ฝ่าบาท ข้าเป็นขันทีไม่ใช่สนม

ฝ่าบาท ข้าเป็นขันทีไม่ใช่สนม

last updateÚltima atualização : 2026-04-02
Por:  วอลจูCompleto
Idioma: Thai
goodnovel4goodnovel
Classificações insuficientes
33Capítulos
744visualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

เซวียนอี้หยาง บุตรชายสกุลขุนนางฝ่ายบู๊ ผู้มีพรสวรรค์ด้านการจับไหสุรา เกียจคร้านจนใครๆ ต่างส่ายหน้า ชีวิตอยู่กับโรงเตี๊ยมมากกว่าสนามรบ ทว่าชะตากลับเล่นตลก จู่ๆ เขาก็ต้องเข้าวังหลวงในฐานะขันที...ภายใต้ภารกิจลับสำคัญ หน้าที่ของเขาหาใช่ดูแลรินน้ำชา หาใช่พัดวีแต่คือปกป้องมังกรหนุ่มให้รอดถึงวันพรุ่งนี้! และไม่มีใครควรรู้ว่าเขา…คือ บุรุษครบสามส่วน การปลอมตัวควรทำให้เขากลมกลืนและอยู่รอดอย่างเงียบเชียบ ทว่าใบหน้าหวานเกินเหตุกลับไปสะดุดตาคนผู้หนึ่งเข้าเต็มๆ จากที่คิดว่าจะหลบสายตามังกร กลายเป็นว่ามังกรกลับจับตาเขาทุกลมหายใจ ยิ่งนานวัน “ฮ่องเต้หลงเฉิงเทียน” ยิ่งแสดงท่าทีไม่ปกติ จับแขน เขย่าคาง ลากเข้าไปใกล้ไม่เว้นวัน ราวกับทุกฝีก้าวตะโกนว่า 'เจ้าต้องเป็นของข้าเพียงผู้เดียว' ยิ่งตามติด เขายิ่งกลัวว่าความลับจะถูกเปิด แต่พอยิ่งดิ้นให้หลุด มังกรกลับยิ่งรัดแน่นกว่าเดิม “ฝ่าบาท! ปล่อยข้าเถิด ข้าเป็นขันทีหาใช่สนม!” แทนที่จะปล่อย อีกฝ่ายกลับยิ้ม ราวกับกำลังตอบในใจว่า ไม่ว่าสนมหรือขันที ตราบใดที่เป็นเจ้า ข้าก็อยากได้ทั้งนั้น

Ver mais

Capítulo 1

๑ ขันทีใหม่ในตำหนักมังกร

Chapter 1

“Ahh,.... Tell me you love me." Those words flowed in Aria’s room followed by loud Moans.

"I love you! I love you, Aria, so much." The man in the room replied and Sharon froze, in shock.

The pregnancy slip in her hands instantly fell to her foot and her initially blushing face drained of color, not because of the pregnancy sickness but because the voice that flowed freely out of Aria’s room belonged to her husband, Andrew.

There is no way it would be Andrew. He was supposed to be at work!

And for Aria, she was never interested in men!

Sharon didn’t want to believe what she had just heard.  She had always believed her husband would never cheat on her but not until this day, even when she received an anonymous message about his husband's extra-marital affair, she never believed it, but she never imagined she would catch him red-handed in the act on their special day.

It was their fifth wedding anniversary, however, Her anniversary was made special by the discovery of her pregnancy,

Sharon wasn’t barren, she had been pregnant several times. However, each ended in miscarriage. After many unfortunate miscarriages due to her fragile womb and repeated miscarriages, she struggled to conceive.

Aria, her stepsister had taken her to a fertility hospital and finally, she was pregnant again.

She wanted to reveal Aria as a surprise but Sharon received a surprise from her instead.

Sharon looked down at Andrew's clothes that were scattered across the living proving it was Andrew, it was the same suit she had chosen for him when going to work.

Her mind refused to process what it was seeing. She took her feet and walked into the room where the loud moans were coming from.

