《 แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ》全部章節：第 21 章 - 第 29 章

บทที่ 21สัญญาของการแต่งงานห้าวันผ่านไปการเคลื่อนทัพออกจากสมรภูมิแนวหน้ามุ่งหน้าสู่เมืองเป่ยหลิงเริ่มต้นขึ้น ขบวนของเหล่าทหารเคลื่อนตัวอย่างเป็นระเบียบ ทว่าสิ่งที่สร้างความตื่นตะหนกให้กับทหารทั้งกองทัพคือตำแหน่งของท่านหมอเว่ยในคราแรกเว่ยหว่านหนิงจัดแจงตัวเองให้อยู่ท้ายขบวนร่วมกับกลุ่มแพทย์ ทว่ายังไม่ทันที่ม้าจะออกตัวร่างสูงสง่าบนหลังม้าศึกสีดำทมิฬกลับควบมาหยุดอยู่เบื้องหน้านาง ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเรียบที่ทำเอาทุกคนอ้าปากค้าง“มาควบม้าข้างข้า”ด้วยเหตุนี้ตลอดเส้นทางการเดินทางกลับ เว่ยหว่านหนิงจึงพบว่าตนเองกำลังควบม้าอยู่เคียงข้างเจิ้นเป่ยอ๋องผู้เหี้ยมโหดท่ามกลางสายตาของเหล่าทหาร แสงแดดอ่อน ๆ ที่อาบไล้ใบหน้าทำให้หญิงสาวดูผ่อนคลาย เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มเงียบเกินไปนางจึงเริ่มชวนเขาคุยถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในจวนอ๋องยามที่เขาต้องออกมารบ“ท่านอ๋องทรงทราบหรือไม่เพคะ ยามที่พระองค์ไม่อยู่ หม่อมฉันได้ปรุงยาบำรุงขึ้นมาเพื่อแจกจ่ายให้เหล่าบ่าวรับใช้ในจวนด้วยนะเพคะ” นางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“แล้วคนพวกนั้นยอมดื่มยาของเจ้าแต่โดยดีงั้นหรือ?” เซียวอวี้หานเลิกคิ้วถามแม้ความจริงเขาจะรู้เรื่องราวทั้งหมกจา

บทที่ 23เผยอวี้เฉิงข่าวเรื่องตัวตนที่แท้จริงของท่านหมอเว่ยว่าคือพระชายาปลอมตัวเป็นบุรุษแพร่สะพัดไปทั่วกองทัพรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง เหล่าทหารกล้าที่เคยร่วมกินนอนและได้รับการรักษาจากนางต่างพากันตกตะลึงจนพูดยังแทบไม่ออก พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่านหมอเว่ยจิตใจดีและเก่งกาจ จะเป็นคนเดียวกับพระชายาผู้มีชื่อเสียงโด่งดังเรื่องความร้ายกาจและโหดเหี้ยมทว่าภาพที่เห็นจนชินตาตลอดสี่วันที่หยุดพักรักษาตัวกลางป่า คือการที่เจิ้นเป่ยอ๋องผู้สูงศักดิ์แวะเวียนเข้าออกกระโจมของท่านหมอเว่ยแทบทุกชั่วยาม บางครั้งเขาก็ถือถ้วยยาเข้าไปเอง หรือบางครั้งก็นั่งเฝ้าจนดึกดื่น ภาพเหล่านั้นเป็นหลักฐานชั้นดีที่ทำให้ทหารทั้งกองทัพต้องจำใจยอมรับความจริงผ่านไปไม่นาน ข่าวที่ว่านิสัยของพระชายาเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเพราะสูญเสียความทรงจำก็ถูกเล่าลือไปทั่วอีกครั้ง ครานี้ความเคลือบแคลงสงสัยที่มีก็มลายหายไป ทหารทุกคนเริ่มเข้าใจในทันทีว่าเหตุใดสตรีที่เคยร้ายกาจถึงกลับกลายเป็นหมอผู้มีจิตใจเมตตาและกล้าหาญถึงขั้นเอาตัวรับธนูแทนท่านอ๋องได้และเมื่อถึงกำหนดวันเริ่มเคลื่อนทัพเดินทางกลับเมืองเป่ยหลิง สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงจนแทบ

บทที่ 25ข้าจะปกป้องเจ้าเองท่ามกลางตลาดที่เคยพลุกพล่านด้วยการจับจ่ายบัดนี้กลับคละคลุมไปด้วยบรรยากาศอันอึมครึม หัวข้อสนทนาที่ถูกส่งต่อกันตามร้านน้ำชาและหัวมุมถนนมิใช่เรื่องพืชพรรณธัญญาหารอีกต่อไป ทว่ากลับเป็นเรื่องอื้อฉาวของสตรีสูงศักดิ์ที่กล้าเหยียบย่ำกฎเหล็กของแผ่นดิน“เจ้าได้ยินหรือไม่? ที่แท้ข่าวที่ว่าพระชายาแอบติดตามท่านอ๋องไปในสนามรบนั้นเป็นเรื่องจริง!” สตรีวัยกลางคนนางหนึ่งขยับตะกร้าผักในมือพลางลดเสียงต่ำแต่แฝงความตื่นตระหนก “นางเป็นสตรี แต่กลับกล้าเข้าไปปะปนในค่ายทหารที่มีแต่บุรุษ ช่างไร้ยางอายเสียจริง!”ชายชราผู้หนึ่งที่กำลังนั่งจิบน้ำชาแค่นหัวเราะพลางส่ายหน้า “กฎอัยการศึกมีไว้เพื่อปกป้องบ้านเมือง ห้ามสตรีเข้าใกล้กองทัพมาแต่โบราณกาล แต่นางกลับใช้ความเป็นพระชายาข้ามหัวเหล่านายกอง นี่มิใช่เป็นการดูหมิ่นเกียรติภูมิของเหล่านักรบหรอกหรือ?”“ข้ามิได้ห่วงเรื่องกฎเพียงอย่างเดียวหรอกท่านลุง” ชายหนุ่มอีกคนแทรกขึ้นด้วยแววตาวิตกกังวล “โบราณว่าไว้สตรีคือหยินที่อ่อนช้อย หากเข้าไปปะปนในสถานที่ที่มีไอหยางคุกรุ่นอย่างค่ายทหาร ย่อมทำลายโชคลาภและวาสนาของกองทัพ ข้าล่ะเกรงนักว่าศึกครั้งหน้า ทหารข

บทที่ 27เจ้ารักข้าหรือไม่ ENDภายในมิติสมุนไพรเว่ยหว่านหนิงกำลังจดจ่ออยู่เบื้องหน้าเตาต้มยาโบราณ แสงไฟจากฟืนไม้จันทน์ทอแสงวูบไหวสะท้อนในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มือบางค่อย ๆ บรรจงวางหญ้าน้ำค้างสวรรค์ที่มีเกล็ดน้ำแข็งใสระยิบระยับลงในหม้อดินเผาทันทีที่สมุนไพรนั้นสัมผัสกับน้ำเดือดพล่าน กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นที่ช่วยให้จิตใจปลอดโปร่งก็ขจรขจายไปทั่วบริเวณ กลบกลิ่นขมปร่าของสมุนไพรชนิดอื่นจนสิ้น ทิ้งไว้เพียงไอยาที่ให้ความรู้สึกเย็นสบายอย่างน่าประหลาด[นั่นแหละมนุษย์ต่ำต้อย! ค่อยๆ เร่งไฟขึ้นอีกนิด]เจ้าหมามอลทีสขนฟูในหน้าต่างระบบตะโกนสั่งการ พลางทำท่าเดินตรวจตรากลางอากาศด้วยท่าทางกระตือรือร้นเกินเหตุ“ข้ารู้แล้วน่ะ เจ้าเลิกกระโดดไปมาเสียที ข้าเสียสมาธิหมด” หว่านหนิงปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากเนียน ขณะที่ใช้ทัพพีไม้เคี่ยวยาด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ[หึ ๆ เจ้ากลัวเสียสมาธิ หรือกลัวว่ายาจะไม่ได้ผลจนช่วยสามีสุดที่รักของเจ้าไม่ทันกันแน่?]เจ้าลูกหมาตัวแสบแสยะยิ้มกวนประสาท แววตาเจ้าเล่ห์จ้องมองปฏิกิริยาของนาง[ข้าล่ะไม่อยากจะเชื่อสายตาจริง ๆ ตอนแรกยังทำท่าจะฆ่าจะแกงกันอยู่เลย ไฉนยามนี้ถึงได้