《ฝ่าบาท ข้าเป็นขันทีไม่ใช่สนม》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

พอสิ้นประโยคนั้น หมอหนุ่มถึงกับสะอึก ชะงักงันในทันที มือที่ถือถาดสมุนไพรสั่นจนเกือบหลุดปลิวจากนิ้วส่วนเซวียนอี้หยางตาเบิกกว้าง ริมฝีปากบางสั่นระริกเอ่ยออกมาอย่างตะลึงงันปนกระอักกระอ่วน“หลง…ฝ่าบาท ทรงกล่าวอะไรออกมา!” เขาร้องเสียงหลง และยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเห็นดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายฉายชัดทั้งความแน่วแน่และความไม่พอใจปะปนอยู่เซวียนอี้หยางก็ใจหายวาบ ราวกับอีกเสี้ยวลมหายใจ หากหลงอี้เสวียนลุกไหวจริงๆ เกรงว่าท่านหมอผู้นี้ก็คงจะถูกจับฟันคอคาเตียงอย่างไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำหลงอี้เสวียนหัวเราะเบาๆ แต่เย็นเยียบ แววตากลับมืดลึกดูแล้วน่ากลัวไม่น้อยแม้เขาจะเจ็บแทบขาดใจยังไม่วายหาเรื่องหยอกคน“เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือ…ว่าอะไรอยากได้สิ่งตอบแทน ข้าก็แค่เพียงทำเอ่ยในสิ่งที่ให้ได้เท่านั้น”หลงอี้เสวียนเลิกคิ้วตอบกลับอย่างเจ้าเล่ห์เซวียนอี้หยางถึงกับยืนตัวแข็งส่วนหมออู๋เซียนถอนหายใจแรง เหมือนอยากจะยกมือฟาดคนป่วยผู้นี้ให้สลบไปอีกทีเขายอมลดตัวให้อ่อนข้อไปแล้วหนึ่งส่วน แต่คนผู้นี้ยังดื้อดึง กัดไม่ปล่อยเสียจริง “หายไวๆ เถอะขอรับ ข้าจะได้ไม่ต้องมาทนฟังวาจาเช่นนี้อีก”อู๋เซียนเอ่ยอย่างเหนื่อยหน่ายราวกับหมดสิ้

ณ วังหลวงไม่เพียงแต่เหล่าขุนนางในท้องพระโรงที่วุ่นวายกับการหายตัวไปหลายวันของฮ่องเต้หลงอี้เสวียน…หากมีชีวิตอยู่ก็ไร้แม้แต่เงาหากจากสิ้นใจตายไปแล้วก็ไร้แม้แต่ร่างให้กราบไหว้…คลื่นใต้น้ำที่ก่อตัวอยู่ก่อนหน้าก็นี้ยิ่งปะทุรุนแรงขึ้นกว่าเดิม ท้องพระโรงในยามนี้คล้ายถูกพัดถล่มด้วยพายุลูกใหญ่ ทุกฝ่ายต่างสั่นคลอนจนแทบตั้งหลักไม่ทันเหล่าขุนนางทั้งหลายที่เคยแบ่งฝักแบ่งฝ่ายตั้งแต่เมื่อคราวฮ่องเต้หลงเฉิงเทียนสิ้นพระชนม์ ยามนี้พอฮ่องเต้หลงอี้เสวียนหายจากบัลลังก์ไป ก็รีบโยกย้ายเปลี่ยนมายืนข้างใหม่กันจ้าละหวั่นแทบไม่ทัน บางคนถึงกับหน้าซีดเผือดจนเกือบสะดุดล้ม ส่วนบางคนกลับยิ้มพรายยินดีอย่างอารมณ์เบิกบาน แอบลำพองว่าตนมีอำนาจอยู่ในมือ หวังฉวยโอกาสช่วงชิงบัลลังก์และอำนาจทั้งหมดไว้แต่เกรงว่า…คงไม่ง่ายอย่างที่คิดหากไม่ได้สกุลเซวียนคอยดูแลและรักษาความสงบเอาไว้ วังหลวงคงปั่นป่วนจนสิ้นไปแล้ว!แม้แต่วังหลังเองก็โกลาหลไม่แพ้กัน เหล่าสตรีทั้งหลายต่างร่ำร้องโวยวายจนใต้หล้าสั่นสะเทือน บ้างก็ถึงกับร่ำไห้สะอึกสะอื้นว่าไม่อยากกินยาพิษตามเสด็จไปข้างกาย เกรงว่าชะตาชีวิตยังมาไม่ถึง ไม่อาจตายตามโดยฝืนกฎสวรรค์ได้ห

