Semua Bab แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ: Bab 11 - Bab 20

บทที่ 10รายงานลับจากองครักษ์เงาท่ามกลางความมืดมิดของราตรี สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านค่ายทหารที่ตั้งตระหง่านอยู่บนทุ่งหญ้ากว้างพาเอากลิ่นควันไฟจากกองฟืนลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ เต็นท์ผ้าใบสีเข้มเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทหารยามถือหอกยืนประจำการ ดวงตาแข็งกร้าวจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวภายนอกค่ายอย่างไม่คลาดสายตาภายในกระโจมบัญชาการสว่างไสวด้วยแสงเทียนวูบไหว เซียวอวี้หานสวมชุดเกราะสีดำสนิทยืนอยู่หน้าโต๊ะสายตาจดจ้องไปยังแผนที่หนังแกะที่กางแผ่หราอยู่เบื้องหน้า“พวกชนเผ่าเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับล่วงรู้แผนการศึกของพวกเราล่วงหน้า” หม่าเฉิงกงหรือแม่ทัพหม่าเอ่ยพลางขมวดคิ้วหนา นิ้วหยาบกร้านชี้ไปยังจุดยุทธศาสตร์ที่ถูกทำเครื่องหมายไว้ “เมื่อหลายวันก่อนกระหม่อมส่งทหารออกไปสอดแนมศัตรูแต่ก็ถูกพวกมันซุ้มโจมตีที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”หลี่จื่อฉีกุนซือหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายอ๋องเจิ้นเป่ยขยับพัดในมือเบาๆ เขามองแผนที่พลางเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น “พวกชนเผ่าอยู่ใกล้ค่ายทหารเรากว่าที่คิดแต่พวกมันกลับไม่บุกเข้ามาทำเพียงลอบซุ้มโจมตีเท่านั้น กระหม่อมคิดว่าตอนนี้พวกมันอาจมีกำลังพลน้อยกว่าพวกเรา คาดว่าคงรอกำลังเสริมเพ

บทที่ 12ช่วยชีวิตเจิ้นเป่ยอ๋องภายในกระโจมบัญชาการถูกปกคลุมด้วยกลิ่นคาวเลือดที่น่าสะอิดสะเอียน เซียวอวี้หานนอนทอดกายอยู่บนเตียงไม้หนาใบหน้าของเทพสงครามแห่งแดนเหนือบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้องถูกย้อมด้วยโลหิตสีดำคล้ำที่ยังคงไหลซึมออกมาไม่ขาดสายหมอหลวงหลิวผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาค่อนชีวิต บัดนี้มือเหี่ยวย่นกลับสั่นระริกขณะวางนิ้วลงบนชีพจรที่แผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมตามร่องรอยเหี่ยวย่นบนหน้าผาก“นี่มัน พิษหยกดำของพวกชนเผ่า...” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ “พิษนี้ไร้ยาถอน ข้าทำได้เพียงใช้เข็มเงินประคองลมหายใจยื้อเวลาไว้ครู่หนึ่งเท่านั้น”เว่ยหว่านหนิงจ้องมองร่างที่หายใจรวยรินของสามีด้วยความกังวล ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกกระเพื่อมพยายามกดข่มความสั่นไหวในใจ พลางดัดเสียงให้ทุ้มต่ำประหนึ่งบุรุษแล้วก้าวเข้าไปตรงหน้ารองแม่ทัพหนุ่ม“ข้าคือหมอชาวบ้านที่พระชายาส่งตัวมาจากเมืองเป่ยหลิง” นางยอบกายลงอย่างนอบน้อม กิริยาท่าทางสุขุมเยือกเย็นจนคนรอบข้างแปลกใจ “ข้าพอมีวาสนาได้ศึกษาวิชาพิษของพวกชนเผ่ามาบ้าง ขอให้ข้าได้ลองตรวจอาการท่านอ๋องดูสักครั้งเถิด”“เหลว

