All Chapters of ฮูหยินบทใหม่คือนางร้ายป้ายแดง: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 ขอเวลาสืบสวนซูซินหายใจแรงจ้องมองเหวยจางทหารคนสนิทของเสวี่ยฟงคิ้วขมวดเข้าหากันเรื่องอันใดนางต้องเชื่อคำพูดของชายผู้นี้ในเมื่อเขาคือลูกน้องของเสวี่ยยฟงคำพูดของเขาก็คงเป็นคำแก้ต่างให้เจ้านาย“เหตุผลอันใดข้าต้องเชื่อฟังคำพูดของเจ้า เจ้าเป็นคนของแม่ทัพอย่างไรเสียเจ้าก็เอ่ยวาจาโกหกเพื่อช่วยเหลือเจ้านายตนเอง”“ฮูหยินเรื่องที่เกิดขึ้นมิใช่ฝีมือของแม่ทัพจริง ๆ ขอรับ ข้าได้รับคำสั่งให้เฝ้าตามดูแลความปลอดภัยของฮูหยินตั้งแต่วันที่เดินทางกลับเรือนเสนาบดีอวี๋ ไม่มีทางที่แม่ทัพจะส่งคนไปทำร้ายฮูหยินแน่นอน อีกทั้งหากเป็นฝีมือของแม่ทัพจริง ๆ คงไม่ทิ้งหลักฐานเอาไว้ในที่เกิดเหตุให้จับตัวได้หรอกนะขอรับ ท่านแม่ทัพพาทหารยกทัพหลายครั้งหลายคราวเรื่องเพียงเท่านี้ฮูหยินคงทราบดี ไม่มีทางเลยที่ท่านแม่ทัพจะให้จับตัวได้ง่าย ๆ นอกจากว่ามีผู้จงใจทำให้ฮูหยินเข้าใจผิด” ซูซินคิดตามคำพูดของเหวยจางอย่างมีเหตุผล แล้วผู้ใดกันที่ทำเรื่องเช่นนี้แล้วผู้ใดกันที่จะได้รับผลประโยชน์ในเรื่องนี้ ครานั้นเองนางก็คิดถึงจื้อเหยาขึ้นมา ตราสัญลักษณ์นี้มีแต่เพียงทหารชั้นสูงที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดีและคนที่สามารถเอาไปได้ง่าย ๆ ก็คือ

ตอนที่ 23 ปิดปากใส่ร้าย“ข้าไม่ยอมง่าย ๆ แค้นต้องชำระในเมื่อกล้าทำกับข้าถึงขั้นนี้ข้าก็จะทำให้ท่านเจ็บปวดไปมากกว่าข้าหลายเท่าตัว” ร่างเล็กเอ่ยเสียงสั่น สาวใช้ที่อยู่ตรงนั้นรีบเข้ามาพยุงให้นางลุกขึ้นและพาเข้าห้องทำแผล นางครุ่นคิดรับมือกับเรื่องที่เกิดขึ้นและหาทางแก้แค้นฮูหยินใหญ่ยามสามในจวนแม่ทัพมีบ่าวรับใช้เดินไปมา จื้อเหยาแอบเข้าไปหาซูหนานที่คุกอย่างลับ ๆ ไม่ให้ผู้ใดจับได้เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังหลับนอน ง่ายต่อการเข้าไปหาสาวใช้ นางให้เงินกับบ่าวที่ยืนเฝ้าหน้าคุก“ข้าขอเข้าไปหาซูหนานได้หรือไม่ เรื่องที่ข้ามาที่นี่พวกเจ้าช่วยเก็บเป็นความลับด้วย นี่น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้าหวังว่าพวกเจ้าจะเข้าใจข้า ตั้งแต่เด็กจนโตข้ามีเพียงซูหนานที่คอยอยู่เคียงข้างกาย” นางบีบน้ำตาสะอึกสะอื้นให้บ่าวสงสาร อีกทั้งยังยื่นเงินจำนวนมากให้บ่าว“ขอรับข้าจะรับไว้เพราะสงสารฮูหยินรองนะขอรับ รีบเข้าไปและรีบออกมาก่อนที่ผู้อื่นจะมาเห็นเข้าเถอะขอรับ”“ขอบใจเจ้ามากที่เห็นใจข้า” จื้อเหยาเดินเข้าไปด้านในด้วยความรวดเร็ว ในคุกอับชื้นเดินเข้ามาไม่กี่ก้าวทำให้นางขนลุกซู่กลิ่นอับโชยเข้าจมูกจนนางต้องรีบใช้มือปิดจมูกเอาไว้เหล

