แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ

แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ

last updateLast Updated : 2026-03-18
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
9 ratings. 9 reviews
29Chapters
11.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

แพทย์สาวได้เกิดใหม่ในร่างนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ นางพบว่าตนเองกลายเป็นพระชายาของเจิ้นเป่ยอ๋องที่มีฉายาว่าเหี้ยมโหด หญิงสาวจึงใช้ความสามารถทางการแพทย์เปลี่ยนแปลงชะตาไม่ยอมตายอย่างเช่นนางร้ายในต้นฉบับ

View More

Chapter 1

บทนำ

조은서는 확신할 수 없었다. 바람을 피우는 남자는 두 개의 핸드폰을 갖고 다니는 건가?

유선우가 샤워를 하고 있을 때, 그의 애인이 셀카 한 장을 보냈다.

아주 젊은 여자였는데 뚜렷한 이목구비를 가지고 있었다. 하지만 나이와는 어울리지 않는 비싼 옷들을 입고 있으니 어딘가 부자연스러워 보였다.

「선우 씨, 생일 선물 고마워요.」

조은서는 눈이 아플 때까지 핸드폰을 뚫어져라 쳐다보았다. 그녀는 유선우 곁에 여자가 있을 것이라고 생각했었다. 다만 이런 여자일 줄은 몰랐다. 마음이 아픈 외에, 남편의 취향을 알게 되어 놀랐다.

그녀는 미안하다고 생각했다. 우연히 유선우의 비밀을 알게 되었으니까 말이다.

등 뒤에서 욕실 문이 열리는 소리가 들렸다.

얼마 지나지 않아 유선우가 물기에 살짝 젖은 채로 나왔다. 새하얀 샤워 가운은 선이 분명한 복근과 가슴을 가려주고 있었는데 더욱 섹시해 보였다.

“언제까지 볼 거야.”

그는 조은서 손에서 핸드폰을 뺏고 그녀를 힐긋 보더니 옷을 입기 시작했다.

유선우는 아내에게 불륜을 들켜서 미안하다거나, 마음이 찔린다는 기색이 전혀 없었다. 조은서는 그런 유선우의 태도가 그의 경제 수입에서 온다는 것을 알았다. 조은서는 결혼 전에는 유명한 바이올리니스트였지만 지금은 그저 유선우가 벌어다 주는 돈으로 사는 가정주부니까.

조은서는 그 사진으로 따지고 들지 않았다. 따지고 들 수 없었다.

나가려는 유선우를 본 조은서가 갑자기 입을 열었다.

“선우 씨, 나 하고 싶은 말이 있어요.”

유선우는 천천히 벨트를 매고 조은서를 보며 작게 웃었다. 아마도 아까 침대에서 가냘픈 목소리로 반응하며 어쩔 줄 몰라 하던 그녀의 모습이 떠오른 모양이었다.

“또 하려고?”

이건 사랑이 아닌 그저 관계일 뿐이다.

유선우는 조은서를 아내로 생각하지 않았다. 그저 실수였을 뿐이고, 어쩔 수 없이 한 결혼이니까.

시선을 거둔 유선우는 침대맡에 놓인 파테크 필리프 시계를 손에 차며 담담한 말투로 얘기했다.

“오 분 정도밖에 없어. 운전기사가 밑에서 날 기다리고 있고.”

조은서는 그의 목적지를 눈치채고 어두운 표정으로 얘기했다.

“선우 씨, 나도 나가서 일하고 싶어요.”

나가서 일을 한다고?

유선우는 시계를 손목에 차고 몸을 돌려 조은서를 보았다. 그러다가 호주머니에서 수표를 꺼내 숫자를 적고 조은서에게 건네며 얘기했다.

“집에서 전업주부를 하는 게 좋지 않아? 일하는 건 당신한테 안 어울려.”

말을 마친 그는 바로 떠났다.

조은서는 자존심도 버리고 그를 쫓아가며 얘기했다.

“힘든 건 괜찮아요. 저도 일하고 싶어요. 저 바이올린도 켤 줄 알고...”

유선우는 그녀의 말을 듣고 싶은 생각이 없었다.

그의 마음속에서 조은서는 그저 온실 속에서 자란 꽃이었다. 금지옥엽으로 자랐으니 사회에서 일을 하기에는 힘들 것이라고 생각했다.

