All Chapters of ฮูหยินบทใหม่คือนางร้ายป้ายแดง: Chapter 21 - Chapter 30

36 Chapters

ตอนที่ 21 ขอเวลาสืบสวน

ตอนที่ 21 ขอเวลาสืบสวนซูซินหายใจแรงจ้องมองเหวยจางทหารคนสนิทของเสวี่ยฟงคิ้วขมวดเข้าหากันเรื่องอันใดนางต้องเชื่อคำพูดของชายผู้นี้ในเมื่อเขาคือลูกน้องของเสวี่ยยฟงคำพูดของเขาก็คงเป็นคำแก้ต่างให้เจ้านาย“เหตุผลอันใดข้าต้องเชื่อฟังคำพูดของเจ้า เจ้าเป็นคนของแม่ทัพอย่างไรเสียเจ้าก็เอ่ยวาจาโกหกเพื่อช่วยเหลือเจ้านายตนเอง”“ฮูหยินเรื่องที่เกิดขึ้นมิใช่ฝีมือของแม่ทัพจริง ๆ ขอรับ ข้าได้รับคำสั่งให้เฝ้าตามดูแลความปลอดภัยของฮูหยินตั้งแต่วันที่เดินทางกลับเรือนเสนาบดีอวี๋ ไม่มีทางที่แม่ทัพจะส่งคนไปทำร้ายฮูหยินแน่นอน อีกทั้งหากเป็นฝีมือของแม่ทัพจริง ๆ คงไม่ทิ้งหลักฐานเอาไว้ในที่เกิดเหตุให้จับตัวได้หรอกนะขอรับ ท่านแม่ทัพพาทหารยกทัพหลายครั้งหลายคราวเรื่องเพียงเท่านี้ฮูหยินคงทราบดี ไม่มีทางเลยที่ท่านแม่ทัพจะให้จับตัวได้ง่าย ๆ นอกจากว่ามีผู้จงใจทำให้ฮูหยินเข้าใจผิด” ซูซินคิดตามคำพูดของเหวยจางอย่างมีเหตุผล แล้วผู้ใดกันที่ทำเรื่องเช่นนี้แล้วผู้ใดกันที่จะได้รับผลประโยชน์ในเรื่องนี้ ครานั้นเองนางก็คิดถึงจื้อเหยาขึ้นมา ตราสัญลักษณ์นี้มีแต่เพียงทหารชั้นสูงที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดีและคนที่สามารถเอาไปได้ง่าย ๆ ก็คือ
Read more

ตอนที่ 22 ข่มขู่ให้เสียขวัญ

ตอนที่ 22 ข่มขู่ให้เสียขวัญรุ่งเช้าวันต่อมาหลังอาหารเช้าซูซินเดินทางไปหาจื้อเหยาที่ห้อง ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักอยู่กับสาวใช้ในศาลาหน้าห้อง ซูซินกระตุกยิ้มมุมปากก้าวเท้าเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามจื้อเหยานางหุบยิ้มทันทีที่เห็นใบหน้าของฮูหยินใหญ่ ซูซินใบหน้านิ่งเรียบรินน้ำชาใส่จอก ยกจิบเบา ๆ ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังจื้อเหยา วางจอกน้ำชาลงคลี่ยิ้มเต็มดวงหน้า“เจ้าหยุดหัวเราะทำไมเมื่อครู่เจ้ากำลังหัวเราะอย่างมีความสุขอยู่มิใช่หรือ ? หัวเราะต่อสิ ทำไมใบหน้าของเจ้าถึงได้ซีดเซียวเช่นนั้นราวกับว่าเห็นข้าเหมือนเห็นผี หรือคิดว่าข้าจะไม่หวนคืนมาแล้ว เฮ้อ! ข้าเองก็ไม่อยากมานักหรอกหากท่านแม่ทัพส่งหนังสือหย่าไป แต่ว่าเขาไม่ยอมส่งไปนะสิข้าถึงได้กลับมา จริงสิเจ้าเห็นของของข้าหรือไม่.. ข้าหาตั้งแต่เช้าจวนยามนี้ก็ไม่พบเจอ ไม่ว่าจะหาที่ใดก็ไม่พบเห็นเลยหรือว่ามีคนจ้องจะเอาของข้าในยามที่ข้าไม่อยู่กันนะ” จื้อเหยาแสร้งยิ้มสู้“ข้าจะไปเห็นของฮูหยินใหญ่ได้อย่างไรเจ้าคะ แล้วผู้ใดกันกล้าจะเอาสิ่งของท่านฮูหยินไปมิใช่ว่าฮูหยินหลงลืมไว้ที่ใดหรือเจ้าคะ” ซูซินหัวเราะในลำคอคิดเอาไว้แล้วว่าจื้อเหยาต้องตอบกลับมาเช่น
Read more

