บททั้งหมดของ ลุ้นรักเจ้าสาวใบสั่ง: บทที่ 141 - บทที่ 150

“เอ๋ยไปด้วยค่ะ” เธอพอจะรู้เรื่องของนายหัวโอภาสจากสามีและอดเป็นห่วงไม่ได้หากเธอไปด้วยเผื่อจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง“แม่ว่าหนูเอ๋ยอยู่บ้านรอพี่คีย์ดีกว่าลูก” คุณดารกาพูดกับลูกสะใภ้อย่างรักใคร่เอ็นดูต้องยอมรับว่าแม่สามีท่านตาถึงจริงๆที่เลือกหลานสะใภ้คนนี้“พ่อว่าให้หนูเอ๋ยไปด้วยก็ดีเหมือนกันลูก” คุณกรณ์มองลูกชายกับลูกสะใภ้แล้วยิ้มเขารู้ว่าลูกชายห่วงภรรยาเพราะเพิ่งแต่งงานกัน ส่วนหนูเอ๋ยก็คงเป็นห่วงสามี“ก็ได้ครับ งั้นหนูเอ๋ยไปเปลี่ยนชุดและเก็บเสื้อผ้าไปด้วยสักสองสามชุดส่วนของพี่ไม่ต้องเก็บนะครับ พี่จะให้เลขาจองตั๋วเดี๋ยวให้รถที่บ้านไปส่งเราที่สนามบิน” คีรีภัทรบอกภรรยาแล้วยิ้มให้เธอ“เอ๋ยขอตัวนะคะ” ลิปการ์ขอตัวแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องนั่งเล่นขึ้นไปห้องนอนชั้นสองเพื่อเตรียมเสื้อผ้าไปพังงาและเธอก็เตรียมเสื้อผ้าที่ใส่สบายและชุดชั้นในสามสี่ชุดใส่กระเป๋าเป้ใบขนาดกลางเสร็จแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้ามาใส่กางเกงผ้าเอวสูงและเสื้อยึดพอดีตัวใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็สะพายกระเป๋าเป้ลงมา“ผมไปก่อนนะครับคุณพ่อคุณแม่คุณตาคุณยาย ฝากบอกคุณย่าด้วยนะครับ” คีรีภัทรบอกพ่อแม่ตายายและฝากพวกท่านบอกย่า“ระวังตัวด้วยนะลูก”“ครั

คีรีภัทรพร้อมเจ้าหน้าที่ตำรวจสี่นายนั่งอยู่ในรถและหลังรถมีกล่องเปล่าใส่รังนกเต็มกระบะส่วนรถกระบะของคนร้ายก็มีเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการพิเศษนั่งคุมบังรอนกับคนขับรถอีกห้านายแล้วหลังรถกระบะก็มีกล่องใส่รังนกเปล่าวางซ้อนกันเต็มกระบะเช่นกันและเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกจำนวนหนึ่งและเจ้าหน้าที่จากหน่วยปฏิบัติการพิเศษมาช่วยงานครั้งนี้ได้ไปก่อนแล้วหลังจากได้รับแจ้งว่านายหัวโอภาสกำลังจะออกจากบ้านนายหัวโอภาสออกจากบ้านอย่างเงียบๆเพราะภรรยาเมาหนักนอนหลับไปตั้งแต่เที่ยงคืนก็เหลือเขากับญาติผู้ชายที่ดื่มต่อจนถึงตีหนึ่งก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านของตัวเองและเขาก็นอนไม่หลับจึงมานอนแช่น้ำอุ่นและดื่มไวน์รอฟัข่าวดีจากคนสนิทพอรู้ว่าพวกมันลงมือเขาก็ขึ้นจากน้ำแล้วไปแต่งตัวรอจนกระทั่งบังรอนโทรมาบอกว่านสำเร็จเขาจึงจะไปดูของที่ได้มาอยากรู้ว่ามันจะทำเงินให้เขาได้เท่าไหร่ในครั้งนี้ แค่คิดเขาก็ร้องเพลงอย่างอารมณ์ดี“ไอ้คีย์ คิดว่าจะแน่สุดท้ายมึงก็เสียทีกูจนได้ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม หึหึๆๆ..” นายหัวโอภาสว่าคีรีภัทรที่ไม่อาจเทียบเขาได้ถึงแม้มันจะเก่งแต่สุดท้ายก็สู้เขาไม่ได้อยู่ดีคีรีภัทรกับท่านรองผู้กำกับและเจ้าหน้าที่

“พี่ถอดเสื้อไม่ได้ครับ แขนมันยกไม่ขึ้น”“เอ๋ยช่วยค่ะ” นี่เห็นว่าเขาบาดเจ็บนะเธอถึงช่วยและเห็นสายตาแพรวพราวระยิบระยับเจ้าเล่ห์ของเขาทำเอาเธอแทบจะเปลี่ยนใจ“อู้ยย ซู๊ดด..” ชายหนุ่มสูดปากเมื่อเมียสาวถอดเสื้อออกและมันเจ็บยอกร้าวถึงไหล่เลยทีเดียว“เจ็บเหรอคะ เอ๋ยขอโทษค่ะ”“ไม่เป็นไรครับ” ขนาดเจ็บไหล่แต่ร่างงกายส่วนอื่นมันไม่เจ็บและมันออกอาการอย่างเห็นได้ชัด“เอ่อ..” ลิปการ์ถอดกางเกงสแล็คสีกรมออกแล้วหน้าแดงซ่านเมื่อสายตาปะทะกับกลางกายที่มันตุงอย่างเห็นได้ชัดขนาดเจ็บยังหื่นได้อีก ก่อนจะดึงกางเกงสแล็คลงปลายเท้าก่อนจะเอาครีมอาบน้ำเทลงในอ่างแล้วแรงดันของน้ำวนก็ตีฟองฟูฟ่องเต็มอ่างคีรีภัทรไม่รอให้เมียสาวบอกเขาก้าวลงอ่างแล้วนั่งลงวางแขนบนขอบอ่างและหนูเอ๋ยก็เอาผ้าขนหนูผืนเล็กมารองแขนไว้แล้วเธอก็ก้มหน้าอาบน้ำให้เขาอย่างจริงจังแม้ใบหน้าจะแดงซ่านแต่เธอก็ตั้งใจอาบน้ำให้เขาจริงๆ“ยังถูไม่ทั่วเลยครับที่รัก” เสียงห้าวแหบพร่าบอกคนตัวเล็กที่คุกเข่าข้างอ่างจากุซซี่อาบน้ำให้เขา“เอ่อ ตรงนั้นพี่คีย์ก็ทำเองสิคะ” หญิงสาวค้อนสามีเมื่อเขาบอกว่าจุดที่เธอเว้นไว้ยังไม่ได้ถูก็เขาเจ็บแขนข้างเดียวอีกข้างเขาก็ทำเองได้นี

