Semua Bab คู่หมั้นร้ายกับนายรุ่นพี่ : Bab 11 - Bab 20

​@บอสตันผับ 21.00น.ฉันรีบก้าวลงมาจากรถด้วยความรีบร้อน ก็อีพี่โน่อะดิจอดรถปุ๊ปก็ลงปั๊บเลยไม่คิดจะรอฉันเลยหรือไง ฉันเลยต้องรีบวิ่งไปให้ทันแต่ด้วยความที่รองเท้าส้นมันสูงเลยทำให้ฉันเซเล็กน้อยหมับ !!! อยู่ๆพี่โน่ก็ดึงมือฉันไปกุมเอาใว้เพื่อประคองให้ฉันมีที่พึ่งไม่หน้าคว่ำลงไปกับพื้น อาการแบบนี้หายโกรธยังว่ะเนี่ยถึงจะจับมือฉันแต่ก็ไม่ยอมหันหน้ามาพูดกับฉันซักคำ จนกระทั่งมานั่งที่โต๊ะพี่ๆทุกคนหันมาพูดกับฉันหมดแต่ยกเว้นคนข้างๆฉันเนี่ยเอาแต่กินเหล้า"พิลินวันนี้ชลลี่มันบอกจะมาไม่ใช่อ่อ"ฉันหันไปถามพิลินที่ตอนนี้นั่งอยู่หว่างขาพี่บอส คู่นี้ก็หวานเกิ๊นพี่บอสไม่เคยปล่อยให้พิลินอยู่ห่างตัวเลย"มาๆมันนั่งร้องเพลงอยู่ห้องข้างๆเนี่ยแหละ""แกจะไปหามันไหม"ฉันชวนพิลินเพราะเริ่มหงุกหงิดกับอาการหมางเมินของผัว"พี่บอสลินไปหาชลลี่ได้ไหม"พิลินเหงนหน้าขึ้นไปพูดกับพี่บอสอย่างน่ารัก"อืมๆไปสิ"พี่บอสจูบที่หน้าผากพิลิน ช่างเป็นภาพที่น่าอิจฉาเหลือเกิน ตัดมาที่คู่ฉันพี่โน่เอาแต่นั่งเขี่ยโทรศัพท์ไปมา"พี่โน่นิวไปหาชลลี่นะ"ฉันไม่ได้หวังว่าจะให้พี่โน่จูบหน้าผากฉันเหมือนที่พี่บอสทำให้พิลินแต่แค่อยากให้หันมาคุยกับฉันบ้าง

วันเดินทาง @สนามบินสุวรรณภูมิ​วันนี้เป็นวันที่ฉันต้องเดินทางไปที่ลอนดอน ป๊ากับม๊าและเจ้านายเลยบินจากภูเก็ตเพื่อมาส่งฉันและยังมีเพื่อนๆหลานๆฉันอีก พอเห็นแบบนี้ไม่อยากไปเลยวุ้ย!!"ไปอยู่ต่างประเทศคนเดียวก็ดูแลตัวเองดีๆนะลูก"ม๊าฉันเดินเข้ามากอดแล้วลูบหัวฉันอย่างเศร้าๆ ไม่รู้ทำไมวันนี้ทุกคนดูเศร้าไปหมดนี่ฉันไปแค่4เดือนเองนะ"ค่ะม๊า"ฉันตอบกลับแล้วยิ้มให้เป็นเชิงว่าไม่ต้องห่วงฉันดูแลตัวเองได้ ฉันเดินไปกอดป๊ากับม๊าแล้วก็น้องชายตัวแสบก่อนจะเดินมาหาเพื่อนๆ"เดินทางปลอดภัยนะนิว"พี่บอสพูดกับฉันเป็นคนแรกเพราะยายพวกนั้นตาแดงๆเหมือนจะร้องไห้"ขอบคุณค่ะพี่ ฉันไปนะพวกแก"ฉันหันไปยิ้มกับพี่บอส ก่อนจะเดินมากอดเพื่อนๆทุกคน"เดินทางดีๆถึงที่นู่นก็โทรหาพวกฉันด้วย"พิลินเดินมากอดฉันและเพื่อนก็เดินมากอดด้วย พวกเราเรียนมาด้วยกันตั้งแต่มัธยมจนถึงตอนนี้ก็นานหลายปี ยังไม่ห่างกันนานขนาดนี้เลย"ฉันอนุญาติให้แกไปได้แค่สี่เดือนนะห้ามไปนานกว่านั้นเด็ดขาด"ชลลี่พูดพร้อมปาดนั้นตา มันมักจะเป็นนอย่างนี้เสมอ ปากร้ายแต่ใจดีนี่แหละชลลี่"โอเคๆ เรียนจบปุ๊ปกลับปั๊ปเลยโอเคม่ะ"ฉันกอดเพื่อนๆแน่นๆก่อนจะเดินไปฟัดหลานๆจนพอใจและเดินไ

