ログイン“เมื่อหนี้ถูกชำระด้วยร่างกาย ไม่ใช่เงิน” “และในห้องเชือดไม่มีคำว่า ไม่!”
もっと見る“อ๊ะ! เวกเตอร์…” คำเรียกชื่อทำให้หัวใจเขากระตุกวูบ ร่างสูงลุกขึ้นทันที มือหนาประคองร่างเธอไว้แน่นอย่างไม่ลังเล “มามี๊ เจ็บถี่ไหม” มิล่าหลับตา สูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง “เมื่อกี้…เหมือนจะเริ่มถี่แล้วค่ะ” เวกเตอร์ไม่ถามอะไรต่อ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกทันทีด้วยมือที่พยายามควบคุมให้มั่นคงอีกมือยัง
5 ปีผ่านไป… แสงไฟหัวเตียงสีอุ่นส่องกระทบผ้าห่มลายดาวดวงเล็ก ๆ ในห้องนอนที่เงียบสงบ เวกเตอร์นั่งอยู่ข้างเตียง เด็กชายตัวน้อยนอนตะแคงหันมาทางเขา ดวงตากลมใสจ้องมองหนังสือนิทานในมือแดดดี้อย่างตั้งใจ “วันนี้อ่านเรื่องเจ้าหมีอีกไหมครับแดดดี้” เสียงใสเอ่ยถามก่อนจะหาวเบา ๆ เวกเตอร์ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ไม
เวกเตอร์ไม่พูดอะไรอีก เขาเพียงก้มลง แขนแข็งแรงสอดเข้าที่หลังเข่าและแผ่นหลังของมิล่าอย่างเป็นธรรมชาติ “เวกเตอร์…” เธอเผลอเรียกชื่อเขาเบา ๆ มือเล็กเกาะเสื้อเขาไว้ตามสัญชาตญาณ หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ และมิล่ารู้ดีว่าเวกเตอร์จะทำอะไร แผ่นหลังเล็กสัมผัสลงบนเตียวนอนนุ่มสีชมพูอ่อนอย่างแผ่วเบา ราวกับเขา
บ้านทั้งหลังกลับมาเงียบอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่ไม่อึดอัด เหมือนมีบางอย่างเริ่มวางตัวเข้าที่…อย่างช้า ๆ จนกระทั่งถึงช่วงเย็น แสงแดดอ่อนนอกบ้านเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม มิล่าลงมามองเวกเตอร์อีกครั้งก่อนขึ้นชั้นบน ร่างสูงยังนอนหลับอยู่ในท่าเดิม ลมหายใจสม่ำเสมอ เหมือนหลับลึกกว่าที่คิด มิล่าไม่ปลุก เธ
“อ๊ะ! เวกเตอร์” น้ำหนักของมิล่าไม่ได้ทำให้เขาชะงักแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามท่าทางนั้นมั่นคงและเด็ดขาดเหมือนทุกการเคลื่อนไหวยังอยู่ในอำนาจของเขา ดวงตาคมกริบก้มลงมองเธอใกล้เกินไป ลมหายใจอุ่นเฉียดผ่านแก้มขาว ขณะที่ก้าวเท้าพาเธอออกจากตำแหน่งเดิมโดยไม่เอ่ยคำใด “คุณจะพาฉันไปไหน…” มิล่าเอ่ยถามเสียงสั่น เหมื
เสียงปรบมือดังขึ้นดังพอ ๆ กับเสียงหัวใจของใครบางคนที่พยายามทำให้มันเต้นช้าลง มิล่ายืนนิ่งมือยังคงจับไม้ป้ายในองศาเดิมไหล่ไม่ห่อ หลังไม่งอเหมือนอาสาธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรให้ใครต้องสังเกต ดวงตาคมกวาดสายตาผ่านเหล่านักศึกษาอีกครั้งอย่างช้า ๆ ไม่เร่ง ไม่มองหาชัดเจนเหมือนการมองที่ไม่ต้องตั้งใจและในคร
“มันกลับไปที่บ้านเหรอ” เสียงของเวกเตอร์ถามลูกน้องโดยไม่เงยหน้าน้ำเสียงเรียบเหมือนถามเรื่องที่รู้อยู่แล้วครึ่งหนึ่ง “ใช่ครับนาย” คำตอบนั้นทำให้ปลายนิ้วของเวกเตอร์หยุดนิ่งบนโต๊ะ ลูกน้องรีบพูดต่อเหมือนรู้ว่าความเงียบตรงหน้าอันตรายแค่ไหน “เพื่อนบ้านเล่าว่า วันก่อนมีเสียงทะเลาะกันดังมากครับ” “เสียงผ
“แกดูโอเคขึ้นนะช่วงนี้” พายพูดขึ้นระหว่างเดินกลับจากสนามซ้อม “ไม่ค่อยเหม่อเหมือนก่อน” “ก็คงเพราะมันไม่มีอะไรให้เครียดแล้วมั้ง” มิล่ายิ้มบาง ๆ พายมองหน้าเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ก็ดีแล้ว แกควรได้รับสิ่งนี้มานานแล้ว” มิล่าคิดแบบนั้นเหมือนกัน ดีแล้วที่เวกเตอร์เงียบดีแล้วที่ทุกอย่างเหมือ