พันธะร้ายนายโฮสต์สุดหล่อ

ท่ามกลางผู้คนมากหน้าหลายตา แต่โรมราชันกลับไม่เคยลืมเธอเลยสักวัน ชายหนุ่มรู้สึกประทับใจในตัวหญิงสาว หลังจากที่เธอเคยช่วยเขาเอาไว้ จากการถูกพวกอันธพาลลอบทำร้าย เมื่อแปดปีที่แล้ว ชายหนุ่มในชุดนักศึกษา เสื้อเชิ้ตสีขาวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด เขาวิ่งออกจากที่อโคจรมาได้ ซึ่งถูกเจ้าถิ่นตามไล่ล่าหวังเอาชีวิต โชคยังดีที่เฌอรีนขับรถผ่านมาเจอ แสงไฟจากหน้ารถยนต์คันหรูของเธอ เป็นความหวังเดียวของโรมราชัน “ชะ... ช่วยด้วย!” น้ำเสียงแหบพร่าแผ่วเบาของชายหนุ่มดังขึ้นแข่งกับเวลา ที่อันธพาลกลุ่มนั้นกำลังตามเขามาติด ๆ หญิงสาวถึงกับเหยียบเบรกจนตัวโก่ง เธอตกใจกับภาพที่เห็น เนื่องจากเฌอรีนไม่คุ้นกับถนนเส้นนี้ เธอเพิ่งกลับจากพบลูกค้ารายใหญ่แล้วเลี้ยวออกมาผิดซอย “เอาไงดี ช่วยดีไหม... หรือจะเป็นอุบายแกล้งโดนทำร้ายมา” หญิงสาวเริ่มไม่แน่ใจ แต่ก็ขับต่อไม่ได้ เพราะชายหนุ่มได้ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยท่าทางเจ็บปวด

เมื่อท่านประธานเทวาซีกรุ๊ป ถูกเพื่อนรักลากเข้าบาร์โฮสต์ เธอเริ่มแสดงสีหน้าวิตกกังวลออกมา พลางเกิดความลังเลในสิ่งที่เพิ่งตัดสินใจลงไป “กลับเถอะเสียภาพลักษณ์ฉันหมด” หญิงสาวพูดออกมาด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ เธอไม่น่าด่วนผลีผลามเข้ามาในสถานที่แบบนี้เลย ทำไมไม่คิดให้รอบคอบเสียก่อน ถ้าหากมีภาพหลุดออกไปใครจะเชื่อถือ ซีอีโอสาวผู้ที่ไม่เคยมีข่าวฉาว แต่กลับมาตกม้าตายตอนอายุย่างเข้าเลยสี่ เพราะการโน้มน้าวของรินลดาบวกกับชายหนุ่มมีส่วนคล้ายกับคนที่เธอตามหา จึงทำให้หญิงสาวตอบตกลงอย่างไม่ลังเล พร้อมกับร่างสัญญามาเรียบร้อย “ฉันจองห้องวีไอพีให้แกรับรองไม่มีนักข่าวคนไหนหาเจอ” “ฮ๋า... จองห้องเลยเหรอ” “ก็ฉันจองห้องให้แกสร้างข้อตกลงกับเขาไง คิดอะไรเปล่าเนี่ย” “คิดดีได้ไหมล่ะ แล้วใครให้แกจองห้องให้ฉัน ชิ!” “ผู้ชายจากโ

ณ ห้องทำงานของท่านประธานบริษัทเทวาซีกรุ๊ป ผลิตเครื่องแต่งกายชั้นนำของประเทศ รวมทั้งเครื่องหนังอย่างกระเป๋าและรองเท้าอีกด้วย หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีขาวทับด้วยสูทสีงาช้างแขนยาว มองมุมไหนก็สวยระดับไฮเอนด์ กำลังนั่งมองภาพชายหนุ่ม ที่เธอแอบถ่ายเขาเอาไว้จากทางด้านหลัง เรื่องราวในค่ำคืนนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจของเฌอรีนเสมอ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงคนเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับเลขาสาวหน้าห้องควบคู่ตำแหน่งเพื่อนรักของเธอเดินเข้ามา รินลดาแอบยกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นเฌอรีนกำลังจ้องภาพถ่ายในโทรศัพท์มือถือ “เจอเขาแล้วเป็นไงบ้าง” “ก็ดี แต่ลึก ๆ แล้วก็แอบเสียใจอยู่เหมือนกัน ไม่คิดว่าจะเจอเขาในสถานที่แบบนั้น” คราวนี้แววตาของหญิงสาวได้ฉายแววผิดหวังออกมาเล็กน้อย “เอาน่า... ยังไงก็ได้เจอกันแล้ว ไม่ว่าสถานะใดยังไงฉันก็ดีใจกับแกนะเฌอ” “ฉันอยากให้เ

////บาร์โฮตส์/// ในเวลานี้โรมราชันกำลังนั่งระบายความอัดอั้นตันใจ ที่มันกำลังก่อตัวกลายเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจ หลังจากเห็นว่าเฌอรีนหวงแหนชายในภาพวาดนั้นเป็นพิเศษ “พวกมึงคิดว่ากูจะเอาชนะใจเธอได้ยังไง ในเมื่อหัวใจของคุณเฌอรีนมีแต่ไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้” “แต่ตอนนี้มึงมีทะเบียนสมรสนะโว้ย! ยังไงก็ได้เปรียบ” อามิทตบไหล่เพื่อนเบา ๆ พลางยกไวน์ขึ้นมาจิบ ผิดไปจากโรมราชันที่ดื่มรวดเดียวหมดแก้ว พลางแสดงสีหน้าและแววตาอย่างกับคนคิดไม่ตก “หน้าตาอมทุกข์ยังกับเป็นหนี้ร้อยล้าน กูถามจริงเถอะ... ทำไมมึงดูจริงจังกับความรักข้างเดียวจังวะ!” มิลตัลเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทว่าโรมราชันกลับสวนกลับอย่างไว “ไอ้เชี้ยเอ๊ย! คำถามส้นตีนแบบนี้ เดี๋ยวมึงเจอกับตัวก็ได้คำตอบเองแหละ” “สรุปมึงจะเอายังไงต่อ ไหนบอกว่าพ่อตามกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ” คำถามของอามิททำให้โรมราชันยกไวน์ขึ้นมาดื่มอีกแก้วอย่างไม่ลังเล

พอมาถึงรถต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไป ขณะที่โรมราชันได้ขับรถหรูของหญิงสาวพาเธอกลับมาที่คอนโด ฯ ของเขา โรมราชันวางหญิงสาวลงบนเตียงอย่างเบามือ “ผมแทบคลั่งเมื่อเห็นข้อความจากคุณ อย่าทำแบบนี้อีกนะเข้าใจไหม ท่าทางเขาไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด” ชายหนุ่มนั่งลงข้าง ๆ พลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล โรมราชันกุมมือหญิงสาวเขาไว้ด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ “นายห่วงฉันเหรอ... หืม” น้ำเสียงออดอ้อนดังขึ้นเบา ๆ “สร่างเมาแล้วเหรอ” “ก็ไม่ได้เมาหัวราน้ำสักหน่อยนี่นา” “แต่ไม่ยอมเดินเองเนี่ยนะ” “ก็นายอยากแบกฉันมาเองช่วยไม่ได้” “โอเคผมผิดเอง ที่คิดว่าคุณเมาผิดเองที่ห่วงคุณเกินไป” “ขอโทษที่เป็นต้นเหตุทำให