ตอนที่ 23 ปิดปากใส่ร้าย

ตอนที่ 23 ปิดปากใส่ร้าย“ข้าไม่ยอมง่าย ๆ แค้นต้องชำระในเมื่อกล้าทำกับข้าถึงขั้นนี้ข้าก็จะทำให้ท่านเจ็บปวดไปมากกว่าข้าหลายเท่าตัว” ร่างเล็กเอ่ยเสียงสั่น สาวใช้ที่อยู่ตรงนั้นรีบเข้ามาพยุงให้นางลุกขึ้นและพาเข้าห้องทำแผล นางครุ่นคิดรับมือกับเรื่องที่เกิดขึ้นและหาทางแก้แค้นฮูหยินใหญ่ยามสามในจวนแม่ทัพมีบ่าวรับใช้เดินไปมา จื้อเหยาแอบเข้าไปหาซูหนานที่คุกอย่างลับ ๆ ไม่ให้ผู้ใดจับได้เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังหลับนอน ง่ายต่อการเข้าไปหาสาวใช้ นางให้เงินกับบ่าวที่ยืนเฝ้าหน้าคุก“ข้าขอเข้าไปหาซูหนานได้หรือไม่ เรื่องที่ข้ามาที่นี่พวกเจ้าช่วยเก็บเป็นความลับด้วย นี่น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้าหวังว่าพวกเจ้าจะเข้าใจข้า ตั้งแต่เด็กจนโตข้ามีเพียงซูหนานที่คอยอยู่เคียงข้างกาย” นางบีบน้ำตาสะอึกสะอื้นให้บ่าวสงสาร อีกทั้งยังยื่นเงินจำนวนมากให้บ่าว“ขอรับข้าจะรับไว้เพราะสงสารฮูหยินรองนะขอรับ รีบเข้าไปและรีบออกมาก่อนที่ผู้อื่นจะมาเห็นเข้าเถอะขอรับ”“ขอบใจเจ้ามากที่เห็นใจข้า” จื้อเหยาเดินเข้าไปด้านในด้วยความรวดเร็ว ในคุกอับชื้นเดินเข้ามาไม่กี่ก้าวทำให้นางขนลุกซู่กลิ่นอับโชยเข้าจมูกจนนางต้องรีบใช้มือปิดจมูกเอาไว้เหล
Read more

