ฮูหยินบทใหม่คือนางร้ายป้ายแดง

บทนำ“ไป๋เสี่ยวลี่” ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นนางร้ายตัวท็อปของวงการนักแสดง ไม่ว่าเรื่องไหนที่ได้เธอไปแสดงเป็นนางร้ายจะมียอดเรตติ้งของเรื่องพุ่งกระฉูด ไม่ว่าจะเป็นบทนางร้ายตบตีนางเอก นางร้ายภรรยาน้อย หรือนางร้ายที่โรคจิตไม่ว่าจะร้ายแบบไหนเธอสามารถแสดงได้อย่างแนบเนียนและสมบทบาทจนทุกคนคิดว่านี่คือตัวตนและนิสัยของเธอจริง ๆแต่แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเธอต้องดูแลรักษาหุ่นและผิวกายให้สวยสดงดงาม เธอเลือกที่จะกินข้าวเพียงแค่มื้อเดียวระหว่างวัน ออกกำลังกายอย่างสมำเสมอทว่าวันนี้มันไม่เหมือนทุกวันเมื่อจู่ ๆ ระหว่างที่ออกกำลังกายอยู่นั้นเธอกลับหมดสติล้มลงหัวฟาดพื้นเพราะขาดสารอาหารเธอคิดว่าเธอต้องตายแล้วแน่ ๆ ขณะนั้นเองเธอรู้สึกตัวอีกทีกลับหายใจไม่ออกเหมือนร่างกายกำลังดำดิ่งลงสู่แม่น้ำ น้ำเริ่มทะลักเข้าจมูกเมื่อหมดแรงจะกลั้นหายใจ เธอจะไม่ยอมตายอย่างนี้เด็ดขาดรีบตะเกียกตะกายพยายามทำทุกวิถีทางให้ตนเองขึ้นไปเหนือน้ำ“แค่ก ๆ ทำไมฉันมาอยู่ในน้ำแบบนี้ล่ะ จำได้ว่าตัวเองกำลังออกกำลังกายอยู่ไม่ใช่หรือไงกัน ” ร่างบางปีนขึ้นมาเหนือน้ำสำลักน้ำออกจากปากหายใจเข้าปอดอย่างหอบเหนื่อย เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเอ

ตอนที่ 3 ย้ายที่อยู่อีกฝั่งของจวนหลังจากที่ให้ท่านหมอมาตรวจดูใบหน้าเขากล่าวว่าใบหน้าถูกน้ำร้อนไม่มากทำให้เกิดรอยแดงไม่ได้ร้ายแรงอะไร พิธีการก็ทำต่อไปแม้ว่าจะถูกสายตาและเสียงซุบซิบนินทาของผู้คนมากมายที่มาร่วมงาน จื้อเหยาข่มใจเอาไว้ตลอดเวลาจนถึงยามที่ส่งตัวนางกับแม่ทัพเข้าห้อง นางเริ่มออดอ้อนทำตัวอ่อนแอต่อหน้าท่านแม่ทัพทันที“ท่านแม่ทัพข้าเจ็บแสบใบหน้าเหลือเกินเจ้าค่ะ ไม่คิดว่าฮูหยินจะใจร้ายกับข้าถึงเพียงนี้แต่ว่าเรื่องนี้ยังไม่เจ็บปวดเท่าที่ข้าทำให้ท่านแม่ทัพต้องเสียหน้าต่อหน้าผู้คนมากมายในวันนี้”“จื้อเหยาเจ้าไม่ต้องคิดมากเรื่องเท่านี้ไม่มีทางทำให้ข้าเสียหน้าได้หรอกนะ เพียงแค่เจ้าไม่เป็นอะไรมากเพียงเท่านี้ข้าก็พึงพอใจแล้ว ไหนข้าขอดูใบหน้าของเจ้าหน่อยสิ” เสวี่ยฟงนั่งลงข้าง ๆ ใช่มือทั้งสองข้างจับใบหน้าของจื้อเหยาให้เงยขึ้นมา เขาเป่า ๆ ที่แก้มนวลของนางและเอ่ยปลอบประโลม“ฟู่ …ข้าเป่าให้แล้วอีกไม่นานคงหายดี หากเกิดรอยแผลบนใบหน้าของเจ้าข้าไม่มีทางให้อภัยฮูหยินเด็ดขาด” จื้อเหยายิ้มบาง ๆ โน้มตัวซบอกแกร่งของเขาพร้อมโอบกอดเขาแน่น“ขอบคุณนะเจ้าคะที่ท่านแม่ทัพเอ็นดูข้ามากขนาดนี้ ฮูหยินคงไม่พึงพ

