม และไม่มั่นคงอย่างที่ควรจะเป็น “แต่นายไม่สบายหนักนะครับ” ซานพูดต่อ น้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม เขาเห็นชัดว่าผิวหน้าของเวกเตอร์ซีดกว่าปกติ ใต้ตาคมมีรอยคล้ำบาง ๆ ที่ไม่ควรอยู่บนหน้าคนที่นอนเป็นเวลา เวกเต

“ดื้อจริง” เธอพึมพำเบา ๆ เหมือนบ่นใครสักคนที่ไม่ได้ยิน เปลือกตาเธอหนักขึ้นในที่สุด มิล่าค่อย ๆ พิงหัวลงกับขอบเตียง ปล่อยให้ร่างกายได้พักเพียงเล็กน้อย เวกเตอร์ลืมตาขึ้นช้า ๆ เหมือนต้องฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งให้แยกออกจากกันทีละนิด ภาพตรงหน้าพร่าเลือนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้น คนแรกที่เขาเห็น