손을 들어 시계를 본 유선우가 얘기했다.

“시간이 됐어.”

유선우는 뒤도 돌아보지 않고 떠났다. 조은서는 그런 유선우를 잡지 못해 그저 문을 열고 나가려는 유선우를 향해 물었다.

“토요일에 아버지 생신인데, 시간 돼요?”

유선우가 잠시 멈춰서서 얘기했다.

“그때 가서 보지.”

문은 가볍게 닫혔다. 그리고 얼마 지나지 않아 밖에서 차에 시동이 걸리는 소리가 들렸다.

몇 분 후, 고용인들이 올라왔다.

그들은 두 사람의 사이가 별로라는 것을 알았다. 그래서 그저 주인의 말을 전할 따름이었다.

“주인님께서는 H시에 며칠 머무르다 오실 예정입니다. 그쪽에 중요한 일이 생겼다고 하셨습니다. 그리고 회사에서 주인님의 세탁물을 가져왔는데, 사모님께서 직접 씻으실 건가요, 아니면 세탁소에 맡길까요?”

조은서는 소파에 그대로 꿇어앉았다.

한참 지나서야 정신을 차린 그녀가 얘기했다.

“내가 직접 할게요.”

유선우는 세탁소의 냄새를 좋아하지 않았다. 그래서 유선우의 모든 옷, 정장 외투와 코트까지 포함해서, 모두 다 조은서가 직접 씻고 다림질을 한 것이었다.

게다가 유선우는 다른 요구도 많았다.

유선우는 밖의 음식을 좋아하지 않았고 침실이 어지러운 것도 용납하지 못했다. 그래서 조은서는 요리를 배웠고 정리하는 방법도 배웠으며 꽃꽂이 등 많은 것을 배워 점점 완벽한 전업주부로 되어가고 있었다.

그녀의 인생은 유선우 뿐인 것 같았다.

하지만 그런 유선우는 그녀를 사랑하지 않았다.

고개를 떨군 조은서는 그 수표를 쳐다보았다.

작년, 조은서의 친정은 풍비박산이 되었다. 오빠는 고소를 당해 구치소에 수감되었고 아버지는 병환에 시달려 한 달에 2천만 원 정도의 치료비가 필요했다. 매번 집에 돌아갈 때마다 심정희는 조은서가 가져오는 돈이 적다고 나무랐다.

“유선우는 YS의약의 대표야. 몸값이 몇십조는 된다고. 은서, 너는 그런 사람의 아내잖아. 선우의 것이 곧 네 것이야.”

조은서는 씁쓸하게 웃었다.

유선우의 것이 어떻게 그녀의 것이 되겠는가.

유선우는 조은서를 사랑하지 않는다. 평소에도 차갑게 대한다. 두 사람 사이에 감정은 존재하지 않았고 그저 육체적인 관계만 있었다. 게다가 유선우는 조은서가 그의 아이를 임신하는 것도 싫어했기에 매번 피임약을 먹으라고 얘기했다.

‘약을 먹어야 하네.’

조은서는 약병을 찾아 약 한 알을 꺼내 삼켰다.

약을 삼키고 그녀는 작은 서랍을 열었다. 안에는 두꺼운 일기책이 있었다. 안에는 18살의 조은서가 짝사랑하는 유선우에 대해 쓰여 있었다.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