Sharon looked at the lean frame of Andrew's body on the bed, moving intensely, with a woman beneath him. Her face was obscured by a thick mass of blonde hair. Sharon didn't want to believe it was Aria, but there was no denying it—it was stepsister, Aria

The two were so intense that they didn’t notice her until a whimper leaked from her lips.

They stopped abruptly and turned to her side, Andrew panicked seeing his wife of five years.

"B-Babe, what are you doing here?" Andrew's voice trembled, hastily grabbing the bedspread to cover his nudity.

A tear rolled down Sharon's face as her words were stuck in her throat.

Without a word, Sharon's gaze drifted to Aria. In Aria's eyes, a fleeting spark of malice flickered.

"Babe, it's not what you're thinking," Andrew said, moving closer to Sharon. Sharon's eyes followed him, struggling to hold back more tears that were threatening to fall.

Her gaze shifted back to the bed, now conspicuously empty. Aria was gone. Sharon's brow furrowed in confusion, but before she could piece the situation together, a sudden, forceful strike to her head plunged her into darkness

“I told you, the crazy bitch already found out!” Aria's voice sneered, the last thing Sharon heard before succumbing to unconsciousness.

-

Sharon heard a few snaps of fingers over her head shaking her back to awareness,  her lashes trembled and her eyes slowly opened up. Seeing Aria standing right in front of her, she panicked and tried to move but that was when she noticed she had no chance or power to, She slowly recognized that she was bound hand and leg with a thick rope to a chair.

The memory came back to her, how she had caught her sister with her trusted husband.

A tear rolled down her face, she had trusted the both of them so much and she never believed she could be betrayed by the two.

“You are up.”

Sharon looked up at Aria who had now dressed up, her messy hair had been combed down, for a minute Sharon began to wonder how long she had been out.

“What’s going on Aria? Why am I tied up after everything you did? Why are you doing this to me.” Sharon cried.

“You should relax and watch,” Aria mumbled.

Just then, the door of the room was opened without hesitation and a familiar figure walked in. It was Andrew.

Seeing him, Sharon instantly sighed in relief.

 “Andrew! Thank goodness you're here! I don’t know what’s gotten over Aria, she tied me up to the chair, just untie me, and let's talk about what led you to her bed.” She added in her mind of confusion.

However, Andrew wordlessly ignored her, instead, he walked over to Aria,

“Babe.” He muttered placing a kiss directly on her lips leaving Sharon speechless.

Aria pulled out of the kiss and laughed crazily seeing the shocked expression on Sharon’s face.

“Relax, he isn’t here to save you.” She smirked.

Aria laughed sadistically while Sharon tried arranging the pieces of information gradually in her head, yet she couldn’t understand what was going on.

Aria leaned a bit to her size, and that was when she noticed a necklace

Aria's sudden movement caused her necklace to swing forward, the pendant dangling precariously close to Sharon's face. Sharon instantly recognized the necklace, it was the same necklace Andrew had given her to promise their love,

Aria had the same one too?

“What? You're shocked?" Aria laughed maniacally, and Sharon felt shivers from it. Aria had noticed she was staring at the necklace on her.

“I got this first from Andrew.” She added rubbing her index finger on it.

A deadly smirk suddenly appeared on Aria’s face

“I hate it when I see it on you too,” Aria said and violently snatched the necklace from Sharon’s neck.

A tear instantly rolled down her face, The two had been dating all along?

“Do you think Andrew loves you? He only married you because I asked him to.”

Tears followed down her eyes upon hearing that.

“But why did you do all that?” Sharon said. She didn’t think she had ever wronged Aria or did anything bad to her.

“Do you know how sick I am of seeing your face, Sharon? I hate you, I hate the fact that everything was willed down to you, I mean I’m also his child.” Aria yelled but yet Sharon couldn’t understand

“But, I'm not willing to let you have what was supposed to be mine. So I'm going to destroy you and so I can also inherit everything." She added confusing her more.

There was no inheritance anywhere. Their father died and left a lot of debts behind, but she managed to pay them off before she got married to Andrew.