ตอนที่ 24 ต้องเป็นฮูหยินใหญ่แน่ ๆ

ตอนที่ 24 ต้องเป็นฮูหยินใหญ่แน่ ๆจื้อเหยาใบหน้าซีดเผือดก้มหน้าครุ่นคิดหากเรื่องนี้ให้ทางการมาตรวจสอบจะเป็นเรื่องร้ายแก่นางหรือไม่ ก่อนที่นางจะมั่นใจแล้วว่านางได้ทิ้งปิ่นปักผมอย่างดีที่สุด คงไม่มีผู้ใดจับนางได้แน่นอน และบ่าวรับใช้ผู้นั้นนางจะไปหาอีกคราให้ปิดปากสนิท เพียงนางโยนถุงเงินบ่าวรับใช้คงตาโตยอมอยู่อย่างเงียบ ๆ“ท่านพี่ ท่านพี่ข้าสงสารซูหนานเหลือเกินเจ้าค่ะ ท่านต้องช่วยหาตัวคนร้ายให้ซูหนานได้รับความเป็นธรรมด้วยนะเจ้าคะ เมื่อวานนี้ฮูหยินใหญ่ไปหาข้าที่ห้อง นางกล่าวหาว่าข้าเป็นคนส่งคนไปทำร้ายนางกับลูก ๆ ดูสิเจ้าคะนางทำร้ายข้าจนได้รับบาดเจ็บ ซูหนานกลัวว่าฮูหยินใหญ่จะทำอะไรไปมากกว่านี้ด้วยความจงรักภักดีจึงยอมรับผิดด้วยตนเอง ฮูหยินใหญ่โกรธแค้นสั่งจับตัวซูหนานไปขังคุกเจ้าค่ะ” จื้อเหยาก้าวเท้าเดินไปบอกเรื่องทุกอย่างกับเสวี่ยฟงเพื่อให้เขาเชื่อตนเอง สาวใช้ทุกคนที่อยู่แถวนั้นจ้องมองฮูหยินใหญ่เป็นตาเดียวกัน เพราะทุกคนรับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานและเป็นอย่างที่จื้อเหยาเอ่ยบอก“ข้าเองก็อยากพิสูจน์ความบริสุทธิ์ตนเองเช่นกัน หากข้าจะหวังเอาชีวิตนางคงไม่จับนางไปขังคุกหรอกนะ ปลิดชีพสาวใช้เพียง
Read more

ตอนที่ 25 ไต่สวนหาคนร้าย

ตอนที่ 25 ไต่สวนหาคนร้ายเสวี่ยฟงเดินเข้ามาใกล้โอบกอดพลางกระซิบเบา ๆ“จื้อเหยาถึงคราเจ้าแล้ว เจ้าไม่ต้องกลัวข้าอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ” นางพยักหน้าค่อย ๆ เปิดผ้าออกให้ทุกคนได้เห็นและก็มีรอยจริง ๆ ทว่านางรีบเอ่ยออกมาทันทีเช่นเดียวกัน“รอยนี้เป็นรอยที่ข้าเกาจนเกิดบาดแผลเท่านั้น ท่านพี่ดูสิเจ้าคะรอยแผลถลอกเล็กน้อยเพียงนี้และยังเป็นบาดแผลที่ใกล้จะหายสนิทแล้วด้วย อีกอย่างข้าไม่มีเหตุผลที่จะทำร้ายซูหนานเลยเจ้าค่ะ อีกทั้งสาวใช้ในจวนมีมากมายที่เข้าออกห้องของข้า พวกนางอาจจะมาหยิบขโมยปิ่นของข้าไปยามใดย่อมได้ กล่าวหาเช่นนี้ข้าเสียหายนะเจ้าคะ”“เอาล่ะ ๆ ในเมื่อทุกคนก็กล่าวว่าตนเองมิใช่คนร้ายแต่ว่าฮูหยินรองของท่านแม่ทัพมีรอยแผลที่ผู้อื่นไม่มี ข้าต้องขอสั่งขังฮูหยินของท่านเอาไว้ก่อน ข้าจะตรวจสอบศพอย่างละเอียดและหาหลักฐานให้แน่ชัดเสียก่อนแล้วจะกลับมาอีกครั้ง”“เช่นนั้นก็ทำตามที่ท่านใต้เท้ากล่าวมาเถอะขอรับ จื้อเหยาเจ้าไม่ต้องกลัวนะหากนี่ไม่ใช่ฝีมือของเจ้า เดี๋ยวอีกไม่นานเจ้าก็จะได้ออกมา” ใต้เท้าให้ทหารนำศพขึ้นรถม้าใช้ผ้าคุมร่างของนางพากลับไปที่สำนักเพื่อตรวจสอบอย่างละเอียด ยามนี้จื้อเหยาถูกจับไปขังไว้ใ
Read more

