แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ

แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ

last updateDernière mise à jour : 2026-03-18
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
10
7 Notes. 7 commentaires
29Chapitres
11.4KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

แพทย์สาวได้เกิดใหม่ในร่างนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ นางพบว่าตนเองกลายเป็นพระชายาของเจิ้นเป่ยอ๋องที่มีฉายาว่าเหี้ยมโหด หญิงสาวจึงใช้ความสามารถทางการแพทย์เปลี่ยนแปลงชะตาไม่ยอมตายอย่างเช่นนางร้ายในต้นฉบับ

Voir plus

Chapitre 1

บทนำ

บทนำ

บนยอดเขาสูงที่เงียบสงัดห่างไกลจากผู้คนและเสียงรบกวนของเมืองใหญ่ มีคฤหาสน์หลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายหมอกยามค่ำ ตัวบ้านออกแบบอย่างหรูหราโครงสร้างมั่นคงสมัยใหม่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาไม่ว่าผู้ใดก็ยากจะลักลอบเข้ามาได้

ภายในห้องนั่งเล่นกว้างใหญ่ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์ทันสมัยหรูหรา เสียงโทรทัศน์ดังแว่วคลอไปทั่วห้องเสียงผู้ประกาศหญิงเอื้อนเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“ข่าวเด่นประจำค่ำคืนนี้แพทย์หญิงมากความสามารถ รักษาอาการป่วยเรื้อรังของประธานกู้ให้หายขาดได้อย่างน่าอัศจรรย์! ผู้คนต่างกล่าวขานถึงความเชี่ยวชาญของเธอ...”

ผู้ประกาศข่าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนต่อด้วยคำชื่นชมไม่ขาดปาก ทั้งยังกล่าวถึงข้อมูลของแพทย์หญิงที่สืบทอดสายเลือดจากตระกูลหมอที่มีประวัติเก่าแก่ยาวนานมาหลายชั่วคน

พรึบ..พรึบ

เสียงกระดาษที่กระทบกันดังขึ้นภายในห้อง แสงจากหน้าจอโทรทัศน์สะท้อนลงบนร่างหญิงสาวผู้หนึ่งที่นอนเอนกายอย่างสบายอยู่บนโซฟาหนานุ่ม ใบหน้าขาวเนียนใต้เส้นผมดำขลับมีรอยยิ้มจาง ๆ แฝงอยู่ในท่าทีผ่อนคลาย สองมือกุมหนังสือนิยายเล่มโปรดดวงตาคู่สวยก้มมองตัวอักษรบนหน้ากระดาษด้วยความเพลิดเพลินราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงเรื่องราวในหนังสือ

ไป๋หว่านหนิงแพทย์หญิงมากความสามารถที่กำลังถูกผู้ประกาศพูดถึงในข่าวหาได้สนใจเสียงรายงานข่าวไม่ ยามนี้เธอกลับใช้เวลาพักผ่อนเพียงลำพังหลบหนีความวุ่นวายในเมืองใหญ่มาอยู่ในบ้านพักต่างอากาศของตนที่ตั้งอยู่บนเขาที่เงียบสงัด

ครืนนน....

ทว่าขณะที่เรื่องราวในหนังสือกำลังเข้าสู่ช่วงเข้มข้น จู่ ๆ แผ่นดินก็พลันสั่นสะเทือนรุนแรง! โคมไฟระย้ากลางห้องแกว่งไหวราวใบไม้กลางพายุ เสียงกระจกแตกร้าวดังสนั่นตามด้วยเสียงครืนครั่นอันน่าหวาดหวั่นพื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าสั่นสะท้านราวจะถล่มลงมา

“แผ่นดินไหว…!” หว่านหนิงเอ่ยขึ้นอย่างตระหนก หนังสือในมือร่วงหล่นลงพื้นแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเพื่อหาที่หลบภัย เสียงครืนครามมหาศาลก็ดังก้องตามมาด้วยผนังทั้งสี่ด้านแตกพังลงอย่างไม่ทันตั้งตัว

หญิงสาวถูกซากอาคารถาโถมเข้าทับจนร่างกายไร้เรี่ยวแรงจะดิ้นรน ความเจ็บแปลบแล่นปราดไปทั่วร่าง เลือดอุ่นค่อย ๆ ไหลรินออกจากมุมปากและศีรษะของหว่านหนิง ดวงตาที่เคยเปล่งประกายค่อย ๆ พร่าเบลอสุดท้ายทุกอย่างก็ดับวูบไป....

