Semua Bab พันธะร้ายนายโฮสต์สุดหล่อ: Bab 21 - Bab 30

ทางด้านมารดาของแพทย์หญิงโรซานน่า ในเวลานี้รสาอาการเริ่มดีขึ้นมากแล้ว เพราะได้กำลังใจจากลูกทั้งสอง ชีวิตหลังจากผ่านจุดนั้นมาได้ ทำให้นางรู้ว่าผู้ชายอย่างด็อกเตอร์นายแพทย์ปริญ ไม่คู่ควรกับความรักที่นางเคยมีให้เขาเลยสักนิด “ทำอะไรอยู่ครับแม่” น้ำเสียงทุ้มกับท่าทีอ่อนโยนของลูกชาย ทำให้นางรู้สึกอุ่นใจ เพราะคิดว่าตัวเองคงถูกทิ้งไว้กับนางพยาบาล “วันนี้หมอไม่ไปไหนเหรอ” “พี่โรสขึ้นเวรคืนนี้ผมคงต้องค้างกับแม่ที่นี่ ทำไมเหรอครับรำคาญลูกชายคนนี้แล้วเหรอ” “เปล่าสักหน่อย แม่ก็แค่ไม่อยากเป็นภาระของใคร” “แม่... แม่ฟังผมนะครับ แม่ไม่ใช่ภาระแต่แม่คือทุกอย่างในชีวิตของผมกับพี่โรส” เขาพูดพลางนั่งลงข้าง ๆ มารดา ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปซบกับอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น “โตแล้วยังขี้อ้อนอยู่เลยนะเราเนี่ย” “ผมก็อยากอ้อนแม่บ้างนี่

โรมราชันแวะมาหาเฌอรีนถึงที่ทำงาน เมื่อเขาเห็นว่าหญิงสาวพยายามเลี่ยงที่จะรับสาย อีกทั้งเธอยังพยามใช้ถ้อยคำเย็นชาราวกับเขานั้นไม่ได้อยู่ในสายตา “เข้าไม่ได้ค่ะ” “ทำไมผมจะเข้าไม่ได้” พนักงานออฟฟิศต่างเริ่มซุบซิบนินทรา เมื่อเห็นท่าทีหุนหันพลันแล่นของโรมราชัน “ตอนนี้ท่านประธานกำลังมีแขก อ้อ... ฉันหมายถึงลูกค้าคนสำคัญน่ะค่ะ” รินลดาพูดไปตามความจริง เพราะเธอไม่อยากให้การเจราครั้งนี้ล้มเหลว เดวิดอุตส่าห์ถ่อมาหาเฌอรีนถึงบริษัท ทั้งที่ตารางงานของเขาแน่นถนัด “ลูกค้าแล้วไง ผมไม่สำคัญเลยรึไง” เขาตัดพ้อต่อว่าออกมาด้วยท่าทีหงุดหงิด ก่อนจะยอมนั่งรออยู่หน้าห้องทำงานของท่านประธานเทวาซีกรุ๊ป ด้วยใบหน้าไม่พอใจเลขาสาวสักเท่าไหร่นัก “ขอบคุณมากนะคะคุณเดวิด ที่อุตส่าห์มาเซ็นสัญญาร่วมงานกับเทวาซีกรุ๊ปด้วยตัวเอง”