SSMT
SSMT
สนุก อ่านเพลิน
2026-09-18 21:36:10
0
0
Nattery
Nattery
สั้นเกิ้น ยังไม่ได้แก้แค้นให้ตระกูลนางเอกเลย สนุกนะ กับท่านเทพนักชง ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-08-23 11:09:07
0
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
นิยายดีจบแล้ว
2026-06-07 04:20:35
0
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
จบไวดี แต่ไม่เอ่ยถึงอดีตคนรักเลยเนอะว่าเป็นใครยังไง
2026-05-03 00:49:30
0
0
Ssert
Ssert
สนุกมาก เนื้อหากระชับ น่าติดตาม
2026-05-02 16:53:56
0
0
29 Chapters
บทนำ
บทนำบนยอดเขาสูงที่เงียบสงัดห่างไกลจากผู้คนและเสียงรบกวนของเมืองใหญ่ มีคฤหาสน์หลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายหมอกยามค่ำ ตัวบ้านออกแบบอย่างหรูหราโครงสร้างมั่นคงสมัยใหม่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาไม่ว่าผู้ใดก็ยากจะลักลอบเข้ามาได้ภายในห้องนั่งเล่นกว้างใหญ่ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์ทันสมัยหรูหรา เสียงโทรทัศน์ดังแว่วคลอไปทั่วห้องเสียงผู้ประกาศหญิงเอื้อนเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ“ข่าวเด่นประจำค่ำคืนนี้แพทย์หญิงมากความสามารถ รักษาอาการป่วยเรื้อรังของประธานกู้ให้หายขาดได้อย่างน่าอัศจรรย์! ผู้คนต่างกล่าวขานถึงความเชี่ยวชาญของเธอ...”ผู้ประกาศข่าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนต่อด้วยคำชื่นชมไม่ขาดปาก ทั้งยังกล่าวถึงข้อมูลของแพทย์หญิงที่สืบทอดสายเลือดจากตระกูลหมอที่มีประวัติเก่าแก่ยาวนานมาหลายชั่วคนพรึบ..พรึบเสียงกระดาษที่กระทบกันดังขึ้นภายในห้อง แสงจากหน้าจอโทรทัศน์สะท้อนลงบนร่างหญิงสาวผู้หนึ่งที่นอนเอนกายอย่างสบายอยู่บนโซฟาหนานุ่ม ใบหน้าขาวเนียนใต้เส้นผมดำขลับมีรอยยิ้มจาง ๆ แฝงอยู่ในท่าทีผ่อนคลาย สองมือกุมหนังสือนิยายเล่มโปรดดวงตาคู่สวยก้มมองตัวอักษรบนหน้ากระดาษด้วยความเพลิดเพลินราวกับโลกทั้งใ
Read more
บทที่ 1 สวมร่างนางร้ายเว่ยหว่านหนิง
บทที่ 1สวมร่างนางร้ายเว่ยหว่านหนิงแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้เล็ก ๆ เข้ามาภายในห้องเผยให้เห็นผ้าม่านปักลายงดงามที่ไหวระริกตามสายลมอ่อน กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ คลุ้งอยู่ในอากาศให้ความรู้สึกแปลกประหลาดและไม่คุ้นเคยหว่านหนิงลืมตาขึ้นช้า ๆ สายตาที่พร่ามัวเริ่มปรับชัด หญิงสาวพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงไม้เนื้อแข็งปูด้วยผ้าห่มที่ทำจากผ้าเนื้อดี บรรยากาศโดยรอบไม่ใช่ห้องนอนที่นางคุ้นเคยหากแต่คล้ายฉากในซีรีส์จีนโบราณที่เคยดูเสียมากกว่า“ที่นี่…ที่ไหน? ฉันตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” หญิงสาวพึมพำเสียงเบาแววตาเต็มไปด้วยความงุนงงเพราะความทรงจำสุดท้ายคือภาพที่ตนเองถูกซากอาคารทับจนตายร่างบางค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นจากเตียงก้าวเท้าไปเบื้องหน้าอย่างลังเลพลางใช้สายตามองสำรวจรอบกาย