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentairesPlus

Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
นิยายดีจบแล้ว
2026-06-07 04:20:35
0
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
จบไวดี แต่ไม่เอ่ยถึงอดีตคนรักเลยเนอะว่าเป็นใครยังไง
2026-05-03 00:49:30
0
0
Ssert
Ssert
สนุกมาก เนื้อหากระชับ น่าติดตาม
2026-05-02 16:53:56
0
0
walanดี
walanดี
มายังค่ะขออัพเดทแบบสะใจค่ะจะได้สนุกยาวๆไป
2026-03-12 09:26:47
0
0
kookai kookooi
kookai kookooi
ต่อๆๆๆๆจร้าๆๆๆ
2026-03-11 21:24:13
0
0
29
บทนำ
บทนำบนยอดเขาสูงที่เงียบสงัดห่างไกลจากผู้คนและเสียงรบกวนของเมืองใหญ่ มีคฤหาสน์หลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายหมอกยามค่ำ ตัวบ้านออกแบบอย่างหรูหราโครงสร้างมั่นคงสมัยใหม่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาไม่ว่าผู้ใดก็ยากจะลักลอบเข้ามาได้ภายในห้องนั่งเล่นกว้างใหญ่ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์ทันสมัยหรูหรา เสียงโทรทัศน์ดังแว่วคลอไปทั่วห้องเสียงผู้ประกาศหญิงเอื้อนเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ“ข่าวเด่นประจำค่ำคืนนี้แพทย์หญิงมากความสามารถ รักษาอาการป่วยเรื้อรังของประธานกู้ให้หายขาดได้อย่างน่าอัศจรรย์! ผู้คนต่างกล่าวขานถึงความเชี่ยวชาญของเธอ...”ผู้ประกาศข่าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนต่อด้วยคำชื่นชมไม่ขาดปาก ทั้งยังกล่าวถึงข้อมูลของแพทย์หญิงที่สืบทอดสายเลือดจากตระกูลหมอที่มีประวัติเก่าแก่ยาวนานมาหลายชั่วคนพรึบ..พรึบเสียงกระดาษที่กระทบกันดังขึ้นภายในห้อง แสงจากหน้าจอโทรทัศน์สะท้อนลงบนร่างหญิงสาวผู้หนึ่งที่นอนเอนกายอย่างสบายอยู่บนโซฟาหนานุ่ม ใบหน้าขาวเนียนใต้เส้นผมดำขลับมีรอยยิ้มจาง ๆ แฝงอยู่ในท่าทีผ่อนคลาย สองมือกุมหนังสือนิยายเล่มโปรดดวงตาคู่สวยก้มมองตัวอักษรบนหน้ากระดาษด้วยความเพลิดเพลินราวกับโลกทั้งใ
Read More
บทที่ 1 สวมร่างนางร้ายเว่ยหว่านหนิง
บทที่ 1สวมร่างนางร้ายเว่ยหว่านหนิงแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้เล็ก ๆ เข้ามาภายในห้องเผยให้เห็นผ้าม่านปักลายงดงามที่ไหวระริกตามสายลมอ่อน กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ คลุ้งอยู่ในอากาศให้ความรู้สึกแปลกประหลาดและไม่คุ้นเคยหว่านหนิงลืมตาขึ้นช้า ๆ สายตาที่พร่ามัวเริ่มปรับชัด หญิงสาวพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงไม้เนื้อแข็งปูด้วยผ้าห่มที่ทำจากผ้าเนื้อดี บรรยากาศโดยรอบไม่ใช่ห้องนอนที่นางคุ้นเคยหากแต่คล้ายฉากในซีรีส์จีนโบราณที่เคยดูเสียมากกว่า“ที่นี่…ที่ไหน? ฉันตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” หญิงสาวพึมพำเสียงเบาแววตาเต็มไปด้วยความงุนงงเพราะความทรงจำสุดท้ายคือภาพที่ตนเองถูกซากอาคารทับจนตายร่างบางค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นจากเตียงก้าวเท้าไปเบื้องหน้าอย่างลังเลพลางใช้สายตามองสำรวจรอบกาย