“What are you talking about?” She was forced to ask.

“I learned everything from Dad’s lawyer, At 23 you will be half of his properties if you are married, I know that’s why you forced yourself on Andrew to marry you.”

“Once you get married and give birth to your first child, the second half is going to be willed down to you.” She added leaving Sharon even more stunned.

“D-Dad?”

"No way..." Sharon shook her head in disbelief.

How come she didn’t know about any of this?

“Andrew and I planned this. I told him to marry you so that I would be in control of your marriage. I’ll be able to ruin you and I’ll be able to take over everything your dad and your mother owned."

“And Instead of going home to grief, I’m going to put an end to your mystery and suffering,” Aria added dangerously.

Sharon who was still left stunned turned to Andrew.

“I’m carrying your child, Andrew,” Sharon said in tears but Aria burst out laughing.

“What do you think? All your miscarriages, how did you think they happened?” She smirked maliciously.

Sharon blinked twice trying to run everything she had heard through her brain.

“What are you talking about?" She questioned, unable to believe what she heard.

Aria was the one who stayed with her through her storms, there was no way she would do that to her.

“All your miscarriage was caused by Andrew and I. Andrew had been drugging you all this while.” She said plainly on her face.

“I mean I can’t watch you carrying my man’s child.” She shrugged.

“And I can’t watch you take everything I was supposed to own. Getting your child will get you all the properties too.” Aria said and Sharon instantly broke down into tears.

“Relax girl, This isn’t time for your little tears, you should think of escaping from here,” Aria said dangerously.

“S-So what are you planning to do with me?” Sharon stuttered.

“You should relax and watch.” Aria grinned and she watched her pull out a kitchen knife out of nowhere

Sharon panicked.

“You don't have to do this, Aria! We are sisters. I will leave everything for you, both the inheritance and.. and Andrew, just Please don't.” Sharon pleaded.

Aria ignored and drove the knife at her sister's chest while Andrew watched and said nothing. Sharon's screams filled the air, loud with agony. Her innocent blood was spilled, staining the floor.

Sharon didn’t want to die now, she didn’t want to leave without getting her revenge.

  

