Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ตอนที่ 11 ไม่เข้าใจไม่นานนักเกี้ยวมาถึงจวนแม่ทัพ ทุกคนต่างพากันแยกย้ายกลับห้องพักของตนเอง จิ่นอี๋ใช้เสื้อคุมหายให้นายหญิงเดินเข้าห้อง ระหว่างทางอวี๋ซูซินนิ่งเงียบมาตลอดทางนางทั้งโมโหทั้งไม่เข้าใจในการกระทำของเสวี่ยฟงสักนิด แม้แต่ใบหน้าของเขานางก็แทบไม่อยากจะมองด้วยซ้ำ“จิ่นอี๋พาฮูหยินไปแช่น้ำอุ่น อย่าลืมให้สาวใช้ต้มยาให้นางดื่มด้วยเดี๋ยวจะจับไข้เอาได้ ส่วนเจ้าฮูหยินเรื่องของวันนี้ข้าขอเตือนเจ้าอีกครั้งอย่าได้สนิทใกล้ชิดกับหลิวไท่หยางอีก”“…”“เพคะท่านแม่ทัพ” จิ่นอี๋เห็นฮูหยินไม่มีท่าทีใด ๆ นางจึงรีบตอบรับคำสั่งของแม่ทัพ ดวงหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสีเล็กน้อยก่อนจะเบนหน้าหลบพลางเดินเข้าห้องอย่างเร่งรีบเสวี่ยฟงส่ายหน้าไปพร้อมถอนหายใจเล็กน้อย และเดินเข้าห้องตนเองก่อนจะเรียกให้เหวยจางเข้ามาหาเพื่อออกคำสั่งให้ไปทำสิ่งสำคัญให้ตนเอง“เหวยจางเจ้าให้บ่าวรับใช้นำม้าไปมัด ส่วนเจ้าเดินตามข้าเข้ามาในห้อง ข้ามีเรื่องให้เจ้าไปจัดการ”“ขอรับท่านแม่ทัพ”เรือนตระกูลซูห้องโถงของเรือนมีสตรีใบหน้าอ่อนหวานกำลังนั่งหารือเคร่งเครียดกันบิดาของนาง ชายชราครุ่นคิดยกมือขึ้นลูบเคราก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ“จื้

ตอนที่ 13 แสดงอำนาจ"เหม่ยลี่เจ้าออกมาไกล ๆ จากนางเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนางก็จับเจ้าไปโบยหรอก" เสียงเด็กชายดังขึ้น เมื่อออกมาจากห้องเรียนตำราเห็นน้องสาวกำลังนั่งคุยกับมารดาอยู่" หากข้าจะจับโบยก็คงเป็นเจ้าคนแรกเพราะเจ้าที่ลงมือทำร้ายข้า ""แต่ว่าข้าก็ถูกท่านแม่ทำร้ายคืนแล้วนับว่าข้าถูกลงโทษแล้ว ท่านแม่ปล่อยเหม่ยลี่ออกมานะไม่เช่นนั้นข้าจะฟ้องท่านพ่อ""ท่านพี่กล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่มิใช่คนใจร้ายเสียหน่อยตลอดมาท่านแม่เคยทำร้ายท่านพี่หรือ ไม่ว่าท่านจะทำอันใดท่านแม่ก็มีเพียงรอยยิ้มที่ส่งให้ท่านพี่ ข้านับว่าสมควรที่ท่านพี่จะถูกท่านแม่ลงโทษบ้าง""เจ้านี่ต้องเติบโตเป็นสตรีที่ดีแน่นอนเพราะเจ้าฉลาดมากกว่าพี่ชายของเจ้ามากโข ความฉลาดนี้ได้มาจากข้าแน่แท้ส่วนพี่ของเจ้าคงได้ความโง่บรมมาจากบิดา " ซูซินลูบหัวเด็กหญิงเบา ๆ พลางยิ้มออกมาภาพทั้งหมดอยู่ในสายตาของจื้อเหยาที่ยืนอยู่ทางเดินหน้าเรือนของเด็กทั้งสอง นางได้ยินมาว่าวันนี้ฮูหยินใหญ่จัดงานเลี้ยงน้ำชา นางจึงออกมาแอบดู ทว่ากลับไม่ได้ยินอะไรจึงกลับห้อง เมื่อออกมาเดินเล่นได้เห็นเด็กทั้งสองอยู่กับซูซินแถมยังดูบรรยากาศแตกต่างกันออกไปจากเมื่อก่อนจนนางสั