ห้องทั้งห้องประดับด้วยเครื่องเรือนโบราณ โต๊ะไม้ที่ถูกแกะสลักลวดลายประณีต แจกันเคลือบลายครามตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง ทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกตาจนหว่านหนิงไม่อาจละสายตาได้ทันใดนั้นสายตาของนางพลันหยุดชะงักที่กระจกสำริดบานใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ใกล้ผนังด้านหนึ่ง ร่างบางก้าวเข้าไปใกล้อย่างเผลอตัว ทว่าภาพเงาที่สะท้อนออกมาในกระจกทำให้หว่านหนิงถึงกับ
Read More
บทที่ 2 ความจำเสื่อม?
บทที่ 2ความจำเสื่อม?ภายในห้องนอนเงียบสงัดยามนี้คลุ้งไปด้วยกลิ่นกำยานรักษาที่ถูกจุดไว้บนโต๊ะไม้ บนเตียงไม้เนื้อแข็งที่ปูด้วยผ้าห่มเนื้อดีมีร่างของนายหญิงเจ้าของจวนอ๋องที่สลบไปเพราะความตกใจและตื่นกลัวนอนพักอยู่ทว่ายามที่หญิงสาวฟื้นคืนสติขึ้นมาคำแรกที่นางเอ่ยออกมากลับทำให้ทุกคนตกตะลึง....“ข้าจำอะไรไม่ได้เลย พวกเจ้าเหตุใดจึงเรียกข้าว่าพระชายาเล่า?”สิ้นคำพูดนั้นภายในจวนอ๋องก็เกิดความวุ่นวายขึ้น ท่านหมอที่พึ่งเดินถึงโรงหมอเมื่อครู่ถูกเรียกตัวกลับมาอย่างเร่งด่วนเพื่อตรวจอาการของพระชายาอีกครั้ง เพราะยามนี้นายหญิงของจวนอ๋องกลายเป็นคนไร้ความทรงจำไปแล้วเว่ยหว่านหนิงนอนมองชายชราที่กำลังตรวจจับชีพจรของนางด้วยสีหน้าเคร่งเครียดพลางกล่าวขอโทษในใจที่ตนแกล้งเป็นคนป่วยที่สูญเสียความทรงจำ ส่วนเหตุผลที่ต้องโกหกเช่นนั้นก็เพราะแม้นางจะรู้เรื่องราวทั้งหมดในนิยายแต่กลับไร้ซึ่งความทรงจำของร่างเดิม ทำให้หว่านหนิงจำหน้าผู้ใดในจวนไม่ได้เลยการแสร้งสูญเสียความทรงจำคือหนทางรอดเดียวสำหรับสถานการณ์ของนางในตอนนี้....“พระชายาท่านจำสิ่งใดไม่ได้เลยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”เมื่อเห็นหญิงสาวส่ายหน้าช้า ๆ อย่างหมดหนทางพร้อมสีห
Read More
บทที่ 3 เจิ้นเป่ยอ๋องผู้เย็นชา
บทที่ 3เจิ้นเป่ยอ๋องผู้เย็นชายามรุ่งอรุณหิมะโปรยปรายขาวโพลนปกคลุมทั่วทั้งจวน ความหนาวเย็นแทรกซึมผ่านประตูหน้าต่างเข้ามาจนทำให้ลมหายใจของผู้คนเป็นไอขาว นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ที่เว่ยหว่านหนิงก้าวออกจากห้องนอน ร่างบางสวมอาภรณ์หนาหนักสีอ่อนเดินอย่างเงียบงันตามโถงทางเดินยาวที่ทอดตรงไปยังห้องอาหารเสียงรองเท้าสัมผัสกับพื้นหินเย็นเยียบดังแผ่วเบาโดยมีลั่วชิงเดินตามอย่างระมัดระวัง ระหว่างทางนัยน์ตาคู่สวยของเว่ยหว่านหนิงกวาดมองรอบด้าน พลันพบว่าบรรยากาศในจวนนั้นเงียบเหงาเกินคาด สวนกว้างและเรือนต่าง ๆ ดูว่างเปล่า มีบ่าวเพียงหยิบมือที่ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเงียบเชียบ ทว่าในทุกมุมกลับเต็มไปด้วยทหารในชุดเกราะยืนเฝ้าและเดินตรวจตราไม่หยุดยั้งราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่จวนอ๋องแต่เป็นค่ายทหารใหญ่กลางชายแดนสายลมหนาวพัดผ่านพาเกล็ดหิมะปลิวเข้ามาในโถงเว่ยหว่านหนิงชะงักไปชั่วครู่พลันนึกถึงถ้อยคำในนิยายเซียวอวี้หาน เจิ้นเป่ยอ๋องผู้ปกครองชายแดนทางเหนือผู้มีนิสัยเหี้ยมโหดสังหารคนอย่างไร้ปรานี บุรุษอัปลักษณ์ที่สตรีทั่วทั้งแคว้นต่างหวาดกลัว ทว่าในนิยายไม่ได้กล่าวถึงสาเหตุที่เขาและเว่ยหว่านหน