ตอนที่ 5 สั่งสอนดวงตะวันบ่ายคล้อยอวี๋ซูซินกลับมาจากข้างนอกสาวใช้จัดการขนของเก็บของเข้าในห้อง นางมานั่งรับลมอยู่ศาลาหน้าห้องโดยมีจิ่นอี๋คอยดูแล เติมน้ำชาและขนมว่างอีกทั้งยังคอยใช้พัดไม้สลักลวดลายสวยงามพัดลมเพื่อระบายความร้อนอยู่ข้าง ๆครั้นนั้นเองจู่ ๆ ก็มีก้อนหินขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กปาเข้ามาจากกำแพงถูกศีรษะของอวี๋ซูซิน นางตกใจเกือบตกเก้าอี้อีกทั้งยังเจ็บแสบที่หน้าผากและเหมือนมีโลหิตสีแดง ๆ ไหลรินออกมาอย่างช้า ๆ“โอ๊ย!!!” อวี๋ซูซินส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด จิ่นอี๋อยู่ข้าง ๆ ตกใจดวงตาเบิกโพลงรีบวางพัดเข้ามาประคองฮูหยินด้วยควาเป็นห่วงทันที“ฮูหยินเลือด เลือดไหลออกมาจากศีรษะของฮูหยินเจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปตามหาตัวผู้ทำนะเจ้าคะ ผู้ใดกันที่กล้าลงมือทำร้ายฮูหยินในจวนของแม่ทัพ” จิ่นอี๋กำลังจะเดินออกไปแต่ถูกอวี๋ซูซินจับมือเอาไว้ก่อน“เจ้าไม่ต้องไปช่วยเอาผ้าเช็ดให้ข้าที”“อย่าบอกนะเจ้าคะว่าฮูหยินจะปล่อยเอาไว้อีกเช่นเคย ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ฮูหยินถูกกระทำแต่ก็ปล่อยไปทุกครั้งเช่นนี้คนที่ทำถึงได้กำเริบไม่เกรงกลัวฮูหยินนะเจ้าคะ”“ผู้ใดบอกเจ้าว่าข้าจะปล่อยไปเล่า พวกเจ้าไปตามจับตัวผู้กระทำมาหาข้าเดี๋ยวน

ตอนที่ 7 จะทำอย่างไรดีรุ่งเช้าวันต่อมา ณ.ห้องของจื้อเหยาเสียงเรียกของสาวใช้กระตือรือร้นหลังจากกลับมาจากโรงครัวหลังไปแจ้งพ่อครัวว่าวันนี้ซูจื้อเหยาอยากกินอาหารบำรุงร่างกายเป็นพิเศษ“ฮูหยินรองเจ้าคะ ข้ามีเรื่องจะเล่าให้ท่านฟังเจ้าค่ะ”“เจ้านี่นะทำลายอากาศดี ๆ ยามเช้าหมดแล้วเรื่องอันใดเล่าที่เจ้าจะเล่าให้ข้าฟัง” จื้อเหยากำลังจ้องมองปลาในสระที่ศาลากลางจวนได้เอ่ยขึ้นและมือของนางยังคงโปรยอาหารให้ปลาไม่หยุด“ข้าไปที่โรงครัวได้ยินสาวใช้กล่าวกันว่าเมื่อวานนี้ท่านแม่ทัพถูกฮูหยินจัดการจนอับอายขายขี้หน้าเจ้าค่ะ ถึงขั้นสั่งห้ามไม่ให้ปริปากไปที่ใดด้วยเจ้าค่ะ” จื้อเหยานิ่งสนิทหันขวับกลับมามองซูหนาน“แม่ทัพนะหรือถูกฮูหยินทำร้าย นางอ่อนแอเพียงสายลมพัดผ่านร่างกายก็แทบปลิวตามสายลมจะไปมีแรงสู้แม่ทัพได้อย่างไรกัน”“เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่ได้ยินมาว่าเพราะคุณชายหยางเหอทำร้ายฮูหยินก่อน ทำให้นางได้รับบาดเจ็บ นางกำลังสั่งสอนคุณชายแต่ท่านแม่ทัพเข้าไปช่วยแต่ก็โดนกระทำด้วยอีกคน เรื่องนี้ท่านแม่ทัพคงอับอายถึงไม่บอกฮูหยินรองสินะเจ้าคะ”“นั่นสิ เมื่อคืนนี้ท่านแม่ทัพมาหาข้าก็ทำตัวปกติไม่เห็นเอ่ยถึงเรื่อ

ตอนที่ 9 ใจเต้นแรงฝั่งด้านจื้อเหยานางกลับมาถึงห้องด้วยความโกรธเกรี้ยว เนื้อตัวเปียกโชนไปหมดเมื่อมาถึงห้องนางกรี๊ดร้องออกมาพร้อมทั้งทำลายข้าวของเพื่อระบายอารมณ์สาวใช้รู้ถึงนิสัยเช่นนี้ของจื้อเหยาอยู่แล้วไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาห้ามปรามทำได้เพียงยืนอยู่หน้าประตูเฝ้ารอเสียงร้องกรี๊ดของฮูหยินรองเงียบลงถึงกล้าเข้าไปด้านใน หากบุ่มบ่ามเข้าไปมีหวังจะต้องเจ็บตัวแน่ ๆปัง! โครม!“กรี๊ด กรี๊ด!! นังซูซิน ข้าจะฆ่าเจ้า กล้าดีเช่นไรมาแตะต้องตัวข้าครั้งแล้วครั้งเล่า สายตาท่าทางหยิ่งยโสของเจ้า เป็นข้าเองที่จะทำให้เจ้าก้มลงมากราบแทบเท้าข้า คอยดูเถอะวันหนึ่งข้าจะจัดการเจ้าด้วยสองมือของข้าเอง” ใบหน้าของนางแดงก่ำ ดวงตาขึงปากเม้มแน่นหน้าผากมีรอยย่น จนเส้นเอ็นที่คอโป่ง เมื่อนึกถึงใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างโทสะ ซูหนานได้ยินเสียงในห้องเงียบไปนางรีบเข้ามาเพื่อดูแลนายหญิงของนาง“ฮูหยินรองเจ้าคะ ตอนนี้สงบสติอารมณ์ก่อนนะเจ้าคะ ค่อย ๆ คิด อย่างไรยามนี้เราได้เปรียบเพราะฮูหยินของข้านั้นครอบครองหัวใจท่านแม่ทัพไม่ว่าจะเอ่ยสิ่งใดเขาย่อมเชื่อฮูหยินทุกอย่าง ยามนี้ท่านล้างเนื้อล้างตัวเพื่อเดินทางออกไปทำตามที่ท่านต้องการเถิด” ซูห