ของชดใช้มาเฟียคาสิโน

เสียงจานกระทบกันในร้านข้าวต้มเล็ก ๆ ริมถนนเปียกฝน กลิ่นควันข้าวต้มกับเสียงคนสับกระเทียมคละเคล้าเป็นฉากหลังที่มิล่าคุ้นเคยที่สุดแต่คืนนี้ทุกอย่างกลับดูไกลตัวอย่างประหลาดหลังเหตุการณ์ในคาสิโนมือเล็กของเธอยังสั่นไม่หยุดเพราะคำสั่งของรูสยังก้องอยู่ในหัวเหมือนเสียงสะกด ‘ถ้าอยากให้แม่เธอยังมีชีวิตอยู่ รู

มือหนาจัดการถอดผ้าขนหนูชิ้นเดียวที่ผูกเอวหมิ่น ๆ บนตัวออกจนเผยให้เห็นท่อนเนื้อที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด size ใหญ่โต มิล่าเห็นถึงกับเบนสายตาหนีไปอีกทางพร้อมกับกลืนน้ำลายหนืดลงคอ มันใหญ่มากและนี่คือครั้งแรกที่เธอเห็นอะไรแบบนี้ในชีวิต “เข้ามาสิ รออะไรอยู่” เสียงทุ้มของเวกเตอร์บอกกับมิล่าพร้อมกับยื่นมื

มิล่ากัดปากพยายามขยับขาแต่ทุกก้าวเหมือนมีคมมีดซ่อนอยู่ใต้กางเกงในตัวจิ๋ว เวกเตอร์มองเห็นอาการนั้นทั้งหมดแล้วเขากระตุกมุมปาก “แค่เดินมาตรงนี้ก็แทบจะล้ม” เขาเอียงหน้าเล็กน้อย “เมื่อคืนฉันเอาเบาไปเหรอ?” มิล่าส่ายหน้าแรงจนผมสลับกันไปมาแต่เวกเตอร์ไม่ยอมรับคำตอบนั้น เขาตวัดนิ้วเรียกเหมือนเรียกสัตว์ต้

หน้าตึกสูงเวลาเจ็ดโมงกว่า ๆ อากาศเช้าหม่น ๆ กับกลิ่นดินหลังฝนตก ยังไม่เท่าความเจ็บในร่างเธอ มิล่ายืนกอดตัวเองหน้าอาคารสีดำสูงตระหง่าน มองถนนที่เริ่มมีผู้คนประปราย เธอไม่กล้ารอรถจากคนของเวกเตอร์ เธอก้มหน้าเดินไปรอรถเมล์หน้าตึกเหมือนเด็กนักศึกษาคนหนึ่ง แต่มันต่างออกไปตรงที่ “อ๊ะ!” สองเท้าเล็กก้าวขึ้

ห้องเรียนชั้นสามของตึกบริหารอากาศเย็นผิดปกติ อาจเพราะแอร์แรงหรือเพราะร่างของมิล่ายังช้ำจนแทบขยับไม่ได้ “ฮึ่ย!” มิล่าค่อย ๆ ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เลคเชอร์เสียงครางเบา ๆ เล็ดลอดออกมาโดยไม่ตั้งใจ ความเจ็บจากช่วงล่างแล่นขึ้นจนเธอต้องกัดฟันจนพายหันมามองทันที “มิล่า! เป็นอะไรเนี่ย ?” “ปะ ป่าว แค่เมื่อย ๆ”