ห้องทั้งห้องประดับด้วยเครื่องเรือนโบราณ โต๊ะไม้ที่ถูกแกะสลักลวดลายประณีต แจกันเคลือบลายครามตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง ทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกตาจนหว่านหนิงไม่อาจละสายตาได้ทันใดนั้นสายตาของนางพลันหยุดชะงักที่กระจกสำริดบานใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ใกล้ผนังด้านหนึ่ง ร่างบางก้าวเข้าไปใกล้อย่างเผลอตัว ทว่าภาพเงาที่สะท้อนออกมาในกระจกทำให้หว่านหนิงถึงกับ
Read more
บทที่ 2 ความจำเสื่อม?
บทที่ 2ความจำเสื่อม?ภายในห้องนอนเงียบสงัดยามนี้คลุ้งไปด้วยกลิ่นกำยานรักษาที่ถูกจุดไว้บนโต๊ะไม้ บนเตียงไม้เนื้อแข็งที่ปูด้วยผ้าห่มเนื้อดีมีร่างของนายหญิงเจ้าของจวนอ๋องที่สลบไปเพราะความตกใจและตื่นกลัวนอนพักอยู่ทว่ายามที่หญิงสาวฟื้นคืนสติขึ้นมาคำแรกที่นางเอ่ยออกมากลับทำให้ทุกคนตกตะลึง....“ข้าจำอะไรไม่ได้เลย พวกเจ้าเหตุใดจึงเรียกข้าว่าพระชายาเล่า?”สิ้นคำพูดนั้นภายในจวนอ๋องก็เกิดความวุ่นวายขึ้น ท่านหมอที่พึ่งเดินถึงโรงหมอเมื่อครู่ถูกเรียกตัวกลับมาอย่างเร่งด่วนเพื่อตรวจอาการของพระชายาอีกครั้ง เพราะยามนี้นายหญิงของจวนอ๋องกลายเป็นคนไร้ความทรงจำไปแล้วเว่ยหว่านหนิงนอนมองชายชราที่กำลังตรวจจับชีพจรของนางด้วยสีหน้าเคร่งเครียดพลางกล่าวขอโทษในใจที่ตนแกล้งเป็นคนป่วยที่สูญเสียความทรงจำ ส่วนเหตุผลที่ต้องโกหกเช่นนั้นก็เพราะแม้นางจะรู้เรื่องราวทั้งหมดในนิยายแต่กลับไร้ซึ่งความทรงจำของร่างเดิม ทำให้หว่านหนิงจำหน้าผู้ใดในจวนไม่ได้เลยการแสร้งสูญเสียความทรงจำคือหนทางรอดเดียวสำหรับสถานการณ์ของนางในตอนนี้....“พระชายาท่านจำสิ่งใดไม่ได้เลยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”เมื่อเห็นหญิงสาวส่ายหน้าช้า ๆ อย่างหมดหนทางพร้อมสีห
Read more
บทที่ 3 เจิ้นเป่ยอ๋องผู้เย็นชา
บทที่ 3เจิ้นเป่ยอ๋องผู้เย็นชายามรุ่งอรุณหิมะโปรยปรายขาวโพลนปกคลุมทั่วทั้งจวน ความหนาวเย็นแทรกซึมผ่านประตูหน้าต่างเข้ามาจนทำให้ลมหายใจของผู้คนเป็นไอขาว นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ที่เว่ยหว่านหนิงก้าวออกจากห้องนอน ร่างบางสวมอาภรณ์หนาหนักสีอ่อนเดินอย่างเงียบงันตามโถงทางเดินยาวที่ทอดตรงไปยังห้องอาหารเสียงรองเท้าสัมผัสกับพื้นหินเย็นเยียบดังแผ่วเบาโดยมีลั่วชิงเดินตามอย่างระมัดระวัง ระหว่างทางนัยน์ตาคู่สวยของเว่ยหว่านหนิงกวาดมองรอบด้าน พลันพบว่าบรรยากาศในจวนนั้นเงียบเหงาเกินคาด สวนกว้างและเรือนต่าง ๆ ดูว่างเปล่า มีบ่าวเพียงหยิบมือที่ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเงียบเชียบ ทว่าในทุกมุมกลับเต็มไปด้วยทหารในชุดเกราะยืนเฝ้าและเดินตรวจตราไม่หยุดยั้งราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่จวนอ๋องแต่เป็นค่ายทหารใหญ่กลางชายแดนสายลมหนาวพัดผ่านพาเกล็ดหิมะปลิวเข้ามาในโถงเว่ยหว่านหนิงชะงักไปชั่วครู่พลันนึกถึงถ้อยคำในนิยายเซียวอวี้หาน เจิ้นเป่ยอ๋องผู้ปกครองชายแดนทางเหนือผู้มีนิสัยเหี้ยมโหดสังหารคนอย่างไร้ปรานี บุรุษอัปลักษณ์ที่สตรีทั่วทั้งแคว้นต่างหวาดกลัว ทว่าในนิยายไม่ได้กล่าวถึงสาเหตุที่เขาและเว่ยหว่านหน