เนื่องจากแพทย์หญิงโรซานน่ายังมีผู้ป่วยอยู่หลายเคสที่ต้องทำการผ่าตัด แล้วแบบนี้จะกลับไปรักษาคนไข้ที่ฝากชีวิตไว้กับเธอได้อย่างไร หลังจากธนภัทรใช้อำนาจในทางที่ผิด ขู่จะทำร้ายหมายเอาชีวิตคนในครอบครัว จนหญิงสาวยอมจำนนให้เขาเอาความแค้นมาลงที่เธอแทนน้องชาย “คุณก็รู้ว่าฉันมีคนไข้นอนรอการรักษา คุณจะใจร้ายไปถึงไหน” โรซานน่าพยายามพูดดีกับอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนธนภัทรจะไม่สนใจใยดี เขาเดินมาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดอย่างไม่แคร์สายตาของหญิงสาวเลยสักนิด “ฉันพูดกับคุณอยู่นะคะ” “สิ่งที่พ่อของคุณทำเอาไว้ ผมไม่ฆ่าล้างตระกูลก็บุญแล้วนะ” เสียงเข้มดังขึ้น พลางพ่นควันบุหรี่ออกมาจนทำให้แพทย์หญิงโรซานน่าถึงกับเบือนหน้าหนี “ความจริงฉันกับพ่อก็ไม่ได้ลงรอยกันอยู่แล้ว ฉันกับแม่และน้องชายเกี่ยวอะไรกับความแค้นของคุณ”“จะไม่เกี่ยวได้ยังไง ในเมื่อคุณหมอคือลูกสาวของนายแพทย์ปริญ ยังไงผมก็ไม่มีทางปล่อยให้คนที่ทำร้ายพ่อของผมได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแน่นอน

อัลยาวิ่งตรงมาที่บ้านราวกับพายุ ถึงแม้เธอจะไม่ชอบหน้าแพทย์หญิงสักเท่าไหร่นัก ทว่าหญิงสาวก็ไม่ได้เกลียดเข้าไส้ พอที่จะเห็นอีกฝ่ายถูกผู้ชายสองคนทำร้ายต่อหน้าต่อตาได้ลงคอ “แม่! โอ๊ยเหนื่อย!” อัลยาเรียกหามารดาด้วยหน้าตาตื่นตระหนก พลางหายใจหอบเหนื่อยเหมือนคนกำลังจะสิ้นใจ เพราะเธอวิ่งมาตั้งไกลแบบไม่หยุดพักสักเสี้ยวนาที “เกิดอะไรขึ้นอัลยาวิ่งหน้าตาตื่นมาเชียว นั่งพักก่อนสิ” “ไม่ได้ค่ะแม่ ไม่ ไม่ ไม่!” หญิงสาวรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธที่จะนั่งพัก พลางชะเง้อมองหานายหัวธนภัทรแต่กลับไม่เจอ “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าอัลยา” “นายหัวล่ะแม่” “อยู่ข้างบนสงสัยขึ้นไปอาบน้ำแล้วมั้ง” “นายหัว! นายหัวค่ะ นายหัว!” “เดี๋ยวนะอัลยา!

เมื่อสิ่งที่เฌอรีนยังคงคาใจ คือผู้หญิงในไดอารี่ที่โรมราชันเพ้อฝันประหนึ่งเธอคือคนสำคัญ จึงทำให้หญิงสาวตัดสินใจเอ่ยถามเขาออกไปตามตรง เพราะไม่อยากให้เรื่องนี้กลายเป็นจุดแตกหักของความสัมพันธ์“พี่สาวนายก็กลับมาแล้ว ฉันขอตัวกลับบ้านนะ” “ทำไมล่ะ คุณอยู่ที่นี่มีอะไรหรือใครทำให้ไม่สบายใจหรือเปล่า” “ฉันขอถามนายหน่อยสิ” “ถามมาเลยสำหรับคุณผมไม่มีอะไรปิดบังอยู่แล้ว” “ฉัน... คือฉันแอบอ่านไดอารี่ของนาย” ในที่สุดเฌอรีนก็ตัดสินใจพูดเรื่องนี้สักที “ช่างเถอะเรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว” “นายแอบรักเธอมานานหรือยัง แล้วตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นไปอยู่ไหนเหรอ” “เธอคือรักแรกของผม” “ถ้าเธอกลับมานายจะเลิกกับฉันไหม” “ผมไม่เลิกกับใครทั้งนั้น” “ฉัน