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
33 Capítulos
๑ ขันทีใหม่ในตำหนักมังกร
สายลมอ่อนต้นฤดูใบไม้ผลิพัดต้องยอดสนจนเกิดเสียงเสียดสีกันเบาๆ อยู่หน้าประตูวังหลวง เหล่าทหาร นางกำนัล และขุนนางเดินขวักไขว่ไปตามหน้าที่ ทว่าเมื่อประตูใหญ่เปิดออก ใครคนหนึ่งกลับมุดผ่านช่องแคบระหว่างเหล่าผู้คุมแล้วก้าวพรวดเข้าไปเหมือนลูกหมาจรจัดหลงฝูงเซวียนอี้หยาง บุรุษหนุ่มรูปร่างเล็ก ผิวขาวจัด ดวงตากลมใสคล้ายสตรี สวมใส่อาภรณ์สีเข้ม ตั้งใจจะเข้าไปอย่างสงบเรียบร้อย ท่วงท่าสง่างามแต่…เขาดันสะดุดชายเสื้อของตนเอง กึ่งล้มกึ่งกลิ้งเข้าไปต่อหน้าผู้คุมซะอย่างงั้น“เจ้าเป็นใคร!”น้ำเสียงเข้มของทหารยามดังขึ้นจนเขาตกใจแทบสิ้นสติเซวียนอี้หยางยกมือขึ้นเหนือศีรษะทันที ดวงตากระพริบปริบๆ ริมฝีปากบางเม้มแน่น “ขะ…ข้าเป็นขันทีใหม่ขอรับ!”ยิ่งพูดก็ยิ่งฟังดูไม่น่าเชื่อ น้ำเสียงหวานรื่นหูหาได้เล็กแหลมน่ารำคาญ มิหนำซ้ำเพราะใบหน้าอ่อนหวานนั้น ยังดูคล้ายคลึงสตรีไม่เหมือนขันทีสักนิดทหารยามหรี่ตาลง ไล่สำรวจมองบุรุษหน้าหวานตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความลังเลและชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจ“ชื่อแซ่อะไร!”เซวียนอี้หยางสะดุ้งเฮือกทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงทุ้มเข้มเอ่ยขึ้นมา ท่าทางของเขาสั่นไหวชัดเจนราวกับความหว
Ler mais
๒ ฮ่องเต้ผู้เป็นชาแต่ใจอ่อนกับผู้เดียว
เซวียนอี้หยางก้าวเข้ามาในตำหนักหย่งเทียนตามคำสั่ง มือไม้ยังสั่นระริกด้วยความลนลานทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรผิด ทว่าเขากลับอยากจะวิ่งหนีให้พ้นสายตาคมกริบของบุรุษผู้นั้นที่จับจ้องมองไม่วางตาเหลือเกินแต่กลับต้องพยายามรักษาท่วงท่าตนเองให้สง่างาม สุขุมและเย็นชาให้สมกับเป็นขันทีหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งเมื่อบานประตูปิดลง ความเงียบงันก็แผ่เข้าปกคลุมฮ่องเต้หลงอี้เสวียนยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้หอมไม่ขยับทว่าดวงตาคมกริบที่กวาดมองมาทางเขาเพียงครู่เดียว แต่ทำเอาหัวใจเซวียนอี้หยางเต้นแรงจนผิดจังหวะ“ฝนหมึกให้ข้า…และอย่าได้ทำตัวน่ารำคาญ”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นราบเรียบ แต่กลับไม่กดดันเสียจนหายใจไม่ออกเซวียนอี้หยางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ด้วยความยากลำบาก“ขะ…ขอรับ!”เขาพยักหน้าหงึกๆ แต่มือกลับกำชายเสื้อจนแน่น ก่อนจะเหลือบมองแท่นฝนหมึกที่แห้งเหือดอยู่ข้างกาย แล้วแอบถอยห่างจากบุรุษผู้นั้นอย่างไม่รู้ตัวหลงอี้เสวียนเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ สายตาลุ่มลึกกวาดมองบุรุษหนุ่มที่มีท่าทางฮวบฮาบราวกับสตรี มุมปากหนายกขึ้นเล็กน้อยคล้ายยิ้มแต่ไม่ถึงกับยิ้มแต่กลับกดดันจนคนมองใจสั่นเขาเห็นอีกฝ่ายถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว จึง
