《ฝ่าบาท ข้าเป็นขันทีไม่ใช่สนม》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

แม้แต่ฮ่องเต้หลงเฉิงเทียนยังถูกลอบสังหาร ทั้งที่มีองครักษ์ล้อมหน้าล้อมหลังแน่นหนาปานนั้น จวบจนบัดนี้ก็ยังหาตัวคนร้ายไม่พบ เมืองหลวงยังกระสับกระส่าย บัลลังก์ยังไม่มั่นคง หวังจื่อหลงเพียงหวั่นเกรงว่า หากเมื่อใดที่บุรุษผู้นี้มีจุดอ่อนให้ใครคว้าได้ คงไม่เป็นผลดีนักเขายังพูดไม่ทันจบประโยคทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่งดังสะท้อนขึ้นมาจากด้านหน้าศาลา โชยมาพร้อมความเยียบเย็นของยามบ่ายคล้อยที่พัดแทรกเข้ามา“เกรงว่าข้าคงมิได้มารบกวนเวลาอันใดของฝ่าบาทกระมัง”น้ำเสียงนั้นทุ้มเรียบ แฝงความเย้าแหย่เพียงเล็กน้อย ทว่าเย็นยะเยือกพอจะทำให้ทั้งสามสะดุดกึกฉางเจ๋อเจียนก้าวเข้ามาภายในลานหน้าศาลาด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มบางราว สายตาคมกริบจ้องตรงไปยังหวังจื่อหลงไม่วางตาราวกับหยั่งรู้ถึงจิตใจทั้งหมดจากท่าทางที่เขาพยายามเก็บซ่อน“ไม่เจอหน้ากันเสียนาน…” เขาเอ่ยต่อคนทั้งสามหยุดชะงักในทันที ราวกับความตึงเครียดทั้งหมดถูกดึงให้แข็งค้างอยู่กลางอากาศหวังจื่อหลงหรี่สายตามองจนใบหน้าย่ำแย่ ลมหายใจสะดุด เขาไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่มากน้อยเพียงใด แต่สายตาที่ฉางเจ๋อเจียนมองม

หลายวันผ่านไปภายหลังจากฮ่องเต้หลงเฉิงเทียนถูกลอบสังหาร วังหลวงตกอยู่ในความโศกเศร้าและเงียบสงัด ประกาศให้ไว้ทุกข์ยาวนานถึงสามปี ทำให้งานรื่นเริงทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็นพิธีแต่งงานหรือเทศกาลสำคัญต่างถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนดแม้แต่คู่บ่าวสาวก็ไม่มียกเว้น ทั้งที่ยกแม่สื่อไปสู่ขอแล้วและเตรียมกราบไหว้ฟ้าดินในวันรุ่งขึ้นก็ต้องหยุดชะงักไปโดยไม่อาจฝืนชะตากรรมจึงได้รับเพียงสุรทหนึ่งจอกแทนการเฉลิมฉลองเท่านั้นวันนี้ตรงกับวันคล้ายวันเกิดของฮ่องเต้หลงเฉิงเทียนพอดีแม้มีฎีกาสั่งให้งดการเฉลิมฉลองตามธรรมเนียม แต่ความโศกเศร้ายังปกคลุมวังหลวงทุกมุมเหล่านางกำนัลวังหลวงต่างเตรียมเครื่องไหว้สำหรับสุสานของฮ่องเต้หลงเฉิงเทียนไว้ตั้งแต่เมื่อคืน พอรุ่งเช้าวันใหม่เช้าตอนที่ท้องฟ้ายังคลอด้วยหมอกหนาทึบ พวกนางจึงเร่งขนเครื่องไหว้ขึ้นรถม้ารอฮ่องเต้หลงอี้เสวียนย่างกายขึ้นมาก็ออกเดินทาง สายตาของผู้คนเต็มไปด้วยความเศร้า ราวกับน้ำหนักแห่งความทุกข์ในอดีตยังคงกดทับอยู่เหนือตำหนักแสงแรกของวันส่องกระทบไปทั่วบริเวณ สายลมพัดโชยเอากลิ่นธูปและเครื่องหอมลอยคละคลุ้งในอากาศ พร้อมกับกลิ่นความทุกข์แผ่ปกครอบคลุมทั่วทั้งวังหลวง

เลือดสีเข้มไหลซึมออกจากกลางแผ่นหลังของหลงอี้เสวียนเป็นเส้นยาว ไม่ว่าเซวียนอี้หยางจะพยายามกดแผลเพียงใดก็ไม่อาจหยุดยั้งได้ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจนแสบปลายจมูกเซวียนอี้หยางหน้าซีดราวกระดาษด้วยความตกใจ มือสั่นระริกยื่นเข้าไปพยุงอีกฝ่ายไว้ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา“ฝะ…ฝ่าบาท! ท่านโดนแทง!” เขาแทบตะโกน เสียงสั่นจนฟังแทบไม่ออกว่าเป็นความหวาดกลัวหรือความตกใจมากกว่ากันหลงอี้เสวียนหอบหายใจแรง กลิ่นเลือดคละคลุ้งอยู่ในลำคอ ทว่าดวงตาคมกริบกลับตวัดไปมองนักฆ่าอย่างเย็นเยียบ ไม่ต่างจากสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุมแต่ยังคงจองกัดไม่ยอมตายง่ายๆ ใบหน้าของของเขาเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยเลือด ยิ่งทำให้ดูดุดันน่าเกรงขาม จนเซวียนอี้หยางรู้สึกเหมือนยืนอยู่ข้างปีศาจร้ายมากกว่าอยู่ข้างคนเขาหาได้สนใจบาดแผลกลางแผ่นหลังไม่ ใบหน้าหล่อเหล่าเคร่งขรึมหาได้ฉายความเจ็บปวดออกมาสักนิด“ถอยไปข้างหลัง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมา ทั้งที่ลมหายใจขาดห้วงเป็นคำสั่งที่แฝงอำนาจมากพอให้หัวใจคนฟังสะท้านทว่าเซวียนอี้หยางกลับส่ายหน้า ไม่ยอมขยับแม้ครึ่งก้าว

