All Chapters of โบยบินสู่คิมหันต์: Chapter 1 - Chapter 10

ในใจของเจ้านั้นมีผู้ใดภายในจวนหลังใหญ่ที่กำลังจะมีงานอันหวานชื่นในวันพรุ่ง บ่าวทุกคนต่างวิ่งวุ่นไปทั่วเรือนต่าง ๆ พร้อมข้าวของที่จำเป็นสำหรับพิธีการที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่นาน ผ้าผืนบางสีแดงสวยถูกประดับประดาพร้อมทั้งเสียงจอแจที่ดังไม่หยุดหย่อน ราวกับพิธีนี้ได้ช่วยจุดประกายแห่งความผาสุกให้กับบ่าวในเรือนขึ้นอีกครั้งในยามนี้ที่พ่อบ้านจวนสกุลซินกำลังออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแห่งความปีติยินดี แม้ท่าทางจะเคร่งขรึมแต่ใบหน้านั้นกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน ในวันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันดีที่สุดของคุณชายใหญ่สกุลซิน แม้ว่าตนจะอายุล่วงเลยมานานขนาดนี้แล้ว แต่หลังจากความเศร้าโศกแห่งการสูญเสียครั้งที่ผ่านมา จึงทำให้งานครั้งนี้สำคัญยิ่งนัก“พ่อบ้านหว่างไยถึงได้จัดการคนเดียวเสียหมด ไม่ต้องรีบร้อน ๆ” ยังไม่ทันขาดคำคะนึงถึง คุณชายใหญ่จวนสกุลซิน ซินซิงอีก็เดินเข้ามาพร้อมใบหน้ายิ้มแย้มพ่อบ้านหว่างรีบกุลีกุจอเข้าไปหาคุณชายใหญ่พลางดวงตาทั้งสองข้างที่ใกล้ฝ้าฟางเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาใส “จะไม่ให้เหลาเหย่คนนี้รีบร้อนได้อย่างไร คุณหนูใหญ่ผู้นั้นต่างเป็นที่หมายปองของบรรดาบุรุษหนุ่ม ถ้าช้าเพียงก้าวเดียว ไฉนเลยจะมิม

การจากลาชั่วนิรันด์เด็กน้อยยกมือคารวะผู้คนภายในเรือน แม้จะออกเสียงยังไม่ชัด แต่น้ำเสียงที่เจือใสราวกับเพชรของนาง ก็บังเกิดให้ใครหลาย ๆ คนอยากได้ยินเสียง“มีอันใดหรือซีเอ๋อร์” ซิงอีแม้เดาความคิดลูกสาวตนเองได้ แต่เขาก็หาได้สนใจไม่“บทเพลงใหม่ของพี่สาว ข้าได้ฟังแล้วเกิดความรู้สึกปีติยิ่งนัก จะเป็นอย่างไรหรือไม่ ถ้าให้ข้าได้บรรเลงเพลงนั้นกลับเพื่อเป็นการขอบคุณท่านทั้งหลายที่มาร่วมงาน” ซีซวนเอ่ยพลางแย้มยิ้มไร้เดียงสา แววตากลมโตของนางอ้อนวอนผู้คนด้วยความสดใส“บทเพลงนี้ลูกสาวข้าใช้เวลาฝึกซ้อมนามแรมปี แต่เสี่ยวกูเหนียงเช่นเจ้ากลับได้ฟังเพียงครั้งเดียว ก็สามารถบรรเลงได้แล้วหรือ” ตาเฒ่าโอหังเอ่ยเสียดสีอย่างจงใจ แต่หนูน้อยเพียงแค่ระบายยิ้มหวาน“ไม่มีอันใดที่เสียหาย หากข้าเล่นได้ไม่ดี ก็มีเพียงแต่ให้พี่สาวได้มาสอนข้าเล่นเท่านั้น” ซีซวนเอ่ยข้อเสนอที่หากตาเฒ่านี้ได้ฟังก็ตาโตหูผึ่ง“หึ!ย่อมได้ เสียอย่างไรวันนี้ก็คือวันเกิดของเสี่ยวกูเหนียง การได้ฟังเสียงพิณของเจ้าก็นับว่าเป็นบุญหูนัก” ตาเฒ่าระบายยิ้มละโมบ พลางหันไปยิ้มให้กับบุตรสาวของตนด้วยความดีใจหากได้มาเยี่ยมเยือนที่นี่บ่อยครั้ง ก็มีโอกาสที่นาย