Ler mais
๓ คือแรกในตำหนักหย่งเทียน
บรรยากาศยามค่ำคืนภายในของวังหลวงเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตนเอง สายลมเย็นพลิ้วผ่านมาแผ่วเบาปะทะผิวกายราวจะแทรกซึมเข้าสู่กระดูกแสงโคมไฟสลัวส่องพร่าอยู่ทั่วทั้งตำหนักหย่งเทียน เหล่าองครักษ์ผลัดเปลี่ยนเวรยามตามตำแหน่งเฝ้าระวังอย่างเคร่งครัด โดยไม่รู้เลยว่าในมุมหนึ่งของตำหนักนั้น มีคนผู้หนึ่งกำลังสู้กับความง่วงงุนอย่างสุดชีวิตเซวียนอี้หยางนั่งพิงเสาไม้กลางห้อง ดวงตาค่อยๆ ปรือลงด้วยความเหน็ดเหนื่อย คล้ายจะเผลอหลับไปทั้งที่ยังอยู่ในหน้าที่คืนนี้เป็นคืนแรกที่เขาต้องคอยเฝ้าระวังความปลอดภัยให้ มังกรผู้นี้แต่ร่างกายกลับล้าเกินรับไหว หนังตาหนักราวถูกค้อนทุบแม้หน้าที่ของขันทีจะดูเหมือนไร้ประโยชน์ เอาแต่เดินตามฮ่องเต้รายงานทุกลมหายใจ แต่หากพูดกันตามตรง…ทั้งวังกว้างใหญ่นี่ มีผู้ใดทำงานหนักกว่าเขาบ้างไหม!นี่หาใช่งานขันทีแล้ว นี่มันงานพี่เลี้ยงเด็กชัดๆ!ทั้งที่งานไม่หนักก็จริง แต่เรื่องยิบย่อยมากมายเสียจนแทบลากสังขารไม่ไหวโดยเฉพาะการต้องคอยเดาความคิดของมังกรผู้นั้นที่ไม่เคยเอ่ยปากบอกความต้องการของตนสักคำ!หากอยากดื่มชาก็ควรพูดออกมา มิใช่เพียงเหลือบมองจอกน้ำชาแห้งเหือดจนริมฝีปากแ
Ler mais
๔ เช้าของความวุ่นวาย
เช้าวันถัดมาแสงแดดอ่อนยามสายสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามา แพขนตางามคู่นั้นกระพริบสั่นถี่คล้ายถูกรบกวน ร่างเล็กที่นอนสงบนิ่งบนเตียงกว้างจึงพลิกตัวเลี่ยงแสงที่เริ่มทาบทับลงบนใบหน้าหัวเข้มขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความร้อนเบาบางจากแสงแดด เขาลืมตามองเพดานเพียงชั่วครู่ ก่อนจะขยับกายหนีอย่างเกียจคร้านแล้วเลื่อนตัวไปยังอีกฝั่งหนึ่งของเตียง ตำแหน่งที่ไร้แสงสะท้อนส่องและให้ความเย็นมากกว่าหลงอี้เซวียนหาได้จะดีดตัวตื่นขึ้นมาไม่ เปลือกตายังคงปิดสนิทอย่างเกียจคร้านทว่า ขณะที่ร่างสูงขยับตัว…ที่ข้างๆ บนเตียงอ่อนพลันอ่อนยวบลงไป จนเขาที่กำลังเคลิบใกล้หลับต้องลืมตาขึ้นมาดูหลงอี้เสวียนลุกขึ้นยืนอยู่ข้างเตียง สายตาคมกริบมองร่างบางที่นอนขดตัวอยู่บนมุมเตียงด้านนอกในท่าที่ดูไม่ค่อยสบายนัก ผ้าห่มถูกดึงไปถึงครึ่ง ทว่ากลับยังคงหลับสนิทเหมือนไม่รู้ตัวว่าเมื่อคืนได้ผล็อยหลับอยู่ข้างฮ่องเต้เสียอย่างนั้นดวงตาของเซวียนอี้หยางพร่ามัวราวกับปกคลุมด้วยหมอกยามเช้า เขากระพริบตาถี่ๆ อยู่หลายครั้งแต่ก็ยังไม่ตื่นเต็มตาเสียที ร่างกายยังอ่อนล้าเหมือนถูกดึงไว้ให้อยู่บนเตียงนุ่มไม่ยอมลุกแต่แล้ว…สายตาที่พร่าเลือนค่
Ler mais
๕ ความลับที่ถูกคาดคั้น
