LOGIN“เมื่อหนี้ถูกชำระด้วยร่างกาย ไม่ใช่เงิน” “และในห้องเชือดไม่มีคำว่า ไม่!”
View More강준혁은 한 손에 야동을 튼 채 화면만 보며 억지로 관계를 이어갔다.
아내가 바로 아래에 있는데도 그의 시선은 휴대전화 속 여자에게서 떨어지지 않았다.
“아 씨발년 한번만 따먹고 싶다. 존나 맛있게 생겼네.”
남편은 자신과 관계하면서 다른 여자를 입에 올렸고, 그것도 모자라 욕망을 숨길 생각조차 하지 않았다.
“그거 끄면 안 돼?”
“왜? 니 얼굴 보고 하라고?”
준혁은 휴대전화 화면을 더 가까이 가져갔다.
영상 속 소리가 침실을 채우는 동안 서윤의 눈물이 관자놀이를 타고 베개로 흘렀다.
그제야 준혁이 화면에서 눈을 뗐다.
“야 미친 왜 쳐우는데?”
“그만해.”
“아 그리고 니 허벅지 살들 때문에 내 튼튼이가 들어갈 구멍이 사라지셨단다.
앞으로는 살 다 빼고 하자고 해라?”
그는 관계를 중단한 뒤 서윤의 몸을 노골적으로 훑었다.
“니 허벅지 사이로 니 음부가 보이긴 하냐?
니가 내려다 봐봐. 아, 너 밑에보면 배밖에 안보이지?”
서윤은 이불을 끌어올려 몸을 가렸다.
“그만하라고.”
“내가 없는 말 했어? 아, 이게 들어가는 건지 살에 파묻히는 건지 못해먹겠네. 딸딸이가 낫다.”
준혁은 휴대전화를 들고 침대에서 내려왔다.
영상은 아직도 재생되고 있었고, 그는 아내가 울든 말든 바지를 챙겨 입었다.
“앞으로 먼저 하자고 하지 마. 살 다 빼기 전에는 나도 못 해.”
서윤은 대답하지 않았다.
준혁에게 이 관계는 부부의 의무조차 아니었다.
아내의 몸을 확인하고 모욕한 뒤,
자신이 왜 밖으로 나도는지 책임을 떠넘기는 절차였다.
“อ๊ะ! เวกเตอร์…” คำเรียกชื่อทำให้หัวใจเขากระตุกวูบ ร่างสูงลุกขึ้นทันที มือหนาประคองร่างเธอไว้แน่นอย่างไม่ลังเล “มามี๊ เจ็บถี่ไหม” มิล่าหลับตา สูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง “เมื่อกี้…เหมือนจะเริ่มถี่แล้วค่ะ” เวกเตอร์ไม่ถามอะไรต่อ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกทันทีด้วยมือที่พยายามควบคุมให้มั่นคงอีกมือยัง
5 ปีผ่านไป… แสงไฟหัวเตียงสีอุ่นส่องกระทบผ้าห่มลายดาวดวงเล็ก ๆ ในห้องนอนที่เงียบสงบ เวกเตอร์นั่งอยู่ข้างเตียง เด็กชายตัวน้อยนอนตะแคงหันมาทางเขา ดวงตากลมใสจ้องมองหนังสือนิทานในมือแดดดี้อย่างตั้งใจ “วันนี้อ่านเรื่องเจ้าหมีอีกไหมครับแดดดี้” เสียงใสเอ่ยถามก่อนจะหาวเบา ๆ เวกเตอร์ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ไม
เวกเตอร์ไม่พูดอะไรอีก เขาเพียงก้มลง แขนแข็งแรงสอดเข้าที่หลังเข่าและแผ่นหลังของมิล่าอย่างเป็นธรรมชาติ “เวกเตอร์…” เธอเผลอเรียกชื่อเขาเบา ๆ มือเล็กเกาะเสื้อเขาไว้ตามสัญชาตญาณ หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ และมิล่ารู้ดีว่าเวกเตอร์จะทำอะไร แผ่นหลังเล็กสัมผัสลงบนเตียวนอนนุ่มสีชมพูอ่อนอย่างแผ่วเบา ราวกับเขา
บ้านทั้งหลังกลับมาเงียบอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่ไม่อึดอัด เหมือนมีบางอย่างเริ่มวางตัวเข้าที่…อย่างช้า ๆ จนกระทั่งถึงช่วงเย็น แสงแดดอ่อนนอกบ้านเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม มิล่าลงมามองเวกเตอร์อีกครั้งก่อนขึ้นชั้นบน ร่างสูงยังนอนหลับอยู่ในท่าเดิม ลมหายใจสม่ำเสมอ เหมือนหลับลึกกว่าที่คิด มิล่าไม่ปลุก เธ
“แผลยังต้องดูต่ออีกสองสามวันนะคะ” มิล่าพูดตัดบทตามหน้าที่ น้ำเสียงกลับมาเรียบเหมือนเดิม “ถ้ามันปวดมากกว่านี้ คุณต้องบอกนะคะ” “ครับผม” เวกเตอร์ตอบทันที คำว่า ‘ครับ’ หลุดออกมาแบบไม่ต้องคิด สุภาพเกินไป นุ่มเกินไปและไม่ใช่ภาษาของเวกเตอร์ที่ใครในโลกนี้คุ้นเคย “กลับได้แล้วค่ะ ทำแผลเสร็จแล้ว” มิล่าพูดเ
มิล่าเดินเข้าห้องน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำอุ่นไหลลงผ่านผิวขาวเนียน หลังอาบน้ำเสร็จ เธอสวมชุดนอนผ้าบางสีอ่อน ผมยาวถูกปล่อยให้แห้งเองตามธรรมชาติ ไม่เปิดไฟสว่าง ไม่เปิดทีวี แค่เดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างคนที่ไม่เหลือแรง ท้องร้องเบา ๆ เป็นสัญญาณเดียวที่บอกว่าเธอยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เย็น แต่มิล่าเลือกจะเม
เวกเตอร์รับช้อนไปอย่างระมัดระวัง ราวกับของในมือนั้นไม่ใช่แค่น้ำแกงจืด แต่เป็นอะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากทำหก เขาชิมเงียบ ๆ ไม่แสดงสีหน้าในทันที “อื้ม”เสียงหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ มิล่าหันไปมองหม้อ ไม่ได้มองเขา แต่ในหัวกลับฉายภาพเก่าซ้อนขึ้นมาเอง ครัวกว้างในเพนต์เฮาส์ “แค่นี้ก็โอเคแล้ว” คำพูดนั้นทำให
มยุรีหัวเราะเบา ๆ อย่างคนถูกแซวถูกจุด แต่ไม่ได้รีบปฏิเสธ “แม่เห็นแค่แวบเดียวเอง” เธอพูดพลางจัดหมอนให้ลูกสาว “แต่ก็ดูสุภาพดีนะ ดูเป็นผู้ใหญ่ ไม่วุ่นวาย” “เห็นไหม ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่คิด” พายหันกลับมามองมิล่าทันที ดวงตาเป็นประกายแบบคนได้ของเล่นใหม่ “พาย” มิล่าเรียกชื่อเพื่อนเสียงต่ำ เป็นเชิงเตือนมา