“พั้บบๆๆ พั้บบๆๆ..”ร่างเล็กกระเด้งกระดอนตามแรงรักของเขาที่รุกล้ำเข้าออกอย่างดุดันแล้วทั้งสองก็เกร็งตัวกระตุกตอดรัดกันถี่ๆแล้วทั้งสองก็ปลดปล่อยความสุขเข้าใส่กันอย่างมากมาย“อ๊ะ อื้อออ.../ หื้มมมม...” ชายหนุ่มรั้งใบหน้าหวานลงมาประกบริมฝีปากแนบกลีบปากนุ่มแล้วบดจูบอย่างดูดดื่มและดูดกลืนเสียงร้องครางของเมียรักไว้ทั้งหมด"ฮืมม.." ร่างเล็กลอยละลิ่วขึ้นสูงเฉียดปลายฟ้าเก็บเกี่ยวดวงดาวไว้ในครองครองมากมายนับล้านดวงอย่างมีความสุขก่อนจะฟุบลงบนร่างใหญ่ที่กอดก่ายร่างเล็กไว้อย่างรักใคร่หวงแหนและฝากฝังเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาในกายสาวจนหมดทุกหยาดหยดแล้วหายใจหอบเหนื่อยเมื่อเขาถอนจูบออกจึงโกยอากาศเข้าปอด“จุ๊บๆ..” ชายหนุ่มจูบกลุ่มผมนุ่มของภรรยาสาวอย่างอ่อนโยน “หนูเอ๋ยมีความสุขมั้ยครับ”“ค่ะ เอ๋ยมีความสุขมากค่ะ” ลิปการ์ยอมรับว่าเธอมีความสุขมากและไม่เสียใจเลยที่ได้แต่งงานกับเขาและไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไงเธอก็จะรักษาครอบครัวของเธอไว้ให้ดีที่สุด“พี่ก็มีความสุขมากครับที่รัก” เสียงห้าวพูดข้างใบหูเล็กเบาๆเพราะเจ็บคราวนี้มันคุ้มค่ามากทำให้เขารู้ว่าลิปการ์เป็นห่วงเขามากแค่ไหนและไม่คิดจะถามว่าเธอรักเขาหรือเปล่าเ

“ไม่ต้องเถียงกันเดี๋ยวขิงไปส่งอิ้งเอง” น้ำขิงเป็นห่วงเพื่อนจึงเดินไปหาเพื่อนเพื่อจะพาไปส่งบ้าน“คุณเก้าพาอิ้งกลับบ้านด้วยค่ะ” พันดารากอดเอวของเขาแน่นตอนนี้เธอต้องออกไปจากที่นี่ก่อนไม่ใช่ว่าเธอไม่ไว้ใจเพื่อนแต่เธอไม่ไว้ใจหมาก“ชัดแล้วนะ ขอตัว” คีรการโอบเอวพันดาราเดินจากไปทำให้หมากกำมือแน่นด้วยความไม่พอใจที่คีรการฉกเด็กของเขาไป“เดี๋ยว”“มีอะไร” คีรการรู้สึกว่าพันดาราตัวร้อนผ่าวและสั่นสะท้านแล้วยังเบียดตัวเองกับร่างกายของเขาซึ่งแบบนี้ถุกวางยาปลุกเซ็กส์ล้านเปอร์เซ็นต์และคนทำมันกำลังเดือดร้อนเพราะเขาดันมาขวางทางมัน“ฉันจะแน่จะแน่ใจได้ยังไงว่านายจะไปส่งอิ้งถึงบ้าน”“แล้วถ้าอิ้งไปกับนายแล้วนายจะพาไปส่งบ้านจริงเหรอ” คีรการย้อนถามอย่างรู้ทันหมากที่หน้าเสียเมื่อคีรการอ่านเกมออกก็มันตั้งใจวางยาปลุกเซ็กส์พันดารา“คุณเก้า อิ้งอยากกลับบ้าน” พันดาราเร่งเร้าคีรการเพราะตอนนี้ร่างกายของเธอมันร้อนรุ่มไปทั้งตัวจนอยากดึงทึ้งเสื้อผ้าออกจากกายและเลือกไปกับคีรการมากกว่าจะไปกับหมากเพราะเขาเป็นผู้ใหญ่กว่าและยังเป็นเจ้านายของพ่อ“อย่าคิดว่าคนอื่นเขารู้ไม่ทันนายนะ แล้วอย่ามายุ่งกับอิ้งอีก” คีรการพูดจบก็พาพันดาร