ไฉนเลยเซวียนอี้หยางจะข่มตานอนหลับลงได้อีก หลังจากที่ประตูตำหนักปิดลงอย่างแผ่วเบา ภายในจึงตกอยู่ในความเงียบงันเขานอนนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง กวาดสายตามองเพดานสูงตรงเบื้องบนอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าควรจัดการชีวิตของตนอย่างไร หรือคงต้องกลับไปจวนสกุลเซวียนแล้วสารภาพว่าไร้ความสามารถ ยอมจำนนต่อชะตากรรม ให้บิดาจับไปเป็นทหารในค่ายเสียให้สิ้นเรื่อง ส่วนชีวิตที่ต้องดำเนินต่อไปนั้น…เขาก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร หากไม่ตายกลางสนามรบก็คงใช้มันอย่างไร้จุดหมายแน่เซวียนอี้หยางนอนนิ่งอยู่นาน ความเหน็ดเหนื่อยจากเมื่อวานทำให้เขาไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อใด มิหนำซ้ำยังไม่ทันรู้ตัวอีกว่ามีผู้ใดอุ้มเขาขึ้นมานอนบนเตียงใครกัน…ผู้ใดอุ้มเขาเข้ามา!?ความคิดนั้นทำให้เซวียนอี้หยางรู้สึกสับสน จนเอ็นขมับเต้นตุบๆ ปวดเกร็ง ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นและรีบออกจากตำหนักทันทีวังหลวงกว้างใหญ่เกินกว่าที่เขาเคยคิดไว้ และนี่ก็เป็นเพียงวันที่สองที่ได้เข้ามาเมื่อวานนี้เซวียนอี้หยางยังไม่ทันได้สังเกตสิ่งใด เพราะมัวแต่ยุ่งวุ่นอยู่กับการปรนนิบัติบุรุษผู้นั้นเซวียนอี้หยางเดินสำรวจรอบๆ ตำหนักที่เพิ่งออกมาสายตาของเขากวาดมองไปทุก
Ler mais
๖ ปั้นน้ำเป็นตัว
เหล่านางกำนัลและทหารยามที่เดินผ่านบริเวณนั้นต่างเบิกตากว้าง บางคนถึงกับชะลอฝีเท้า หยุดมองด้วยความสนใจทั้งสิ้นภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า…คือขันทีเซวียนกำลังชักสีหน้ามีปากเสียง แถมยังหาเรื่องพระสนมเหม่ยเฟยงั้นหรือ!?หลายคนถึงกับยกมือขึ้นขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลัวว่าตนเองจะสายตาเลอะเลือนมองผิดไปร่างบางของเซวียนอี้หยางชะงักกึกทันที ดวงตากลมโตเบิกขึ้นด้วยความตกใจคล้ายไม่อยากเชื่อ เขามองตามฝ่ามือตนเองที่ถูกสตรีตรงหน้าบีบบังคับให้ยื่นไปคว้าอาภรณ์ของนางอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำท่าทางให้ดูราวกับเขาเป็นคนลงมือเสียเองนี่นาง…กำลังปั้นน้ำเป็นตัวใส่เขาอย่างนั้นหรือ!?“ปะ…ปล่อยข้า!”เขาสะบัดมือบางออกตามสัญชาตญาณ ทั้งยังสะบัดทิ้งแต่กลับยิ่งทำให้อาภรณ์ของนางขยับตามแรง ทว่าภาพที่ออกมากลับดู เหมือนเขาลงมือจริง ยิ่งกว่าเดิมเสียอีกเสียงซุบซิบเริ่มดังตามมาเกือบจะทันทีสั่นไหวในอากาศเหมือนเปลวไฟที่กำลังลามไปทั่วตำหนัก“ตายแล้ว…ขันทีไปจับอาภรณ์พระสนมเหม่ยเฟยหรือ!?”“นี่มันเรื่องใหญ่แล้วนะ!”“เขาบ้าหรืออย่างไร!”ถ้อยคำซุบซิบเหล่านั้นดังแว่วมาถึงหูของเซวียนอี้หยางเป็นระลอกไม่หยุด จนเขาได้แต่ยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อราวถู
Ler mais
๗ เรื่องที่ไม่ควรกล่าวถึง