Read more
บทที่ 4 ข้าจะเปลี่ยนชะตานางร้าย
บทที่ 4ข้าจะเปลี่ยนชะตานางร้ายค่ำคืนอันเงียบงันถูกปกคลุมด้วยหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วอากาศจวนอ๋องเจิ้นเป่ยเงียบสงัดราวกับทั้งโลกหยุดหายใจแต่ภายในห้องนอนของพระชายากลับไม่อาจสงบนิ่งได้ดั่งเช่นภายนอกบนเตียงกว้างเว่ยหว่านหนิงนอนพลิกกายไปมาอย่างกระสับกระส่าย แก้มเนียนมีเหงื่อไหลซึมแผ่นอกขยับขึ้นลงถี่รัว คิ้วเรียวขมวดแน่นบ่งบอกถึงความทรมานในห้วงฝันที่กำลังรุมเร้า‘คุณหนู ข้าผิดไปแล้วได้โปรดให้อภัยข้าสักครั้งเถอะ อย่าขายข้าไปที่หอนางโลมเลยนะเจ้าคะ’‘อย่าเอามือสกปรกของเจ้ามาแตะต้องอาภรณ์ของข้า บ่าวที่ไม่เจียมตนอย่างเจ้าถูกขายไปเป็นนางโลมนั่นถือว่าเหมาะสมแล้ว’‘คุณหนู ข้าแก่ชราเหลือเขาเป็นบุตรชายเพียงคนเดียว ได้โปรดอย่าทำร้ายบุตรชายของข้าเลย ข้าขอร้องปล่อยบุตรชายของข้าไปเถอะ’‘มันบังอาจเดินชนข้า เหตุใดข้าต้องเมตตาคนชั้นต่ำอย่างพวกเจ้า ตีขามันให้หักแล้วโยนมันสองแม่ลูกออกไปให้พ้นสายตาข้า!’ภาพความโหดร้ายที่ร่างเดิมเคยกระทำในอดีตฉายชัดอยู่เบื้องหน้าของหญิงสาว ด้วยความที่ตนเป็นบุตรสาวขุนนางมีอำนาจเว่ยหว่านหนิงจึงลำพองใจกระทำกับคนอื่นไม่ต่างจากสัตว์เดร
Read more
บทที่ 5 กำไลมิติสมุนไพร
บทที่ 5กำไลมิติสมุนไพรเวลาล่วงเลยผ่านไปสามวันลั่วชิงที่ทำตามคำสั่งสำเร็จได้นำสมุดเล่มหนามาวางลงตรงหน้าผู้เป็นนายหญิงของตน ด้านในเต็มไปด้วยรายชื่อของบ่าวรับใช้และทหารในจวน รวมทั้งคำบรรยายเรื่องราวบทลงโทษอันโหดร้ายที่พวกเขาได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างละเอียดเว่ยหว่านหนิงนั่งอ่านเนื้อหาด้านในอย่างตั้งใจ แต่ทว่ายิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกคลื่นไส้กับบทลงโทษแสนโหดร้ายของร่างเดิม จนนางอดไม่ได้ที่จะสบถด่าอีกฝ่ายในใจอยู่หลายครั้งเว่ยหว่านหนิงจากพฤติกรรมทั้งหมดนี่ของเจ้าไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะโกรธแค้นถึงเพียงนั้น“นี่คือรายชื่อทั้งหมดใช่หรือไม่?”“เพคะ นี่คือรายชื่อของคนรับใช้และทหารในจวนที่บ่าวรวบรวมมาทั้งหมด”“ยังไม่มีใครในจวนเสียชีวิตเพราะถูกลงโทษใช่หรือไม่” เสียงของนางเย็นขมขณะมือบางชิงบิดปลายกระดาษลั่วชิงได้ฟังคำถามก็คุกเข่าเล็กน้อยพลางก้มหน้าเอ่ยตอบผู้เป็นนาย“เพคะ แม้ทุกคนจะถูกลงโทษรุนแรงจนบาดเจ็บสาหัสแต่ตอนนี้ยังไม่มีผู้ใดเสียชีวิตเพคะ”หญิงสาวนิ่งไปชั่วขณะพลางคิดถึงเนื้อหาในนิยายที่เคยบรรยายว่า เว่ยหว่านหนิงที่ได้รับข่าวว่าพระเอกและนางเอกที่อยู่เมืองหลวงกำลังเข้าสู่พิธีมงคลก็พลันเกิดโทสะในใจ