บทที่ 14เกือบได้ไปเยือนปรโลกอีกครั้งท่ามกลางความเงียบงันยามราตรี มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นสม่ำเสมอของทหารยามที่เดินตรวจตราอยู่ภายนอก ภายในกระโจมที่พักของเจิ้นเป่ยอ๋อง แสงตะเกียงน้ำมันวูบไหวตามแรงลมที่เล็ดลอดเข้ามา ส่งให้เงาของคนสองคนทาบทับลงบนผนังกระโจมดูพร่าเลือนเซียวอวี้หานนั่งพิงหัวเตียงด้วยท่วงท่าสงบนิ่งประดุจพยัคฆ์บาดเจ็บ แม้ร่างกายจะอ่อนแรงทว่าสายตาคมกลับเย็นชาจดจ้องไปยังร่างบอบบางในชุดบุรุษที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดแจงปูฟูกนอนลงบนพื้นแข็งกระด้างข้างเตียงของเขา“ข้าบอกให้เจ้ากลับไปนอนที่กระโจมท้ายค่าย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยไล่อย่างไร้เยื่อใยประหนึ่งออกคำสั่งแก่พลทหารเว่ยหว่านหนิงมิได้เงยหน้าขึ้นสบตา นางใช้มือเรียวจัดหมอนไม้ให้เข้าที่ด้วยความใจเย็นก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นไม่แพ้กัน“พิษหยกดำในกายของท่านอ๋องยังถูกขับออกไม่หมดสิ้น บาดแผลที่หน้าท้องก็ยังมิอาจวางใจได้ หม่อมฉันกังวลว่าหากกลางดึกพิษในกายท่านอ๋องกำเริบขึ้นมา หม่อมฉันที่นอนอยู่ท้ายค่ายแม้จะวิ่งกระหืดกระหอบมาก็คงรักษาไม่ทันการ”นางกล่าวจบโดยไม่รอฟังคำคัดค้านใด ๆ ร่างบางล้มตัวลงนอนบนฟูกที่ปูไว้อย่างเรียบง่า

บทที่ 16ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยท่ามกลางเสียงกีบม้าที่กระทบพื้นดินจนฝุ่นตลบอบอวล ขบวนแพทย์นับยี่สิบชีวิตกำลังเตรียมพร้อมเคลื่อนกำลังสู่แนวหน้า เว่ยหว่านหนิงในอาภรณ์บุรุษสีเข้มดูรัดกุมเดินถือถุงผ้าที่เต็มไปด้วยยามสมุนไพรตรงเข้าไปร่วมขบวนเนื่องจากทหารแนวหน้าต้องได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วนทำให้พวกเขาต้องเร่งเวลาเดินทางจึงไม่อาจใช้รถม้าได้ แน่นอนว่าการควบม้าไปคือทางเลือกเดียวที่ดีที่สุด เมื่อถึงเวลาใกล้ออกเดินทางเหล่าแพทย์ทหารต่างขึ้นม้าด้วยความชำนาญ เว่ยหว่านหนิงมองซ้ายมองขวาเพื่อหาพาหนะของตน“ท่านหมอเว่ย หาอะไรอยู่หรือ?” รองแม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามหลังจากเห็นอีกฝ่ายพยายามมองหาบางอย่าง“ข้ากำลังหาม้าของข้า”“อ่า...ม้าของท่านน่ะหรือ อยู่ตรงนั้นอย่างไรเล่า”หญิงสาวมองตามปลายนิ้วของรองแม่ทัพ ก่อนจะหยุดชะงักด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นม้าของตนถูกจัดให้อยู่ห่างไกลจากตำแหน่งของเซียวอวี้หานจนแทบมองไม่เห็นแม้แต่แผ่นหลังของเขา“เหตุใดม้าของข้าถึงถูกจัดให้อยู่ท้ายขบวน?” นางหันไปถามด้วยความข้องใจ “หากพิษในกายของท่านอ๋องกำเริบขึ้นมากลางทาง ข้ามิต้องขี่ม้าข้ามหัวหมอคนอื่นไปหาเขาหรือ!”“นั่นเป็นบัญชาจากท่านอ๋

บทที่ 18ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบพลบค่ำการรักษาทหารรายสุดท้ายของวันนี้ก็เสร็จสิ้นลง เว่ยหว่านหนิงที่เหนื่อยล้าจากการรักษาผู้ป่วยเดินโซเซกลับมายังกระโจมแพทย์ นางทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดสภาพ แผ่นหลังบอบบางพิงผนังเก้าอี้ไม้พลางก้มลงมองอาภรณ์บุรุษของตนเอง บัดนี้มันเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยโลหิตแห้งกรังของผู้ป่วยและฝุ่นดินจากการรอนแรมกลางป่าตลอดสองวัน“ท่านหมอเว่ย จะกลับกระโจมที่พักเลยหรือไม่”แม่ทัพหม่าเอ่ยถามหมอหนุ่มหน้าสวยตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความห่วงใย หลังจากที่เขาได้เห็นถึงความทุ่มเทและการเสียสละของหมอหนุ่มตรงหน้า อคติที่เคยมีต่ออีกฝ่ายพลันมลายหายไปจนสิ้นเหลือไว้เพียงความนับถือในฐานะแพทย์ผู้เสียสละ“ข้าจะอยู่ที่นี่ต่ออีกครู่หนึ่งขอรับท่านแม่ทัพ” เว่ยหว่านหนิงตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ใกล้ถึงเวลาที่ข้าต้องไปฝังเข็มขับพิษให้ท่านอ๋องแล้ว ข้าตั้งใจว่าจะต้มยาบำรุงไปถวายพระองค์ด้วย”“ท่านหมอเว่ยมีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่”หม่าเฉิงกงย่างกายเข้าไปใกล้ เมื่อเห็นใบหน้าขาวซีดและหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมของอีกฝ่าย เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดที่ก่อนหน้านี้เค