Read More
บทที่ 4 ข้าจะเปลี่ยนชะตานางร้าย
บทที่ 4ข้าจะเปลี่ยนชะตานางร้ายค่ำคืนอันเงียบงันถูกปกคลุมด้วยหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วอากาศจวนอ๋องเจิ้นเป่ยเงียบสงัดราวกับทั้งโลกหยุดหายใจแต่ภายในห้องนอนของพระชายากลับไม่อาจสงบนิ่งได้ดั่งเช่นภายนอกบนเตียงกว้างเว่ยหว่านหนิงนอนพลิกกายไปมาอย่างกระสับกระส่าย แก้มเนียนมีเหงื่อไหลซึมแผ่นอกขยับขึ้นลงถี่รัว คิ้วเรียวขมวดแน่นบ่งบอกถึงความทรมานในห้วงฝันที่กำลังรุมเร้า‘คุณหนู ข้าผิดไปแล้วได้โปรดให้อภัยข้าสักครั้งเถอะ อย่าขายข้าไปที่หอนางโลมเลยนะเจ้าคะ’‘อย่าเอามือสกปรกของเจ้ามาแตะต้องอาภรณ์ของข้า บ่าวที่ไม่เจียมตนอย่างเจ้าถูกขายไปเป็นนางโลมนั่นถือว่าเหมาะสมแล้ว’‘คุณหนู ข้าแก่ชราเหลือเขาเป็นบุตรชายเพียงคนเดียว ได้โปรดอย่าทำร้ายบุตรชายของข้าเลย ข้าขอร้องปล่อยบุตรชายของข้าไปเถอะ’‘มันบังอาจเดินชนข้า เหตุใดข้าต้องเมตตาคนชั้นต่ำอย่างพวกเจ้า ตีขามันให้หักแล้วโยนมันสองแม่ลูกออกไปให้พ้นสายตาข้า!’ภาพความโหดร้ายที่ร่างเดิมเคยกระทำในอดีตฉายชัดอยู่เบื้องหน้าของหญิงสาว ด้วยความที่ตนเป็นบุตรสาวขุนนางมีอำนาจเว่ยหว่านหนิงจึงลำพองใจกระทำกับคนอื่นไม่ต่างจากสัตว์เดร
Read More
บทที่ 5 กำไลมิติสมุนไพร
บทที่ 5กำไลมิติสมุนไพรเวลาล่วงเลยผ่านไปสามวันลั่วชิงที่ทำตามคำสั่งสำเร็จได้นำสมุดเล่มหนามาวางลงตรงหน้าผู้เป็นนายหญิงของตน ด้านในเต็มไปด้วยรายชื่อของบ่าวรับใช้และทหารในจวน รวมทั้งคำบรรยายเรื่องราวบทลงโทษอันโหดร้ายที่พวกเขาได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างละเอียดเว่ยหว่านหนิงนั่งอ่านเนื้อหาด้านในอย่างตั้งใจ แต่ทว่ายิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกคลื่นไส้กับบทลงโทษแสนโหดร้ายของร่างเดิม จนนางอดไม่ได้ที่จะสบถด่าอีกฝ่ายในใจอยู่หลายครั้งเว่ยหว่านหนิงจากพฤติกรรมทั้งหมดนี่ของเจ้าไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะโกรธแค้นถึงเพียงนั้น“นี่คือรายชื่อทั้งหมดใช่หรือไม่?”“เพคะ นี่คือรายชื่อของคนรับใช้และทหารในจวนที่บ่าวรวบรวมมาทั้งหมด”“ยังไม่มีใครในจวนเสียชีวิตเพราะถูกลงโทษใช่หรือไม่” เสียงของนางเย็นขมขณะมือบางชิงบิดปลายกระดาษลั่วชิงได้ฟังคำถามก็คุกเข่าเล็กน้อยพลางก้มหน้าเอ่ยตอบผู้เป็นนาย“เพคะ แม้ทุกคนจะถูกลงโทษรุนแรงจนบาดเจ็บสาหัสแต่ตอนนี้ยังไม่มีผู้ใดเสียชีวิตเพคะ”หญิงสาวนิ่งไปชั่วขณะพลางคิดถึงเนื้อหาในนิยายที่เคยบรรยายว่า เว่ยหว่านหนิงที่ได้รับข่าวว่าพระเอกและนางเอกที่อยู่เมืองหลวงกำลังเข้าสู่พิธีมงคลก็พลันเกิดโทสะในใจ