ตอนที่ 26 จับคนร้ายได้

ตอนที่ 26 จับคนร้ายได้รุ่งเช้าวันต่อมาทหารมารายงานเรียกตัวแม่ทัพกับฮูหยินใหญ่ไปที่สำนักสืบสวน ใต้เท้าได้จับกุมตัวร้ายตัวจริงได้แล้ว ซูซินแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเขาคือผู้ร้ายตัวจริง ๆ เพราะชายคนนั้นเป็นบ่าวรับใช้ในจวนวันนั้นที่ตรวจรอยที่แขนเขาลากลับเรือน จึงไม่ได้ตรวจสอบ วันนี้เขามาสารภาพด้วยตนเองเพราะถูกวิญญาณของซูหนานตามหลอกหลอน เขาแอบรักนางมานานจึงใช้โอกาสที่นางถูกจับเข้าไปสารภาพในยามที่คนเฝ้าประตูไปถ่ายหนักหากนางยอมตกเป็นภรรยาของเขา เขาจะช่วยนางหนีออกมา ทว่านางกลับไม่ยอมจึงเกิดจากต่อสู้และเขาก็พลั้งมือทำร้ายนางด้วยปิ่นที่อยู่ในมือของนาง แถมตัวของเขาก็มีบาดแผลรอยเล็บเป็นหลักฐาน ทำให้จื้อเหยาหลุดพ้นจากข้อหานี้นางเสียใจร้องห่มร้องไห้ ขอท่านแม่ทัพกลับเรือนเพื่อไปพักใจเสวี่ยฟงเห็นใจยอมปล่อยให้นางกลับเรือนอวี๋ซูซินกลับมาที่จวนยังคงคิดเรื่องนี้ไม่ตก น่าแปลกใจจริง ๆ เรื่องนี้ไม่สมควรจบเช่นนี้นางจึงเรียกให้บ่าวที่เฝ้าประตูคุกเข้ามาหา“ฮูหยินมีเรื่องอะไรเรียกใช้ข้าหรือขอรับ”“วันนั้นเจ้าบอกข้าว่าเจ้าไม่ได้ไปที่ใดใช่หรือไม่?”“ขอรับวันนั้นข้าเฝ้าประตูมิได้ออกไปทางใดและคืนนั้นก็ไม่มีผู้ใดเข้า
Read more

ตอนที่ 27 ข้าไม่หย่า

ตอนที่ 27 ข้าไม่หย่าเสวี่ยฟงกระตุกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมาก่อนที่ซูซินจะก้าวเท้าออกไป“เห็นเพียงเท่านี้ทำเป็นเขินอาย ต่อว่าอุจาดตา ร่างกายข้าทุกสัดส่วนเจ้าก็คุ้นเคยและเคยเห็นมาก่อน แถมยังชื่นชมครวญครางชอบนักชอบหนามิใช่หรือ? หรือว่าเจ้าหลงลืมไปแล้ว วันนี้ที่เจ้ามาหาเพราะเห็นว่าจื้อเหยาไม่อยู่จึงนำเรื่องหย่ามาเป็นข้ออ้างสินะ” ซูซินหลับตาข่มความโกรธสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด กำมือแน่นหันกลับมาจ้องมองเสวี่ยฟงตั้งแต่หัวจรดเท้า นางเป็นนักแสดงเป็นนางร้ายบทที่เล่นกับผู้ชายก็เคยผ่านมาหลายต่อหลายครั้ง“จิ ๆ แม่ทัพท่านหลงตนเองเกินไปแล้ว ของ ๆ ท่านอันเล็กกระจิดเดียวที่ข้าส่งเสียงร้องเพราะไม่อยากให้ท่านเสียหน้ากลัวว่าท่านจะเสียใจ แต่ข้าจะบอกให้นะของท่านมันแทบไม่รู้สึกด้วยซ้ำ ไม่น่าให้ชวนคนึงหาแม้แต่น้อยที่ข้ามาเพราะเรื่องหย่า ข้าต้องการหย่าข้าทนหลายวันแล้วไม่เห็นท่านจะทำอันใดเสียที ข้าจะเอ่ยเป็นครั้งสุดท้าย สวมใส่อาภรณ์เสียแล้วลงนามในใบหย่าให้ข้า ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่ในจวนที่เต็มไปด้วยอันตรายยามหลับตาก็หลับไม่สนิทแม้แต่ตอนอาบน้ำข้ายังไม่กล้าแม้แต่จะหลับตา” ครั้งนี้ซูซินเอ่ยจบเร่งฝีเท้าเดินออกไปจากห
Read more

