Se connecter“เมื่อหนี้ถูกชำระด้วยร่างกาย ไม่ใช่เงิน” “และในห้องเชือดไม่มีคำว่า ไม่!”
Voir plus“อ๊ะ! เวกเตอร์…” คำเรียกชื่อทำให้หัวใจเขากระตุกวูบ ร่างสูงลุกขึ้นทันที มือหนาประคองร่างเธอไว้แน่นอย่างไม่ลังเล “มามี๊ เจ็บถี่ไหม” มิล่าหลับตา สูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง “เมื่อกี้…เหมือนจะเริ่มถี่แล้วค่ะ” เวกเตอร์ไม่ถามอะไรต่อ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกทันทีด้วยมือที่พยายามควบคุมให้มั่นคงอีกมือยัง
5 ปีผ่านไป… แสงไฟหัวเตียงสีอุ่นส่องกระทบผ้าห่มลายดาวดวงเล็ก ๆ ในห้องนอนที่เงียบสงบ เวกเตอร์นั่งอยู่ข้างเตียง เด็กชายตัวน้อยนอนตะแคงหันมาทางเขา ดวงตากลมใสจ้องมองหนังสือนิทานในมือแดดดี้อย่างตั้งใจ “วันนี้อ่านเรื่องเจ้าหมีอีกไหมครับแดดดี้” เสียงใสเอ่ยถามก่อนจะหาวเบา ๆ เวกเตอร์ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ไม
เวกเตอร์ไม่พูดอะไรอีก เขาเพียงก้มลง แขนแข็งแรงสอดเข้าที่หลังเข่าและแผ่นหลังของมิล่าอย่างเป็นธรรมชาติ “เวกเตอร์…” เธอเผลอเรียกชื่อเขาเบา ๆ มือเล็กเกาะเสื้อเขาไว้ตามสัญชาตญาณ หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ และมิล่ารู้ดีว่าเวกเตอร์จะทำอะไร แผ่นหลังเล็กสัมผัสลงบนเตียวนอนนุ่มสีชมพูอ่อนอย่างแผ่วเบา ราวกับเขา
บ้านทั้งหลังกลับมาเงียบอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่ไม่อึดอัด เหมือนมีบางอย่างเริ่มวางตัวเข้าที่…อย่างช้า ๆ จนกระทั่งถึงช่วงเย็น แสงแดดอ่อนนอกบ้านเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม มิล่าลงมามองเวกเตอร์อีกครั้งก่อนขึ้นชั้นบน ร่างสูงยังนอนหลับอยู่ในท่าเดิม ลมหายใจสม่ำเสมอ เหมือนหลับลึกกว่าที่คิด มิล่าไม่ปลุก เธ
“แผลยังต้องดูต่ออีกสองสามวันนะคะ” มิล่าพูดตัดบทตามหน้าที่ น้ำเสียงกลับมาเรียบเหมือนเดิม “ถ้ามันปวดมากกว่านี้ คุณต้องบอกนะคะ” “ครับผม” เวกเตอร์ตอบทันที คำว่า ‘ครับ’ หลุดออกมาแบบไม่ต้องคิด สุภาพเกินไป นุ่มเกินไปและไม่ใช่ภาษาของเวกเตอร์ที่ใครในโลกนี้คุ้นเคย “กลับได้แล้วค่ะ ทำแผลเสร็จแล้ว” มิล่าพูดเ
มิล่าเดินเข้าห้องน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำอุ่นไหลลงผ่านผิวขาวเนียน หลังอาบน้ำเสร็จ เธอสวมชุดนอนผ้าบางสีอ่อน ผมยาวถูกปล่อยให้แห้งเองตามธรรมชาติ ไม่เปิดไฟสว่าง ไม่เปิดทีวี แค่เดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างคนที่ไม่เหลือแรง ท้องร้องเบา ๆ เป็นสัญญาณเดียวที่บอกว่าเธอยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เย็น แต่มิล่าเลือกจะเม
มิล่า : ดีขึ้นแล้วค่ะ เวกเตอร์อ่านมันช้า ๆ หนึ่งรอบ สองรอบ ไม่ใช่เพราะไม่เข้าใจแต่เพราะกำลังแยกทุกน้ำเสียงที่ซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัด มิล่าตอบแบบไม่เมินไม่ตัดขาดเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ไม่ได้เชิญเขาเข้าไปไกลกว่านั้น มุมปากเวกเตอร์ยกขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้ม เป็นแค่การยอมรับ ก่อนเขาพิมพ์ตอบกลับ “แล้วปวด
เวกเตอร์รับช้อนไปอย่างระมัดระวัง ราวกับของในมือนั้นไม่ใช่แค่น้ำแกงจืด แต่เป็นอะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากทำหก เขาชิมเงียบ ๆ ไม่แสดงสีหน้าในทันที “อื้ม”เสียงหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ มิล่าหันไปมองหม้อ ไม่ได้มองเขา แต่ในหัวกลับฉายภาพเก่าซ้อนขึ้นมาเอง ครัวกว้างในเพนต์เฮาส์ “แค่นี้ก็โอเคแล้ว” คำพูดนั้นทำให