“ต้องรีบจัดการให้เรียบร้อยก่อนเขากลับมา” ซีซวนพึมพำ พลางหมุนตัวเดินไปสวมชุดที่อาฟู่ได้จัดเตรียมไว้ให้ท่ามกลางอากาศที่เริ่มอบอุ่นขึ้น ถึงกระนั้นหิมะก็ยังคงโปรยปราย พื้นผิวสีขาวที่นุ่มนวล แต่มันกลับแฝงไปด้วยภัยอันตรายที่มากล้น ซีซวนมองทิวทัศน์ตรงหน้าพลางนึกย้อนไปยังวันวานที่แสนขมขื่น นางถูกท่านป้าสั่งลงโทษให้โกยหิมะ ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บและบรรยากาศที่เย็นยะเยือก ร่างกายที่แสนอ่อนแอของเด็กหญิง ฝ่ามือที่ถูกหิมะกัดกิน มันยังคงตามหลอกหลอนนางเสมอทุกครั้งที่เข้าสู่ฤดูคิมหันต์ยังไม่ทันที่ความทรงจำเหล่านั้นจะกลับมาจนหมด หญิงสาวเพียงแค้นยิ้มก่อนจะเดินไปยังจุดหมายที่ตั้งมั่น นับตั้งแต่ที่นางย้ายเข้ามาอยู่ในจวนแห่งนี้ ความสุขในสมัยก่อนก็มลหายไปสิ้น ถึงผู้คนภายในจวนจะใจดีกับนางเพียงใด แต่นางก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่การเสแสร้ง ภายในใจที่ดำมืดค่อย ๆ กลืนกินความนึกคิดของนางไปอย่างช้า ๆ“พ่อบ้านฮุ่ย ท่านมีข่าวคราวอันใดจากสนามรบบ้างหรือไม่?” ซีซวนเอ่ยเสียงหวานเนิบนาบกับชายชราที่กำลังจัดแจงภายในห้องโถงกลางผู้ที่ถูกเรียกเพียงแค่ปรายตามองนางหน่อย ๆ เท่านั้น พลางทอดถอนหายใจก่อนจะยื่นจดหมายให้กับน

ซีซวนแววตาสั่นไหว พลันในใจก็บังเกิดความรู้สึกยากหยั่งถึง ฝ่ามือเล็กพยายามดันชายหนุ่มตรงหน้าให้ออกไป แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่อาจสู้แรงของอีกฝ่ายได้เลย“ซิงเยียนได้โปรดเถิด อย่าได้เงียบอยู่แบบนี้เลย ได้โปรดบอกว่ารักข้า หรือด่าทอข้าก็ยังได้ แต่ได้โปรดอย่าหายไปอีกเลยนะ” ซีห่าวพร่ำเพ้อขึ้นอีกครั้ง พลางกระชับอ้อมแขนให้แน่นขนัดตลอดเวลาที่เขาอยู่ในศึกสงคราม เขายังไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวเท่ากับตอนนั้นมาก่อน แต่หญิงสาวในอ้อมแขนก็ไม่ตอบโต้อันใด มีแต่พยายามจะดันเขาให้ออกไป ราวกับว่านางไม่ต้องการให้เขารั้งอันใดอีก“ท่านแม่ทัพเฉิง... ได้โปรดให้เกียรติท่านแม่ข้าด้วย” ซีซวนกล่าวเสียงเรียบอีกหน และคราวนี้มันก็ดังมากพอเพื่อเรียกสติของอีกฝ่ายซีห่าวดันหญิงสาวเพื่อพินิจพิจารณาอีกครั้ง ใบหน้าเล็กที่ราบเรียบ นัยน์ตาสีน้ำหมึก กลิ่นหอมเย็นที่โชยออกมาจากร่างแบบบาง ริมฝีปากเล็กชมพูอ่อน ช่างให้ความรู้สึกคุ้นเคยและไม่คุ้นในเวลาเดียวกัน แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่คิดที่ปล่อยมือออกจากหัวไหล่มน“ข้าคือตีตี้ของเจ้าอย่างไรเล่า เจ้าอยากเป็นเจียเจี่ยของข้ามิใช้หรือ” ซีห่าวกล่าวเสียงแผ่ว ริมฝีป

ซินซีซวนมองน้ำแกงแก้อาการเมาค้างตรงหน้า หลังจากที่มีหญิงรับใช้มาถ่ายทอดคำสั่ง นางก็บังเกิดความรู้สึกที่ไม่อยากไปเจอ เขาจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้ แล้วกล่าวโทษนางอย่างงั้นหรือ?หญิงสาวส่ายศีรษะเบา ๆ ก่อนจะจัดการตักน้ำแกงใส่ถ้วย แล้วยกออกไปหายังคนที่ต้องการพบนาง ถ้าไม่นับตอนที่อีกฝ่ายไร้สติ นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่พวกเขาได้พบกันอีกครั้ง เขาผู้นั้นยังจะมองนางด้วยแววตาดูแคลน เวทนา สมเพช หรือเกลียดชังอีกหรือไม่นางมิอาจรู้เลย...ซีซวนหยุดยืนอยู่หน้าห้องโถง โดยมีอาฟู่ถือถาดน้ำแกงอยู่ด้านหลัง วันนี้นางคงไม่สามารถออกไปทำกิจการของตัวเองได้ แต่เพราะรู้ตั้งแต่แรก ดังนั้นหว่างมู่จึงเปรียบเสมือนแขนขาของนาง ณ เวลานี้“ข้าน้อย ซินซีซวนมาคารวะท่านแม่ทัพเฉิงแล้วเจ้าค่ะ” ซีซวนเอ่ยเสียงหวาน แต่ทว่าก็คงซึ่งความเย็นเฉียบตามปกติของนางซีห่าวที่นั่งอ่านหนังสืออยู่นั้นเมื่อเงยหน้ามาเจอกับร่างที่คุ้นเคย พลันลมหายใจแทบสะดุด รูปร่างอรชร ผิวกายขาวดุจหยกระรื่นเพียงเล็กน้อย และน้ำเสียงที่แสนคุ้นเคย ยิ่งทำให้ภาพยามค่ำคืนที่ใกล้จะเลือนหายไปนั้นแจ่มชัดขึ้น หญิงสาวในความค