เรื่องแผนการลอบสังหารฮ่องเต้หลงเฉิงเทียนที่เกิดขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อนนั้นหวังจื่อหลงเคยพูดคุยกับหลงอี้เสวียนแล้ว และพอจะล่วงรู้ดีว่าผู้อยู่เบื้องหลังเป็นฝีมือของผู้ใดแท้จริงแล้วก็คือ ฉางเจ๋อเจียน!คนสารเลวผู้กล้าฆ่าแม้แต่สหายร่วมสาบาน เพียงเพราะถูกความโลภและอำนาจกัดกินหัวใจจนสิ้น เหลือเพียงแค่ความมืดดำ!เพียงเห็นหน้าอีกฝ่ายครั้งหนึ่ง…ในอกของหวังจื่อหลงก็มีแต่ความหนักอึ้งครุ่กรุ่นที่พุ่งขึ้นมาอัดคับแน่น จนเขาต้องสูดลมหายใจลึกหลายครั้งเพื่อบังคับให้โทสะไม่ปะทุออกมาเป็นไฟอย่างไรเสีย นี่คือความแค้นโดยตรงของสหายเขามิอาจก้าวล้ำ หรือเอื้อมมือไปจัดการแทนได้มีเพียงต้องปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามกระดานหมากที่หลงอี้เสวียนวางไว้แต่แรกเท่านั้นเมื่อหวังจื่อหลง องครักษ์จื่อ และเหล่าทหารนับสิบก้าวเข้าสู่วังหลัง บรรยากาศทั้งวังเหมือนอุณหภูมิดิ่งตกจนเย็นยะเยือกใบหน้าของพวกเขาแต่ละคนราบเรียบนิ่งไร้อารมณ์จนเหล่าดอกไม้งามในตำหนักที่กำลังเบ่งบานก็ถึงกับเหี่ยวเฉาแทบคอพับไม่เว้นแม้แต่บรรดาสตรีทั้งหลาย…บางคนเพียงเห็นเงาร่างของพวกเขาปรากฏ ก็ถึงกับหันตัววิ่งหนีเข้าเรือน ปิดประตูลงกลอนแทบไม่ทันไฉนเลยผู

อู๋เซียนก้าวเข้ามาในห้องด้วยอย่างมั่นคงเฉกเช่นทุกวัน ร่างสูงสวมใส่อาภรณ์ซีดเซียวหากแต่สะอาดสะอ้านและเรียบร้อย กลิ่นสมุนไพรจางๆ ลอยละมุนตามมาติดตัว ทำให้บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบลงชั่วขณะ“บาดแผลของฝ่าบาทสาหัสไม่น้อย” น้ำเสียงทุ้มราบเรียบ แต่กลับแฝงความเย็นชาที่ทำให้หลงอี้เสวียนเห็นหน้าแล้วเบื่อหน่ายเขาแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ มุมปากหนากระตุกโค้งยกยิ้มเยาะอย่างเย้ยหยัน สายตาของหลงอี้เสวียนทอดมองบุรุษผู้มาใหม่ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า“วางใจเถอะ ข้าไม่ได้ง่ายๆ แน่ ที่มีลมหายใจก็หาใช่เพราะฝีมือของเจ้าเก่งกาจแต่เป็นข้ากัดฟันอดทนมาจนถึงตอนนี้ต่างหาก” น้ำเสียงทุ้มเต็มไปด้วยความเย้ยหยันไม่ปิดบังเลยว่า เขาไม่ถูกชะตากับหมอหนุ่มผู้นั้นสักนิดกล่าวได้ว่าชังขี้หน้าเข้ากระดูกดำเสียด้วยซ้ำ!อู๋เซียนมองอย่างไม่สะทกสะท้าน พลางเลิกคิ้วสูงเล็กน้อย “อา…ที่หายดีหาใช่เพราะฝีมือข้า หากแต่เป็นความสามารถของเจ้าใช่หรือไม่”สายตาของอู๋เซียนจับจ้องเขม็งไปที่คนป่วยดื้อรั้นนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยใจ เหตุใดจึงเถียงคำไม่ตกฟากเช่นนี้ เสมือนเด็กสามขวบที่พยายามอยากเอาชนะก็ไม่ปาน มิหนำซ้ำยังกล้าดีอย่างไรกล่าวว่าเป็นความสามาร

ผ้าห่มบนเตียงขยับแผ่วเบา ก่อนที่ดวงตาคมกริบคู่หนึ่งจะโผล่มองขึ้นมา ทั้งดื้อ ทั้งขุ่นเคืองปนความหึงหวงฉายชัดออกมาเซวียนอี้หยางเห็นดังนั้นก็แทบถอนหายใจอีกรอบหลงอี้เสวียนพึมพำต่ำๆ ราวกับออกคำสั่ง“เช่นนั้น ก็อย่าไปดื่มชากับมัน” เขาผ้าห่มขยับอีกนิด เสียงทุ้มต่ำยังคงเจือด้วยดื้อรั้นไม่ยินยอม“วังหลวงก็มีชา…หากเจ้าอยากดื่ม ข้าก็ชงให้ได้!”สายตาคมกริบคู่นั้นช้อนสบกับบุรุษหน้ายังคงเจือด้วยความไม่พอใจอยู่เจ็ดส่วน ริมฝีปากหนาเม้มเป็นเส้นตรง“รูปร่างบางเพียงนี้…จะดื่มอะไรกับมันได้มากเพียงใดกัน”ปลายน้ำเสียงแผ่วเบาคล้ายพึมพำบ่นกับตนเอง แต่ก็ชัดพอให้เซวียนอี้หยางที่ยืนอยู่ไม่ห่างได้ยินไปด้วย ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ท่าทางออกนอกหน้าเช่นนี้นั้น…เขาเอ่ย “ฝ่าบาทกำลังหึงหวงข้าอย่างงั้นงั้นหรือ”เซวียนอี้หยางเอ่ยเสียงอ่อน ใบหน้าหวานปรากฏรอยยิ้มจางๆ อย่างหยอกเย้า พลางโน้มเข้าใกล้ จนระยะห่างเหลือเพียงคืบ“เพ่ย! หลงอี้เสวียน”ทันใดนั้น เสียงของหวังจื่อหลงก็ตะโกนร้องดังลั่นมาตั้งแต่ระเบียงหน้าตำหนัก ราวกับพายุหอบโทสะถั่งโถมเข้ามา“ทั้งวังหลวงกำลังปั่นป่วนโกลาหล! แต่ไฉนคนผู้นี้ยังนอนซุกหัวมุดอย