ตอนที่ 25 ไต่สวนหาคนร้ายเสวี่ยฟงเดินเข้ามาใกล้โอบกอดพลางกระซิบเบา ๆ“จื้อเหยาถึงคราเจ้าแล้ว เจ้าไม่ต้องกลัวข้าอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ” นางพยักหน้าค่อย ๆ เปิดผ้าออกให้ทุกคนได้เห็นและก็มีรอยจริง ๆ ทว่านางรีบเอ่ยออกมาทันทีเช่นเดียวกัน“รอยนี้เป็นรอยที่ข้าเกาจนเกิดบาดแผลเท่านั้น ท่านพี่ดูสิเจ้าคะรอยแผลถลอกเล็กน้อยเพียงนี้และยังเป็นบาดแผลที่ใกล้จะหายสนิทแล้วด้วย อีกอย่างข้าไม่มีเหตุผลที่จะทำร้ายซูหนานเลยเจ้าค่ะ อีกทั้งสาวใช้ในจวนมีมากมายที่เข้าออกห้องของข้า พวกนางอาจจะมาหยิบขโมยปิ่นของข้าไปยามใดย่อมได้ กล่าวหาเช่นนี้ข้าเสียหายนะเจ้าคะ”“เอาล่ะ ๆ ในเมื่อทุกคนก็กล่าวว่าตนเองมิใช่คนร้ายแต่ว่าฮูหยินรองของท่านแม่ทัพมีรอยแผลที่ผู้อื่นไม่มี ข้าต้องขอสั่งขังฮูหยินของท่านเอาไว้ก่อน ข้าจะตรวจสอบศพอย่างละเอียดและหาหลักฐานให้แน่ชัดเสียก่อนแล้วจะกลับมาอีกครั้ง”“เช่นนั้นก็ทำตามที่ท่านใต้เท้ากล่าวมาเถอะขอรับ จื้อเหยาเจ้าไม่ต้องกลัวนะหากนี่ไม่ใช่ฝีมือของเจ้า เดี๋ยวอีกไม่นานเจ้าก็จะได้ออกมา” ใต้เท้าให้ทหารนำศพขึ้นรถม้าใช้ผ้าคุมร่างของนางพากลับไปที่สำนักเพื่อตรวจสอบอย่างละเอียด ยามนี้จื้อเหยาถูกจับไปขังไว้ใ

ตอนที่ 27 ข้าไม่หย่าเสวี่ยฟงกระตุกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมาก่อนที่ซูซินจะก้าวเท้าออกไป“เห็นเพียงเท่านี้ทำเป็นเขินอาย ต่อว่าอุจาดตา ร่างกายข้าทุกสัดส่วนเจ้าก็คุ้นเคยและเคยเห็นมาก่อน แถมยังชื่นชมครวญครางชอบนักชอบหนามิใช่หรือ? หรือว่าเจ้าหลงลืมไปแล้ว วันนี้ที่เจ้ามาหาเพราะเห็นว่าจื้อเหยาไม่อยู่จึงนำเรื่องหย่ามาเป็นข้ออ้างสินะ” ซูซินหลับตาข่มความโกรธสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด กำมือแน่นหันกลับมาจ้องมองเสวี่ยฟงตั้งแต่หัวจรดเท้า นางเป็นนักแสดงเป็นนางร้ายบทที่เล่นกับผู้ชายก็เคยผ่านมาหลายต่อหลายครั้ง“จิ ๆ แม่ทัพท่านหลงตนเองเกินไปแล้ว ของ ๆ ท่านอันเล็กกระจิดเดียวที่ข้าส่งเสียงร้องเพราะไม่อยากให้ท่านเสียหน้ากลัวว่าท่านจะเสียใจ แต่ข้าจะบอกให้นะของท่านมันแทบไม่รู้สึกด้วยซ้ำ ไม่น่าให้ชวนคนึงหาแม้แต่น้อยที่ข้ามาเพราะเรื่องหย่า ข้าต้องการหย่าข้าทนหลายวันแล้วไม่เห็นท่านจะทำอันใดเสียที ข้าจะเอ่ยเป็นครั้งสุดท้าย สวมใส่อาภรณ์เสียแล้วลงนามในใบหย่าให้ข้า ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่ในจวนที่เต็มไปด้วยอันตรายยามหลับตาก็หลับไม่สนิทแม้แต่ตอนอาบน้ำข้ายังไม่กล้าแม้แต่จะหลับตา” ครั้งนี้ซูซินเอ่ยจบเร่งฝีเท้าเดินออกไปจากห

ตอนที่ 29 ตามหาซูซินออกตามหาตามหมู่บ้านละแวกใกล้ ๆ จวนไม่มีวี่แววจะพบเด็กทั้งสองสอบถามบ่าวรับใช้ก็ไม่มีผู้ใดเห็น ระหว่างนั้นนางก็พบเข้ากับชาวบ้านอีกกลุ่มที่ขึ้นเขาเพื่อเก็บสมุนไพรและโสมมาขาย“ฮูหยินท่านกำลังตามหาบุตรของท่านหรือขอรับ เมื่อคืนนี้ตอนที่ข้ากำลังออกเดินทางไปที่หุบเขากับสหายของข้าเพื่อไปเก็บสมุนไพรเห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งใช้ผ้าโพกหน้ากำลังแบกอันใดบ้างอย่าง ดูไกล ๆ เหมือนจะเป็นสิ่งของทว่าเมื่อมองดูดี ๆ ก็เหมือนกับเด็กน้อย ข้าคิดว่าตนเองตาฝาดจึงไม่ได้เอ่ยเรื่องนี้แก่ผู้ใด”“แล้วคนกลุ่มนั้นเดินทางไปทางใดเจ้ารู้หรือไม่” เสวี่ยฟงตามหลังซูซินมาติด ๆ ได้ยินชาวบ้านพูดพอดีจึงเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ“ข้าอภัยท่านแม่ทัพ ข้าไม่ได้ตามไปดูเห็นเหมือนว่าผู้คนกลุ่มนั้นจะมุ่งหน้าไปทางเหนือขอรับ”“ขอบใจเจ้ามาก ฮูหยินยามนี้เหวยจางตามกองกำลังมาแล้วเจ้ากลับไปรอที่จวนเถิดข้าจะตามหาเด็ก ๆ เอง”“ไม่เจ้าค่ะ เมื่อครู่ท่านยังคิดว่าเป็นแผนของข้าอยู่มิใช่หรือ ? ข้าจะอดทนนั่งคอยเฝ้ารอทั้งสองได้อย่างไรไม่รู้ป่านนี้จะมีชะตาเช่นไร ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะท่าน หากท่านยอมหย่าให้ข้าเสีย เรื่องเช่นนี้คงไม่เกิดขึ้นเมื