ฉันไลน์หาพี่โน่อีกครั้งแต่ก็ไร้การตอบกลับฉันเลยเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วลงจากรถเดินไปกดลิฟทันทีติ๊งไลน์ !! ฉันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันทีเพราะคิดว่าต้องเป็นพี่โน่แน่ๆแต่ผิดคาดเป็นพิลินต่างหากที่ทักมาPiilyn : นิวๆฉันไม่ยืมรองเท้าแกแล้วนะ ฉันหาของฉันเจอแล้วNinew : เออๆฉันเก็บโทรศัพท์ลงที่เดิมแล้วชั่งใจอยู่ว่าจะขึ้นไปดีไหม ไม่มีของที่ต้องขึ้นไปเอาแล้วนี่จะกลับคอนโดเลยดีไหมนะแต่อีกใจก็ไหนๆก็มาถึงแล้วขึ้นไปดูห้องหน่อยดีกว่าบวกกับลิฟมาพอดีตึก ตึก ตึก เสียงเท้าฉันเดินออกจากลิฟ ไม่รู้ทำไมตั้งแต่ขึ้นลิฟมาแล้วใจฉันมันหวิวๆแปลกๆหรืออาจเพราะว่าฉันพึ่งบินกลับมาเลยมีอาการเจ็ทแลคตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก แต่ยิ่งเดินไปใกล้ห้องมาเท่าไหร่อาการพวกนี้กลับยิ่งเป็นหนักขึ้นๆเหมือนมันพยายามจะบอกอะไรบางอย่างติ๊ดๆ ฉันแสกนนิ้วเข้าห้องแต่ยังไม่ทันได้เปิดประตู"นินิว!!!""เฮือก !! พี่พีท"ฉันตกใจยกมือทาบอกแล้วหันมองทางพี่พีทที่ตะโกนเรียกฉันซ่ะเสียงดัง"กะ..กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ไหนบอกไป4เดือนไง"พี่พีททำท่าเหมือนโล่งใจแล้วเดินเข้ามาชวนคุย"กลับมาถึงเมื่อเช้าเองค่ะ แล้วพี่พีทมาทำอะไรที่นี่คะ"ฉันถามเพราะว่า

​@มหาลัย"ขอบคุณมากนะคะอาจารย์"ฉันยกมือไหว้อาจารย์ที่ปรึกษา ที่ช่วยทำเรื่องโอนหน่วยกิตให้ฉัน"ยังไงก็กลับมาหาอาจารย์บ้างนะ โชคดีจ๊ะ"ฉันเดินเข้าไปกอดอาจารย์ และเดินถือเอกสารกลับมาที่รถ ฉันเอาเอกสารไปเก็บไว้ในรถแล้วออกมานั่งที่โต๊ะม้าหินหน้าคณะ จุดที่ฉันกับเพื่อนๆชอบมานั่งกันประจำ คิดแล้วก็ใจหาย จริงๆฉันไม่อยากไปอยู่ลอนดอนเลยแต่จะทำยังไงได้ละ ก็ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้นิ่"นิว!!เรามีเรื่องต้องคุยกัน"พี่โน่เดินเข้ามาดึงแขนฉันจากทางด้านหลัง"แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ ปล่อย!!" ฉันพยายามจะสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา แต่ยิ่งทำก็เหมือนมันจะยิ่งแน่นขึ้น"นิวพี่ขอโทษ นิวจะตบจะตีพี่ก็ได้แต่อย่าหนีพี่ไปอีกเลยนะ"ซีโน่คุกเข่าลงแล้วกอดขาฉันไว้"ปล่อย!!"ฉันพูดแบบเน้นเสียงชัดเจน"ไม่พี่จะไม่ยอมปล่อยนิวไปอีก"พี่โน่ยังคงกอด

@หลายเดือนต่อมา-ซีโน่ ทอร์ค-"ยินดีที่ได้ทำธุรกิจร่วมกันครับ"ผมยกมือขึ้นจับทำสัญญาธุระกิจโรงแรมของผมที่จะขยายสาขามาที่ลอนดอน"ยินดีมากๆเช่นกันครับ"หลังจากการทำสัญญาจบลงเราก็มีทานข้าวกันนิดหน่อยก่อนจะแยกย้ายกันกลับ"เดี๋ยวผมฝากคุณจัดการเรื่องต่อด้วยนะ"ผมกันไปสั่งธนากรเลขาคนที่ติดตามผมไปทุกที ส่วนระรินจะเป็นเลขาที่ทำงานหน้าห้องเท่านั้น"ได้ครับ แล้วคุณซีโน่จะกลับไทยเลยหรือปล่าวครับ""ยัง ผมจะอยู่ที่นี่อีกซักอาทิตย์ฝากเรื่องงานที่บริษัทด้วยมีอะไรติดต่อผมได้ตลอดเวลา"ผมหันไปสั้งงานกับธนากรเพราะเขาเป็นคนที่ไว้ใจได้ จากนั้นผมก็ขับรถกลับบ้านพักย่าน Marylebone เป็นบ้านพักที่ผมซื้อเอาไว้ตอนที่นิวมาเรียนที่ลอนดอน เพราะมันทั้งสะดวกและปลอดภัยมากกว่าย่านอื่นๆผมเดินเข้ามาสำรวจภายในบ้านเพราะตอนซื้อผมตัดสินใจผ่านรูปให้เลขา