ตอนที่ 28 ลักพาตัว

ตอนที่ 28 ลักพาตัวตึง ! เสียงฝ่ามือตบลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ลมหายใจแรงระรัว“เป็นอย่างนี้ไปได้อย่างไร ข้าไม่อยู่ที่จวนเพียงไม่กี่วัน เด็กทั้งสองถึงเปลี่ยนใจไปได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ หรือว่าตั้งแต่ช่วงที่กลับเรือนตระกูลอวี๋ ฮูหยินใหญ่ต้องทำบางอย่างกับทั้งสองแน่ ๆ เจ็บใจจริง ๆ กว่าข้าจะทำให้ทั้งสองเกลียดชังนางได้ ” จื่อเหยาเดินทางกลับจากเรือน หลังจากไปเสวยสุขอยู่กับหลิวไท่หยางจนหนำใจ ก่อนจะกลับมาที่จวนแม่ทัพเพื่อทำการตามแผนต่อไป แต่นางกลับมาเห็นภาพของเด็กทั้งสองแสดงความรักต่อมารดา ทำให้นางโมโหเส้นเลือดปูดบวมใบหน้าแดงก่ำ“ฮูหยินรองเจ้าคะ ข้ามีเรื่องอีกอย่างที่จะแจ้งท่านเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่คอยดูแลนางอีกคนเอ่ยขึ้นมา“เรื่องอะไรรีบพูดออกมา”“ช่วงเช้าข้าเดินผ่านห้องของท่านแม่ทัพเห็นฮูหยินใหญ่เดินถือหนังสือหย่าไปหาท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ” ใบหน้าของจื้อเหยาพลันเปลี่ยนสียิ้มกริ่มเอ่ยถามสาวใช้ต่อ“แล้วอย่างไรทั้งสองหย่ากันแล้วอย่างนั้นหรือนับว่าเป็นข่าวดีของข้าจริง ๆ ”“เอ่อ..มิใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่ถือหนังสือหย่าไปก็จริงทว่าท่านแม่ทัพกลับฉีกหนังสือหย่าทิ้งและไม่ยอมหย่าเจ้าค่ะ”จื้อเหยาชะงักเล็กน้อย
Read more