ตอนที่ 15 กลับเรือน“หยุดเดี๋ยวนี้!!! นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยมาพลางเดินเข้ามาด้วยความเร่งรีบ ซูซินชะงักมือหยุดนิ่งหายใจเข้าออกอย่างเหน็ดเหนื่อย จื้อเหยาเห็นแม่ทัพเดินเข้ามาประคองนางร้องไห้ออกมาอย่างคับแค้นสะอึกสะอื้นซบลงบนอกแกร่งของแม่ทัพทันที“ท่านพี่ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าไม่มีเรี่ยวแรงเจ็บปวดจนแทบกระอักเลือด ฮูหยินโหดเหี้ยมผิดมนุษย์ อึก อึก” ดวงตาดำขลับจ้องมองซูซินพลางรอคำอธิบายในสิ่งที่นางลงมือทำลงไปซูซินโยนแส้ทิ้งปัดมือเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างไร้ความรู้สึก“ทั้งหมดเป็นความผิดของจื้อเหยา นางทำตัวไม่ดีข้าก็สั่งสอนนี่คือหน้าที่ของฮูหยินใหญ่มิใช่หรือ? อีกอย่างนางต่างหากที่โหดเหี้ยมเกินมนุษย์ ท่านดูจิ่นอี๋สาวใช้ของข้าเสียก่อน พวกนางยังโดนกระทำน้อยไป หากข้าบกพร่องในหน้าที่ข้าเองก็พร้อมจะหย่ากับท่าน หากท่านโง่บรมไม่สืบหาความจริงสักแต่จะหน้ามืดตาบอดเชื่ออนุของท่าน ข้าเองก็จนปัญญาและไม่อยากอยู่ที่นี่ร่วมกับคนโง่เขลา ข้าจะเดินไปอยู่ที่เรือนตระกูลอวี๋หากท่านตัดสินใจได้แล้วจงส่งมอบหนังสือหย่าไปให้ข้า ข้ามิต้องการอันใดนอกจากสินเดิมและศักดิ์ศรีของข้าคืน” เอ่ยจบซูซินรีบไ

ตอนที่ 17 พบกันอีกครั้งฝั่งด้านเสวี่ยฟงหลังจากที่เขาดูแลเอาใจจื้อเหยาจนนางหลับ เขาเดินทางกลับมาห้องเหวยจางก็เดินเข้ามารายงานเรื่องที่เกิดขึ้นทันทีและแจ้งเรื่องที่ฮูหยินเดินทางกลับตระกูลอวี๋“เรียนท่านแม่ทัพเรื่องที่ท่านให้ข้าไปสืบมา ตอนนี้ข้าได้รู้ว่ามาสาวใช้ของฮูหยินขโมยสร้อยคอที่ท่านแม่ทัพมอบให้ฮูหยินรองขอรับ นางหาทั่วทั้งจวนไม่พบมาพบที่ห้องพักของจิ่นอี๋ ฮูหยินรองจึงจับนางมาลงโทษตามที่ท่านแม่ทัพเห็นและเมื่อเรื่องนี้ถึงหูฮูหยินใหญ่ นางเกรี้ยวโกรธบุกมาช่วยเหลือสาวใช้ขอรับ เรื่องนี้ข้าว่ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากล ฮูหยินรองก็บุ่มบ่ามกล้าลงมือทำร้ายสาวใช้ของฮูหยินใหญ่ไม่ไว้หน้าและไม่ไต่สวนหาความจริงเสียก่อน” เสวี่ยฟงพลางครุ่นคิด เดิมทีฮูหยินใหญ่มิใช่สตรีที่โหดร้ายกล้าลงมือทำร้ายคนอื่นเช่นนี้ ช่วงระยะผ่านมาตั้งแต่เขาแต่งตั้งจื้อเหยาเป็นอนุฮูหยินใหญ่ก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน และเรื่องนี้เหวยจางกล่าวมาก็ถูกทุกอย่าง มีข้อสงสัยมากมายเต็มไปหมด“เรื่องนี้ต้องสืบอย่างละเอียด จิ่นอี๋คือสาวใช้ที่ข้าเลือกเองกับมือให้ดูแลฮูหยินใหญ่ นางเป็นสตรีที่นิสัยดีไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น ข้าจะให้ความเป็นธรรมแก

ตอนที่ 19 ลอบทำร้าย2 วันต่อมาซูซินเฝ้ารอหนังสือหย่าวันแล้ววันเล่าก็ไม่มีวี่แววของแม่ทัพเสียที ตอนนี้ร่างกายของจิ่นอี๋เริ่มดีขึ้นมากแล้วจนสามารถมาคอยดูแลนางได้แต่ซูซินยังไม่ให้นางทำงานอะไรมากนัก เพียงแค่เดินตามเท่านั้น“ฮูหยินเจ้าคะ นี่ก็หลายวันแล้วท่านแม่ทัพคงไม่ส่งหนังสือหย่ามาแน่ ๆ ฮูหยินจะทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ”“ในเมื่อไม่ส่งจดหมายหย่ามาก็คงมีทางเดียวคือการกลับไปทวงหนังสือหย่านะสิ ร่างกายของเจ้าดีขึ้นมากแล้วอย่างนั้นหรือ? ”“เจ้าค่ะฮูหยินเป็นเพราะความเมตาของฮูหยินที่ให้ข้าได้พักผ่อนอย่างเต็มที่และยังคอยดูแลข้าเป็นอย่างดี ข้าซาบซึ้งน้ำใจของฮูหยินมากเหลือเกินต่อจากนี้ชีวิตทั้งหมดของข้าขอมอบให้ฮูหยินเจ้าค่ะ”“ชีวิตเจ้าก็คือชีวิตของเจ้าจะมายกให้ข้าทำไมกันเอาล่ะ ในเมื่อเจ้าดีขึ้นแล้ว เราเดินทางกลับจวนแม่ทัพกันเถิดอย่างไรเสียเรื่องที่ถูกกล่าวหาว่าขโมยสร้อยเรื่องนี้ข้าจะต้องล้างมลทินให้เจ้าเสียก่อน” ซูซินครุ่นคิดหลายวันคำพูดของหยางเหอก้องอยู่ในหูก็จริงอย่างที่เด็กชายกล่าวมา นางหนีมาที่เรือนเสมือนหนีความผิดผู้อื่นก็คงคิดไม่ต่างจากหยางเหอ นางจึงจะกลับไปจัดการเรื่องนี้หาผู้ที่กระทำผิดมาลงโท