Read more
บทที่ 6 ระบบเทพโอสถ
บทที่ 6ระบบเทพโอสถ“สมุนไพรพวกนี้มันล้ำค่าและหายากมากเลยไม่ใช่หรือ...”หญิงสาวพึมพำกับตนเองมองสมุนไพรที่อยู่ในสวนตาเป็นประกาย ก่อนร่างบางจะก้าวเข้าไปในกระท่อมกลิ่นหอมของสมุนไพรพลันลอยโชยเข้ามากระทบจมูก หว่านหนิงเริ่มเดินสำรวจภายในกระท่อมพบโอสถถูกจัดเรียงเป็นระเบียบเต็มตู้ไม้และยังมีตำราแพทย์นับร้อยเล่มวางเรียงรายบนชั้นหนังสือ กลิ่นกระดาษเก่าผสมกลิ่นสมุนไพรทำให้หัวใจสั่นสะท้าน“นี่มันคลังสมบัติชัด ๆ”ทว่าในขณะที่หญิงสาวกำลังดีใจกับมรดกที่ได้รับจากมารดา เบื้องหน้าของนางกลับปรากฏหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงขึ้นติ้ง![ระบบเทพโอสถกำลังเชื่อมต่อ….][ระบบเทพโอสถกำลังยืนยันตัวตนผู้สืบทอด….][ผู้สืบทอดไป๋หว่านหนิงเชื่อมต่อสำเร็จแล้ว]“ฮะ? ระบบเทพโอสถคืออะไร?”หญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ มองหน้าต่างโปร่งแสงเบื้องหน้าที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนอย่างงุนงง ก่อนตัวอักษรทั้งหมดจะบิดเบี้ยวเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นลูกหมามอลทีสขนปุยสีขาวโพลนตัวหนึ่งที่ยืนเชิดหน้าภูมิใจบนหน้าต่างระบบนั้น[ในที่สุดเจ้าก็เชื่อมต่อกับข้าเสียที เจ้ามนุษย์ต่ำต้อย]หว่านหนิงถึงกับชะงักงัน “เจ้าคือระบบเทพโอสถ?”[แน่นอน ข้าคือเทพโอสถผู้สูงส่งที
Read more
บทที่ 7 หนทางรอดจากการตายของนางร้าย
บทที่ 7หนทางรอดจากการตายของนางร้ายภายในจวนอ๋องเจิ้นเป่ยบริเวณริมสระบัวเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดต้องผืนน้ำ ศาลาไม้ทรงแปดเหลี่ยมตั้งอยู่กลางสระให้บรรยากาศอบอุ่นภายใต้ความเงียบสงบเว่ยหว่านหนิงนั่งอยู่ภายในศาลา ลมอ่อนพัดปลายผมนุ่มสลวยให้ไหวโอน เบื้องหน้าของนางมีลูกหมามอลทีสขนฟูที่ลอยตัวอยู่ภายในหน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสง[สรุปเจ้ากำลังบอกว่าที่นี่คือโลกนิยาย ส่วนตัวเจ้าได้มาเข้าร่างของสตรีสารเลวมีบทบาทเป็นนางร้ายที่จะตายในอีกไม่กี่เดือน]น้ำเสียงของลูกหมาคราวนี้ไม่มีทีท่าล้อเล่นแม้แต่น้อยหลังฟังเรื่องราวทุกอย่างจากปากของเว่ยหว่านหนิง มันถอนหายใจยาวสั่นสะเทือนทั้งตัวราวกับโลกทั้งใบถาโถมอยู่บนบ่าของมันหว่านหนิงพยักหน้าอย่างจนใจ ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ“ว่าแต่ท่านเป็นเทพมิใช่หรือ พอจะมีวิธีให้ข้ากลับไปโลกปัจจุบันได้หรือไม่?”ลูกหมาเบิกตาโตก่อนสะบัดหางอย่างแรงราวกับกำลังฟาดปัญหาออกไป[ข้าเป็นเทพโอสถไม่ใช่เทพควบคุมโชคชะตามนุษย์ เรื่องนั้นข้าไม่อาจช่วยเจ้าได้ อีกทั้งจากที่เจ้าบอกร่างของเจ้าในโลกเดิมคงตายไปแล้ว หากเจ้ากลับไปก็มีเพียงจะกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนเท่านั้น]หว่านหนิงนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจ
