All Chapters of Avonturen op Maple Drive Een erotische verzameling: Chapter 1 - Chapter 7

Ik had niet moeten kijken. Maar de balkondeuren stonden open, net als de gordijnen. Het was niet mijn schuld dat zijn appartement tegenover het mijne lag, aan de overkant van de binnenplaats. Het was niet mijn schuld dat de warme nachtlucht geluiden meevoerde als een geheim dat smeekte om gehoord te worden. Ik was net laat thuisgekomen na het sluiten van de bar en wilde douchen en slapen, maar ik was net in bed gekropen toen ik geluiden van buiten mijn gebouw hoorde.Eerst dacht ik dat het gelach muziek was.Toen zag ik haar.Ze zat op zijn aanrecht, haar benen losjes om zijn middel geslagen, haar vingers verstrengeld in zijn shirt terwijl hij haar in haar nek kuste. Langzaam en zelfverzekerd, alsof hij precies wist wat hij deed.Ik verstijfde achter mijn eigen gordijn. Ik had weg moeten lopen. Maar in plaats daarvan bleef ik staan. Want de man die haar kuste was niet zomaar een man.Hij was de vreemdeling die ik twee weken geleden in het café beneden had opgemerkt. Die met de donkere

De bibliotheek was mijn toevluchtsoord en de plek waar ik samenwerkte met mijn collega die meestal bij de ingang zat. Ik zat op de derde verdieping in de hoek bij de hoge ramen en vulde mijn tijd met filosofie en literatuur. De geur van papier, stof en oud hout bracht me na lange dagen weer tot rust. Ik hield van de anonimiteit en de stilte daar.Totdat hij tegenover me kwam zitten. De eerste dag dacht ik dat het toeval was. De tweede dag vermoedde ik nieuwsgierigheid. De derde dag wist ik dat het opzettelijk was. Hij onderbrak me nooit. Probeerde nooit een gesprek te beginnen. Maar hij keek. Niet constant. Niet onbeleefd. Net genoeg.Genoeg, zodat toen ik opkeek van mijn boek, onze blikken elkaar kruisten alsof het gepland was. Hij hield mijn blik vast. En ik keek niet weg.Uiteindelijk sloot ik mijn boek."Weet je," zei ik zachtjes, me bewust van de stilteregel, "de meeste mensen proberen op zijn minst subtiel te zijn."Een langzame glimlach verscheen op zijn lippen."Ik dacht dat i

Het was een warme avond, de straten van Maple Town bruisten van het leven. Ik had besloten om rustig een drankje te drinken in een schemerig verlichte bar. Ik ging op een hoge barkruk zitten en keek lui rond, terwijl de zachte muziek in mijn botten doordrong. Toen zag ik hem.Lang, breedgeschouderd, met zelfverzekerde passen. Donker haar, een scherpe kaaklijn en ogen die alles leken op te merken, inclusief mij. Hij ving mijn blik bijna meteen en in plaats van weg te kijken, grijnsde hij. Die langzame, weloverwogen grijns die onheil aankondigde... en nieuwsgierigheid.Ik trok een wenkbrauw op, kantelde mijn hoofd en liet mijn haar een beetje naar beneden vallen. "Je lijkt verdwaald," zei ik nonchalant, met een zachte, plagerige stem.Hij leunde tegen de bar naast me, dichtbij genoeg om de warmte die van hem afstraalde te voelen. "Het hangt ervan af hoe je het bekijkt," zei hij, met een lage, weloverwogen stem. "Sommige mensen zoeken. Sommige... worden gevonden."Er liep een rilling ove