ตอนที่ 29 ตามหา

ตอนที่ 29 ตามหาซูซินออกตามหาตามหมู่บ้านละแวกใกล้ ๆ จวนไม่มีวี่แววจะพบเด็กทั้งสองสอบถามบ่าวรับใช้ก็ไม่มีผู้ใดเห็น ระหว่างนั้นนางก็พบเข้ากับชาวบ้านอีกกลุ่มที่ขึ้นเขาเพื่อเก็บสมุนไพรและโสมมาขาย“ฮูหยินท่านกำลังตามหาบุตรของท่านหรือขอรับ เมื่อคืนนี้ตอนที่ข้ากำลังออกเดินทางไปที่หุบเขากับสหายของข้าเพื่อไปเก็บสมุนไพรเห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งใช้ผ้าโพกหน้ากำลังแบกอันใดบ้างอย่าง ดูไกล ๆ เหมือนจะเป็นสิ่งของทว่าเมื่อมองดูดี ๆ ก็เหมือนกับเด็กน้อย ข้าคิดว่าตนเองตาฝาดจึงไม่ได้เอ่ยเรื่องนี้แก่ผู้ใด”“แล้วคนกลุ่มนั้นเดินทางไปทางใดเจ้ารู้หรือไม่” เสวี่ยฟงตามหลังซูซินมาติด ๆ ได้ยินชาวบ้านพูดพอดีจึงเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ“ข้าอภัยท่านแม่ทัพ ข้าไม่ได้ตามไปดูเห็นเหมือนว่าผู้คนกลุ่มนั้นจะมุ่งหน้าไปทางเหนือขอรับ”“ขอบใจเจ้ามาก ฮูหยินยามนี้เหวยจางตามกองกำลังมาแล้วเจ้ากลับไปรอที่จวนเถิดข้าจะตามหาเด็ก ๆ เอง”“ไม่เจ้าค่ะ เมื่อครู่ท่านยังคิดว่าเป็นแผนของข้าอยู่มิใช่หรือ ? ข้าจะอดทนนั่งคอยเฝ้ารอทั้งสองได้อย่างไรไม่รู้ป่านนี้จะมีชะตาเช่นไร ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะท่าน หากท่านยอมหย่าให้ข้าเสีย เรื่องเช่นนี้คงไม่เกิดขึ้นเมื
Read more

ตอนที่ 30 ผู้อยู่เบื้องหลังตัวจริง

ตอนที่ 30 ผู้อยู่เบื้องหลังตัวจริงหลังจากนั้นได้บอกกับทุกคนเพื่อให้หยุดพักและให้เด็กทั้งสองกินอาหารจะได้เดินทางต่อไปในที่ถูกสั่งการให้พาทั้งสองไป“ตอนนี้เด็กตื่นแล้วเราหยุดพักให้ทั้งสองกินอาหารก่อน ข้าไม่อยากได้ยินเสียงร้องไห้โวยวายงอแงของเด็ก ประเดี๋ยวจะหมดความอดทน”“เอาเช่นเจ้าว่าก็ได้ สารถีหยุดรถม้าก่อน” รถม้าหยุดเคลื่อนไหว ชายฉกรรจ์พาเด็กลงจากรถม้านั่งกินอาหาร ช่วงนั้นเองซูซินนั่งม้ามากับคนของท่านพ่อถามชาวบ้านมาเรื่อย ๆ และได้ความว่ารถม้าที่นางสงสัยอยู่ไม่ไกลจากนาง“เจ้าเร่งควบม้าให้เร็วกว่านี้ได้หรือไม่?”“ขอรับคุณหนูจับข้าให้แน่น ๆ นะขอรับ” ซูซินคว้ามือไปจับปลายเสื้อของบ่าวรับใช้แน่นควบม้ามาพักใหญ่ก็เห็นรถม้าที่หยุดเคลื่อนไหว ซูซินจึงสั่งให้บ่างรับใช้หยุดรถม้าแอบเฝ้ามองและเห็นชายฉกรรจ์หลายคนอ้อมล้อมอยู่ นางมองไกล ๆ และเห็นบุตรทั้งสองนั่งกินอาหารอย่างจำใจ ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว“ข้าพบแล้ว ลูกของข้าอยู่ตรงนั้นเราจะต้องเข้าไปช่วยทั้งสองคนออกมา”“ฮูหยินข้าว่าเราอย่าพึ่งวู่วามขอรับ เฝ้ามองอีกครู่ไม่รู้ว่าคนกลุ่มนั้นมีเพียงเท่านั้นหรือว่าซุกซ่อนอยู่ที่ใดหรือไม่ เมื่อไหร่ที่ม
Read more
PREV
1234
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status