ความเงียบระหว่างทั้งคู่ยืดยาวขึ้นอย่างน่าอึดอัดเซวียนอี้หยางเก้ๆ กังๆ สายตาล่อกแล่กไปมา นั่งนิ่งตรงนั้น แอบเหลือบตาขึ้นมองพี่ชายแล้วรีบหลุบลงทันที ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะมองทะลุความลับทั้งหมดของเขาเซวียนจื่อเหวินเลิกคิ้วอย่างจับผิด“เงียบเช่นนี้…น่าสงสัยนัก” เขาเอ่ยเสียงเรียบ พลางยกน้ำชาขึ้นจรดริมฝีปากค่อยๆ ลิ้มรสช้าๆ อย่างละเมียดละไมพอได้ยินคำนั้น หัวใจของเซวียนอี้หยางกระตุกวาบเขารีบแสร้งกระแอมไอ พร้อมกับดึงสีหน้าราบเรียบให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้“ข้า…เพียงคิดว่ายามเช้าเช่นนี้ หาได้อันตรายนัก ไม่ว่าผู้ใดก็นอนตื่นสายกันทั้งสิ้น ไม่เว้นแต่นักฆ่าที่ทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อย ข้าจึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องเร่งรีบนัก” น้ำเสียงของเขาสั่นน้อยๆ จนได้ยินชัดเจนเซวียนอี้หยางเอาแต่จ้องมองจอกน้ำชาเย็นเฉียบในมือเซวียนจื่อเหวินขมวดคิ้ว เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้เพียงคืบ“หึ! อย่างงั้นหรือ”สายตาคมกริบจ้องมองนิ่งๆ เหมือนอยากจะควักหัวใจของอีกฝ่ายออกมาดูให้รู้ความจริงช่างเป็นคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเหลือเกิน!ทว่า เพียงคำสั้นๆ คำนั้น หยาดเหงื่อเย็นก็ไหลซึมตามไรผมของเซวียนอี้หยางลงมาตามกรอบใบหน้าหวาน เขาเม้มริ
Ler mais
๘ ความหึงหวง
กว่าหลงอี้หยางจะออกจากท้องพระโรง ฟ้าก็มืดสนิทพอดีแสงตะเกียงสลัวตามโถงทางเดินทอดเงายาวจนทาบลงบนใบหน้าหล่อเหลาของฮ่องเต้หลงอี้เสวียนที่เคร่งขรึมอยู่แล้ว กลับยิ่งทำให้ดูน่าเกรงกลัวขึ้นไปอีกหลายเท่าบรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวด้วยความกดดันเสียจนเหล่าทหารองครักษ์และนางกำนัลที่เดินตามหลังมา ต่างพากันก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสบตา หรือไม่กล้ากระทั่งหายใจแรงด้วยซ้ำเสียงฝีหนักแน่น ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งทางเดิน แฝงความขุ่นเคืองอย่างชัดเจนหลงอี้เสวียนยังหงุดหงิด เหล่าขุนนางพวกนั้นไม่หายกระทั่งเขาก้าวเท้ายังไม่ทันพ้นขอบบานประตูประตูตำหนัก ความเย็นเยียบแฝงโทสะที่ปะทุอยู่ลึกๆ ก็ยิ่งทวีขึ้นอีก เมื่อรู้ว่าได้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นในระหว่างที่เขาไม่อยู่คนคนนั้นควรจะอยู่ในตำหนัก ทั้งที่สมควรจะรออย่างสงบเสงี่ยม นอนอยู่บนเตียง ไม่ออกไปก่อเรื่องใดทั้งสิ้นแต่สิ่งที่ได้ยินกลับเป็น…ขันทีน้อยของเขาผู้นั้นไปทำเรื่องวุ่นวายกับสตรีวังหลัง!มุมปากหนาของหลงอี้หยางกระตุกโค้งยกขึ้นเล็กน้อยทันที คล้ายยิ้มแต่ไม่ถึงกับยิ้ม ทว่าเย็นเยียบเสียจนพลันทำให้บรรยากาศอึมครึ้มราวกับมีพายุฝนตั้งเค้าสายตาคมกริบหรี่ลง พยายามข่มโทสะไม่