พอได้ยินประโยคนั้น หว่านไป๋เยว่ถึงกับชะงักงันไปทันทีดวงตางดงามพลางเบิกกว้างเล็กน้อย ราวกับคำตอบนั้นทำให้นางตั้งตัวไม่ติด ไฉนเลยคาดว่าจะได้ยินคำตอบเช่นนี้หว่านไป๋เยว่เพียงจ้องมองบุรุษหน้าหวานตรงหน้าอย่างนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของนางสลับระหว่างเขากับคนที่ยังหลับสนิทบนเตียง ก่อนจะกลับมามองอีกครั้งด้วยความลังเลและตื่นตระหนกในทีเดียว คล้ายไม่เชื่อหูและในสิ่งที่ได้ยินนัก“คะ…คนรักงั้นหรือ” น้ำเสียงของนางสั่นพร่า ไม่แน่ชัดว่าเพราะตกใจหรือตีความไปไกลเพียงใดบุรุษ…และบุรุษ!?นางก้มมองหลงอี้เสวียนที่นอนแน่นิ่งบนเตียง แล้วเงยหน้ามองคนตรงสลับกันไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างหยุดไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยความแปลกใจยิ่งกว่าเห็นผีกลางวันแสกๆ เสียอีก“เช่นนั้น ท่านทั้งสองเป็นคู่รักกันจริงๆ หรือเจ้าคะ”น้ำเสียงนางเบาลงเอ่ยถามอีกครั้งอย่างไม่มั่นใจ คล้ายกลัวว่าหากพูดดังไปคำตอบจะยิ่งทำให้ตนหน้าแดงกว่าเดิมเซวียนอี้หยางที่เพิ่งโกหกไปสดๆ ถึงกับนิ่งค้างไปครู่หนึ่งเห็นชัดว่ามุมปากเขากระตุกนิดๆ ประหนึ่งอยากแก้ตัว แต่ก็แก้ไม่ได้แล้วในเมื่อคำพูดมันหลุดออกไปแล้ว ทว่าก่อนที่เขาจะได้ตอบ สตรีผู้นั้นกลับถอนหายใจยาวอย่าง

พอได้ยินถ้อยคำนั้น ใบหน้าซีดเซียวของหลงอี้เสวียนก็พลันถมึงทึงขึ้นมาทันใด ดวงตาคมกริบที่เมื่อครู่ยังทอดมองบุรุษตรงหน้าอย่างอ่อนโยน กลับแข็งกร้าววาวโรจน์ขึ้นราวกับคมดาบชโลมเลือดมุมปากหนากระตุกยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายยิ้มแต่ไม่ถึงกับยิ้ม หากแต่แฝงไปด้วยเพลิงโทสะลุกโชนอยู่ภายในฝ่ามือหนาค่อยๆ กำหมัดแน่นขึ้นทีละน้อย บรรยากาศที่เพิ่งคลายความกดดันไปเมื่อครู่กลับตึงขึ้นอีกครั้ง ราวกับตาข่ายสายหนึ่งถูกดึงจนตึง เส้นอากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกเซวียนอี้หยางเห็นท่าทางเปลี่ยนของอีกฝ่ายก็ชะงักงันทันทีถ้อยคำที่เพิ่งเผลอพึมพำออกมาเหมือนจะติดค้างอยู่ปลายลิ้นจนกลืนไม่ลง“จิตใจโหดเหี้ยมงั้นหรือ…” น้ำเสียงทุ้มต่ำของหลงอี้เสวียนแค่นพูดออกมาทีละคำอย่างเย็นเยียบ“เหอะ! พวกหมาขี้เรื้อนที่เอาแต่ลอบกัดผู้อื่น ควรดูสังขารเน่าๆ ของมันเองเสียก่อนเถิด”เขากัดฟันกรอด แค่นพูดออกมาอย่างเดือดดาลคล้ายโทสะพร้อมจะปะทุออกมาได้ทุกลมหายใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ระหว่างที่รถม้ากำลังเดินทางไปสุสาน พอถึงปลายเชิงเขาเปลี่ยวไร้ผู้คนผ่านไปมา รถม้าถูกดักซุ่ม โจมตีล้อมรอบด้วยนักฆ่าสวมชุดดำปิดคลุมทั้งร่าง เหลือให้เห็นเ