Semua Bab Friend Zone | ข้ามเขตเพื่อน: Bab 11 - Bab 20

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาณ บ้านพักส่วนตัวของไอริส ก๊อก ก๊อก ก๊อก!“บอกว่าไม่ให้รบกวนไง” เสียหวานพูดขึ้นในขณะที่ยืนกอดอกมองบานประตูห้องพักของตัวเอง บอกว่าไม่ให้รบกวนก็มาเคาะห้องกันไม่หยุดก็ตั้งแต่ที่ผ่านเรื่องนั้นมา ก็เอาแต่เก็บตัวไม่ยอมออกไปไหน เลื่อนการประชุม และส่งคนไปทำงานแทนโดยให้สาเหตุว่าปวดท้องประจำเดือนก็มัน...กรี๊ด! ฉันไม่พร้อมจะเจอใครทั้งนั้น โดยเฉพาะฟ่าถึงฟ่าจะโทร. มาหาทุกวัน และฉันก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้น ภาพต่าง ๆ มันไม่หายไปจากในหัวเลย ฉะ ฉัน จูบ กรี๊ด!พยายามลืมเรื่องทั้งหมด เก็บทุกอย่างเอาไว้ เพราะเรื่องแบบนี้พูดกับใครเขาก็ไม่ได้“จะตายอยู่ในนั้นหรือไง” เสียงแบบนี้...ก้านี่หว่า“ก้าเหรอ” ฉันลองถามเพื่อความแน่ใจ“คัส” แต่ชื่อที่ตอบกลับมานี่สิ ทำเอาไม่อยากเปิดประตูมากขึ้นกว่าเดิม“มาคนเดียวใช่มั้ย” ฉันยังไม่ยอมเปิดประตูและตั้งคำถามกลับไปไม่หยุด“มากับกู” ...เสียงแบบนี้“ก้า” ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ฟ่า“เดล” โอ้โห! หนักกว่าฟ่าอีก มาแต่ตัววุ่นวาย“กูไม่สบาย พวกมึงกลับไปก่อน” ถ้าเจอสองคนนี้ ฉันอยู่ในโลกนี้ต่อไม่ได้แน่“คัสจัดการ” แทนที่จะฟังสิ่งที่ฉันพูด ลาเดลก

ทั้งน้ำเสียงและสายตาของฟ่า บ่งบอกว่าต้องการจะทำมันจริง ๆ เราทั้งคู่มันก็พวกประเภทเดียวกัน ท้าทายไม่ได้ ไม่ชอบเป็นฝ่ายแพ้ แต่เขาในตอนนี้ทำให้รู้ดีว่าอย่าท้าทายแต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยก็ได้ใจอยู่แบบนี้ไง!“...” ตอนนี้ทำได้แต่เงียบ แต่ยิ่งเงียบอีกฝ่ายก็ยิ่งได้ใจฟ่าใช้มือข้างที่โอบหลัง ออกแรงดันให้ฉันเดินหน้าเข้ามาใกล้เขาทีละนิด มืออีกข้างก็ยกขึ้นสัมผัสข้างแก้มประคองใบหน้าให้เชิดขึ้นสบสายตา“จะว่าไป...ท้าทายไม่หยุดแบบนี้ เพราะอยากให้จูบใช่มั้ย” ใบหน้าหล่อจดจ่ออยู่ในระดับสายตา กลิ่นหอมจากครีมอาบน้ำลอยเตะจมูก“...” สายตาของเราต่างจ้องมองกันและกัน“ถ้าเราจูบกันอีกก็ไม่เป็นอะไร ก็เพื่อนจูบกันไม่เป็นอะไรนี่จริงมั้ย”“อีกสักรอบมา จะได้หยุดปากดี” ทนมานานแล้ว มาเป็นฝ่ายถูกไล่ต้อนบ้างไม่หยุดใช่มั้ย ได้...หมับ!มือเล็กยกขึ้นกำคอเสื้อแล้วดึงให้ฟ่าก้มหน้าเข้ามาใกล้ พร้อมกับเขย่งปลายเท้าประกบจูบ ทันทีที่ปากของเราสัมผัสกัน แขนที่โอบแผ่นออกแรงกอดร่างบางเข้าประชิดตัว ทำให้หน้าอกนุ่มบดบี้ไปกับอกกว้างจูบครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อนสิ้นเชิง คนตัวสูงกดจูบหนักหน่วง พร้อมสอดลิ้นเข้าชิมความหวานภายใน ริมฝีปากเล็กตอบรั

(ฟ่า) “ห้ามให้เจ้าหญิงรู้ตัว”(ครับ)หลังรับรู้เรื่องจากลูกน้องตัวเอง และก็เป็นคนสั่งให้ปล่อยไอริสไปก่อน เธอไม่ได้กลับบ้านแน่ เขารู้จักนิสัยเพื่อนคนนี้ดี ไอริสที่กำลังอารมณ์ไม่ดี ต้องปล่อยไปก่อน เดี๋ยวสงบแล้วจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมเองหลังจากวางสาย ก็เข้าเช็กตามข่าวที่ลูกน้องบอก ภาพต่าง ๆ ระหว่างเขากับมิเนอร์วากลายเป็นข่าวน่าสนใจอยู่ในตอนนี้ ไม่ใช่ดาราหรือศิลปินสักหน่อย“หึ...เล่นแรงนะเนี่ย” เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเอง เมื่อเลื่อนมาเจอภาพสุดท้ายไม่ใช่แค่ติดตามในงานเทศกาล แต่ส่งคนตามถ่ายรูปด้วย ดอกไม้ที่ซื้อวันนี้มิเนอร์วาก็ซื้อก่อนจะเจอเขา ตั้งใจถือไปถือมาเพื่อให้ชวนคิดว่าเขาเป็นคนซื้อหรือไง ถ้างั้นภาพที่ออกมาก็เป็นฝีมือใครไม่ได้ต้องใช้วิธีไหนที่ทำให้ไอริสหายโกรธ เขาฟุบหน้าลงกับพวงมาลัยรถ ในหัวก็พยายามคิดหาวิธีที่ต้องเอามาใช้ แล้วตอนนี้ก็ทำได้แค่รอให้คนของเขาโทร. มาบอกว่าไอริสไปอยู่ที่ไหนติ้ด!! ติ้ด!!เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ลูกน้องตัวเอง“อือ” เสียงทุ้มขานตอบในลำคอ มือก็หัวเลี้ยวพวงมาลัยเคลื่อนตัวรถออกไป(เจ้าหญิงเข้าพื้นส่วนพระองค์ครับ) จุดหมายป