Read More
บทที่ 6 ระบบเทพโอสถ
บทที่ 6ระบบเทพโอสถ“สมุนไพรพวกนี้มันล้ำค่าและหายากมากเลยไม่ใช่หรือ...”หญิงสาวพึมพำกับตนเองมองสมุนไพรที่อยู่ในสวนตาเป็นประกาย ก่อนร่างบางจะก้าวเข้าไปในกระท่อมกลิ่นหอมของสมุนไพรพลันลอยโชยเข้ามากระทบจมูก หว่านหนิงเริ่มเดินสำรวจภายในกระท่อมพบโอสถถูกจัดเรียงเป็นระเบียบเต็มตู้ไม้และยังมีตำราแพทย์นับร้อยเล่มวางเรียงรายบนชั้นหนังสือ กลิ่นกระดาษเก่าผสมกลิ่นสมุนไพรทำให้หัวใจสั่นสะท้าน“นี่มันคลังสมบัติชัด ๆ”ทว่าในขณะที่หญิงสาวกำลังดีใจกับมรดกที่ได้รับจากมารดา เบื้องหน้าของนางกลับปรากฏหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงขึ้นติ้ง![ระบบเทพโอสถกำลังเชื่อมต่อ….][ระบบเทพโอสถกำลังยืนยันตัวตนผู้สืบทอด….][ผู้สืบทอดไป๋หว่านหนิงเชื่อมต่อสำเร็จแล้ว]“ฮะ? ระบบเทพโอสถคืออะไร?”หญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ มองหน้าต่างโปร่งแสงเบื้องหน้าที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนอย่างงุนงง ก่อนตัวอักษรทั้งหมดจะบิดเบี้ยวเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นลูกหมามอลทีสขนปุยสีขาวโพลนตัวหนึ่งที่ยืนเชิดหน้าภูมิใจบนหน้าต่างระบบนั้น[ในที่สุดเจ้าก็เชื่อมต่อกับข้าเสียที เจ้ามนุษย์ต่ำต้อย]หว่านหนิงถึงกับชะงักงัน “เจ้าคือระบบเทพโอสถ?”[แน่นอน ข้าคือเทพโอสถผู้สูงส่งที
Read More
บทที่ 7 หนทางรอดจากการตายของนางร้าย
บทที่ 7หนทางรอดจากการตายของนางร้ายภายในจวนอ๋องเจิ้นเป่ยบริเวณริมสระบัวเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดต้องผืนน้ำ ศาลาไม้ทรงแปดเหลี่ยมตั้งอยู่กลางสระให้บรรยากาศอบอุ่นภายใต้ความเงียบสงบเว่ยหว่านหนิงนั่งอยู่ภายในศาลา ลมอ่อนพัดปลายผมนุ่มสลวยให้ไหวโอน เบื้องหน้าของนางมีลูกหมามอลทีสขนฟูที่ลอยตัวอยู่ภายในหน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสง[สรุปเจ้ากำลังบอกว่าที่นี่คือโลกนิยาย ส่วนตัวเจ้าได้มาเข้าร่างของสตรีสารเลวมีบทบาทเป็นนางร้ายที่จะตายในอีกไม่กี่เดือน]น้ำเสียงของลูกหมาคราวนี้ไม่มีทีท่าล้อเล่นแม้แต่น้อยหลังฟังเรื่องราวทุกอย่างจากปากของเว่ยหว่านหนิง มันถอนหายใจยาวสั่นสะเทือนทั้งตัวราวกับโลกทั้งใบถาโถมอยู่บนบ่าของมันหว่านหนิงพยักหน้าอย่างจนใจ ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ“ว่าแต่ท่านเป็นเทพมิใช่หรือ พอจะมีวิธีให้ข้ากลับไปโลกปัจจุบันได้หรือไม่?”ลูกหมาเบิกตาโตก่อนสะบัดหางอย่างแรงราวกับกำลังฟาดปัญหาออกไป[ข้าเป็นเทพโอสถไม่ใช่เทพควบคุมโชคชะตามนุษย์ เรื่องนั้นข้าไม่อาจช่วยเจ้าได้ อีกทั้งจากที่เจ้าบอกร่างของเจ้าในโลกเดิมคงตายไปแล้ว หากเจ้ากลับไปก็มีเพียงจะกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนเท่านั้น]หว่านหนิงนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจ
Read More
บทที่ 8 ความหมายที่แท้จริงของระบบเทพโอสถ
บทที่ 8ความหมายที่แท้จริงของระบบเทพโอสถภายในห้องบรรทมที่เงียบงัน มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษดังแผ่วเบาและเสียงลมหายใจหนัก ๆ ของเว่ยหว่านหนิง ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมานางจมอยู่ในกองตำรามากมายที่ขนออกมาจากมิติ ตำราหลายสิบเล่มถูกตั้งราวกับภูเขาเตี้ย ๆ บางเล่มวางระเกะระกะบนพื้น โต๊ะ เตียง ไม่มีที่ว่างแม้แต่คืบเดียว กระดาษหลายแผ่นถูกคั่นด้วยด้ายสีแดง บางเล่มเปิดค้างไว้ บางเล่มถูกโยนทิ้งเพราะไม่พบสิ่งที่ตามหา แต่ไม่ว่าจะค้นเท่าไรหญิงสาวก็ยังไม่พบแม้แต่ร่องรอยของพิษหยกดำเว่ยหว่านหนิงถอนหายใจหนักจนไหล่ตกมือเรียวเอื้อมหยิบตำราเล่มถัดไปมาเปิดอีกครั้ง ใบหน้าที่เคยงดงามของหญิงสาวยามนี้ซีดขาวและดูอิดโรย เส้นผมดำขลับยุ่งเหยิงเล็กน้อย ขอบตาดำคล้ำจางๆ บ่งบอกถึงการตรากตรำอดนอนอ่านตำรามาตลอดหลายวันหน้าต่างระบบลอยนิ่งอยู่บนอากาศด้านในมีลูกหมาตัวน้อยนอนยืดพุง ขาของมันก่ายกันอย่างสบายอารมณ์แถมยังเคี้ยวขนมที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหนราวกับกำลังชมละครชีวิตมนุษย์ต่ำต้อย หลังจากเฝ้าดูเว่ยหว่านหนิงก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หลายชั่วยาม ลูกหมาก็เริ่มพึมพำเสียงดังราวกับตั้งใจจะให้ได้ยินหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าได้ยิน[เฮ้อ…ดูท
Read More
บทที่ 9 ภาพลักษณ์ของพระชายาที่เปลี่ยนไป
บทที่ 9ภาพลักษณ์ของพระชายาที่เปลี่ยนไปภายในจวนอ๋องเจิ้นเป่ยยามเช้า กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรนับสิบชนิดอบอวลไปตามระเบียงทางเดิน บ่าวรับใช้และทหารยามต่างได้รับขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาด้านในบรรจุยาบำรุงที่ทำมาจากสมุนไพรชั้นดี ทว่าแทนที่ทุกคนจะยินดีที่ได้รับยาบำรุงล้ำค่า แต่พวกเขากลับแสดงออกถึงความกังวลและหวาดกลัวต้นเหตุนั่นก็เพราะยาบำรุงที่ถูกแจกจ่ายในวันนี้ ล้วนออกมาจากฝีมือของพระชายา“นี่จะเป็นยาบำรุงจริงหรือ คงไม่ใช่ยาพิษหรอกใช่ไหม” หญิงรับใช้คนหนึ่งหันไปกระซิบกับสหายที่ยืนอยู่ข้างกายเสียงเบาพระชายาในความทรงจำของพวกเขาเปรียบเสมือนปีศาจร้าย ต่อให้ตอนนี้พระชายาจะสูญเสียความทรงจำและไม่ได้ทุบหรือด่าทอพวกเขาเช่นในอดีต แต่ความหวาดกลัวที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจของพวกเขาก็ยากที่จะลบเลือนได้ หลายคนมองขวดยาในมือด้วยสายตาระแวง บางคนถึงกับแอบกระซิบเสียงเบา“ลั่วชิงบอกว่ายาบำรุงนี้ต้องดื่มภายในสามวัน หากทิ้งไว้นานกว่านี้สรรพคุณของยาจะอ่อนลง”“ข้าไม่กล้าดื่มยานี้ลงไปหรอก กลัวว่าจะเป็นยาพิษ”“แต่นี่เป็นยาที่พระชายาประทานมาให้ หากพวกเราไม่ดื่มจะกลายเป็นขัดคำสั่งหรือไม่”ความลังเลปกคลุมไปทั่วจวนสุดท
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status