Read more
บทที่ 8 ความหมายที่แท้จริงของระบบเทพโอสถ
บทที่ 8ความหมายที่แท้จริงของระบบเทพโอสถภายในห้องบรรทมที่เงียบงัน มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษดังแผ่วเบาและเสียงลมหายใจหนัก ๆ ของเว่ยหว่านหนิง ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมานางจมอยู่ในกองตำรามากมายที่ขนออกมาจากมิติ ตำราหลายสิบเล่มถูกตั้งราวกับภูเขาเตี้ย ๆ บางเล่มวางระเกะระกะบนพื้น โต๊ะ เตียง ไม่มีที่ว่างแม้แต่คืบเดียว กระดาษหลายแผ่นถูกคั่นด้วยด้ายสีแดง บางเล่มเปิดค้างไว้ บางเล่มถูกโยนทิ้งเพราะไม่พบสิ่งที่ตามหา แต่ไม่ว่าจะค้นเท่าไรหญิงสาวก็ยังไม่พบแม้แต่ร่องรอยของพิษหยกดำเว่ยหว่านหนิงถอนหายใจหนักจนไหล่ตกมือเรียวเอื้อมหยิบตำราเล่มถัดไปมาเปิดอีกครั้ง ใบหน้าที่เคยงดงามของหญิงสาวยามนี้ซีดขาวและดูอิดโรย เส้นผมดำขลับยุ่งเหยิงเล็กน้อย ขอบตาดำคล้ำจางๆ บ่งบอกถึงการตรากตรำอดนอนอ่านตำรามาตลอดหลายวันหน้าต่างระบบลอยนิ่งอยู่บนอากาศด้านในมีลูกหมาตัวน้อยนอนยืดพุง ขาของมันก่ายกันอย่างสบายอารมณ์แถมยังเคี้ยวขนมที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหนราวกับกำลังชมละครชีวิตมนุษย์ต่ำต้อย หลังจากเฝ้าดูเว่ยหว่านหนิงก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หลายชั่วยาม ลูกหมาก็เริ่มพึมพำเสียงดังราวกับตั้งใจจะให้ได้ยินหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าได้ยิน[เฮ้อ…ดูท
Read more
บทที่ 9 ภาพลักษณ์ของพระชายาที่เปลี่ยนไป
บทที่ 9ภาพลักษณ์ของพระชายาที่เปลี่ยนไปภายในจวนอ๋องเจิ้นเป่ยยามเช้า กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรนับสิบชนิดอบอวลไปตามระเบียงทางเดิน บ่าวรับใช้และทหารยามต่างได้รับขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาด้านในบรรจุยาบำรุงที่ทำมาจากสมุนไพรชั้นดี ทว่าแทนที่ทุกคนจะยินดีที่ได้รับยาบำรุงล้ำค่า แต่พวกเขากลับแสดงออกถึงความกังวลและหวาดกลัวต้นเหตุนั่นก็เพราะยาบำรุงที่ถูกแจกจ่ายในวันนี้ ล้วนออกมาจากฝีมือของพระชายา“นี่จะเป็นยาบำรุงจริงหรือ คงไม่ใช่ยาพิษหรอกใช่ไหม” หญิงรับใช้คนหนึ่งหันไปกระซิบกับสหายที่ยืนอยู่ข้างกายเสียงเบาพระชายาในความทรงจำของพวกเขาเปรียบเสมือนปีศาจร้าย ต่อให้ตอนนี้พระชายาจะสูญเสียความทรงจำและไม่ได้ทุบหรือด่าทอพวกเขาเช่นในอดีต แต่ความหวาดกลัวที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจของพวกเขาก็ยากที่จะลบเลือนได้ หลายคนมองขวดยาในมือด้วยสายตาระแวง บางคนถึงกับแอบกระซิบเสียงเบา“ลั่วชิงบอกว่ายาบำรุงนี้ต้องดื่มภายในสามวัน หากทิ้งไว้นานกว่านี้สรรพคุณของยาจะอ่อนลง”“ข้าไม่กล้าดื่มยานี้ลงไปหรอก กลัวว่าจะเป็นยาพิษ”“แต่นี่เป็นยาที่พระชายาประทานมาให้ หากพวกเราไม่ดื่มจะกลายเป็นขัดคำสั่งหรือไม่”ความลังเลปกคลุมไปทั่วจวนสุดท
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status