Ler mais
๙ ดอกเหมยอาบยาพิษ
เหม่ยเฟยนั่งเอนกายผ่อนคลาย จิบน้ำชาริมหน้าต่างอย่างอ้อยอิ่ง ปลายนิ้วเรียวลูบจอกเคลือบปั้นดินเผาเนื้อดีเบาๆ ราวกับกำลังเพลิดเพลินตกความสุขของตนเอง ดอกเหมยที่เคยบานสะพรั่งเมื่อเดือนก่อน บัดนี้ร่วงหล่นโปรยปรายตามแรงลม เฉกเช่นตำแหน่งที่เคยร่วงโรยของนางในวันวานทว่าแต่วันนี้ ความรู้สึกนั้นกำลังพลิกกลับอีกครั้งเสียงซุบซิบจากเหล่านางกำนัลนอกเรือนลอยมาตามลม“ได้ยินหรือไม่…พระสนมเหม่ยเฟย ถูกขันทีข้างกายฝ่าบาทผลักจนล้มเชียวนะ!”“ยังจะต้องถามอีกหรือ…ข่าวลือลุกลามกระจายไปทั่วทั้งวังหลวงแล้ว ยิ่งกว่าไฟลามทุ่งหญ้าแห้งเสียอีกว่า ไม่แน่ฝ่าบาททรงลุ่มหลงขันทีผู้นั้นจนไม่แลนางแล้วต่างหาก!”“เพ่ย! ได้อย่างไรกัน...ระวังปากของเจ้าเสียบ้าง หากมีผู้ใดผ่านมาได้ยินเข้าคงไม่พ้นถูกตัดหัวแน่!”เหม่ยเฟยได้ยินชัดทุกถ้อยคำ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มกว้างคล้ายยิ้มรับลมเย็น หากแต่ลึกลงไปกลับเต็มไปด้วยความเยาะหยันและพึงพอใจไม่น้อยกับผลลัพธ์“ลุ่มหลงขันทีงั้นหรือ…” นางพึมพำพูดแผ่วเบา ค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้หอม นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเปล่งประกายวาววับขึ้นมา นางเอียงหน้าเล็กน้อย มองกลีบดอกเหมยที่ร่วงหล่นลงกลางลาน“หึ! ทว่าตำแหน่งนั
Ler mais
๑๐ ใกล้ชิดเกินไปแล้วฝ่าบาท
สองสามวันมานี้ อารมณ์ของบุรุษผู้นั้นดีจนผิดสังเกตจริงๆหวังจื่อหลงขมวดคิ้วมุ่น สายตาคมกริบหรี่ลงมองสหายของตนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาตวัดพู่กันเขียนฎีกาไม่หยุดหย่อน เขียนจนหมึกแห้ง หมึกหมด ครั้งแล้วครั้งเล่า ซ้ำยังมีขันทีหน้าหวานคอยฝนหมึกให้ไม่เว้นวางและรินน้ำชาให้ไม่มีวันแห้งเหือดยิ่งมอง…เขายิ่งรู้สึกตงิดใจอย่างบอกไม่ถูกเพราะรู้นิสัยของหลงอี้เสวียนดีเกินกว่าผู้อื่นคนผู้นี้หากคิดอยากเข้าใกล้ผู้ใด แม้บัลลังก์มังกรยังสามารถโยนทิ้งเพื่อเดินเข้าไปหาด้วยตนเองหรือแท้จริงแล้ว นี่เป็นเพียงข้ออ้างให้เข้าหาขันทีเซวียน!?อีกทั้ง ในวังหลวงมีขันทีเซวียนผู้เดียวกระมังที่ฝนหมึกได้...คนอื่นทำไม่ได้แล้วงั้นหรือ!?หวังจื่อหลงนั่งอยู่ในศาลาริมสระบัวมานานพอจะจุดธูปได้หนึ่งก้าน ทั้งที่ตั้งใจจะมาดวลหมากกับสหายเพื่อให้ผ่อนคลายสักหน่อย อีกฝ่ายจะได้ไม่ต้องพาลฟาดงวงฟาดงาลงใส่ขุนนางหรือนางกำนัลอย่างที่ผ่านมาดูเสียว่าเขาเป็นสหายที่ดีเพียงใดกันแต่เขารอจนแล้วจนเล่า หลงอี้เสวียนกลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาหายใจด้วยซ้ำ มัวก้มหน้าเขียนอยู่อย่างนั้นจนชวนให้เขาหนักใจแทนสุดท้าย หวังจื่อหลงก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่น้ำเสียง
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status