“ถ้าบอกว่าชอบเหมือนกัน” เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นทั้งที่ยังซบหน้ากับไหล่“ไม่ต้องพูดเพื่อเอาใจ มันไม่มีประโยชน์อะไร” ฉันพยายามแกะแขนที่กอดเอวออก ทั้งข่วน ทั้งหยิก อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีจะยอมปล่อยเลย“ทำไมคิดแบบนั้น”“...” มือที่กำลังดึงแขนหยุดนิ่งลง ทำไมถึงคิดแบบนั้นเหรอ“ที่เราจูบกันก็ไม่ใช่ครั้งแรก กูทำมานานแล้วตอนมึงเมา”“...” กำลังพูดเรื่องอะไร“กูทำเพราะรู้สึก แต่มันแค่ทำตอนมึงมีสติไม่ได้” ทำเพราะรู้สึก...“จะรู้สึกกับกูได้ไง ที่ผ่านมาก็เห็น...ทุกอย่างแล้ว” เสียงของฉันกำลังสั่น แม้จะพยายามควบคุมมันแต่ก็ไม่ได้ผล“...”“ถ้ารู้สึกต้องไม่ทำแบบนั้นสิ บอกแล้วไงว่าเก็บมาทุกเรื่อง”“...” ฟ่ายิ่งกอดฉันแน่นขึ้น แน่นจนเริ่มหายใจไม่ออก“แต่ก็ไม่ได้คาดหวังที่จะถูกรักหรอก เพราะตอนนี้กูไม่รู้สึกแล้ว”“ไม่มีทาง...” เขาพึมพำอะไรบางอย่างที่ฉันได้ยินไม่ชัดเจนนัก“ปล่อย”“กูรักมึงจริง ๆ นะไอริส ตลอดเวลาที่ผ่านมา...แต่มันแค่พูดไม่ได้”“อือ” ฉันตอบกลับในลำคอเพียงสั้น ๆ แม้หัวใจจะเต้นแรง แต่ฉันก็ไม่ได้เชื่อสิ่งที่เขาพูด“เฉยชาจังวะ...” คำพูดขาดห้วงเหมือนจะขาดใจนั่น กลับไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอะไรเลย“กูเฉยชาแล้วใ

“ไม่ต้อง ดะ...” นัยน์ตาคมจ้องหน้าฉัน ทำให้ปากเล็กที่กำลังขยับพูดหยุดค้าง แล้วเม้มริมฝีปากแน่นหันหน้าหลบสายตา“ถ้าให้ไอริสทำก็ล้างแผลไม่ดีอีก เพราะกลัวเจ็บ แล้วแผลลึกมากแค่ไหนก็ยังไม่รู้ ไม่ไปโรงพยาบาลก็ต้องไปให้คนของกูดู”“ไม่ต้อง”“ไอริส ตอนนี้กูอยู่ในฐานะเพื่อนไม่ใช่หรือไง” ฟ่าถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สายตาของความเป็นห่วงทำให้ฉันต้องยอมเชื่อฟัง เพราะสิ่งที่ฟ่าพูดมามันก็ถูก ไม่รู้ว่าแผลลึกแค่ไหน“...อือ แต่ไปบ้านกู แล้วให้คนของมึงมา” เสียงหวานพูดขึ้น แล้วเริ่มก้าวเดินด้วยสองเท้าของตัวเอง เพียงแค่เริ่มขยับตัว ทิ้งน้ำหนักตัวลงยังเท้าที่เป็นแผลความเจ็บปวดก็แล่นไปทั่วเท้า“ตามนั้น ขึ้นขี่หลังมา” ฟ่าเดินมาย่อตัวลงข้างหน้า เพื่อให้ฉันขึ้นหลังเขาพึ่บ!ตอนนี้จำเป็นต้องยอม เพราะเลือดไหลออกเยอะ ตะปูต้องเจาะเข้าใต้เล็บแน่เลย ฮือ! เจ็บชะมัดเลยแขนเรียวโอบคล้องคอฟ่าจากด้านหลัง แล้วส่งโทรศัพท์ของเขามาให้ฉันเป็นฝ่ายถือส่องทาง ขายาวเริ่มออกเดินไปตามทาง ไร้การพูดคุยระหว่างเราทุกอย่างมีเพียงความเงียบ ถึงจะมีคำถามในหัวเกี่ยวกับฟ่ามากมาย แต่ฉันก็เลือกที่จะเงียบแล้วเก็บมันไว้กับตัวเอง“แล้วขยันปลอมตัวเหลื