All Chapters of Naglalagablab na Secrets and Revenge: Chapter 331 - Chapter 340

Umupo ako sa isang silya at tahimik na naghintay.Gusto ko siyang ayain sa isang simpleng almusal…Lumipas pa ang ilang minuto bago ko narinig ang pagbukas ng pinto mula sa hallway ng penthouse.Napakapit ako nang mahigpit sa laylayan ng suot ko. Wala sa sarili akong napangiti at tumayo nang marinig ko ang mabibigat niyang hakbang patungo sa direksyon ko.Pagpasok niya sa kusina, nakita ko agad ang malamig na tingin niya malayong malayo sa mga tingin niya kanina at kagabi.Nakasuot na siya ng kaniyang pormal na itim na polo at slacks, ang kaniyang buhok ay maayos na nakasuklay, at ang kaniyang awra ay napakalamig.Tiningnan niya ako, pagkatapos ay bumaba ang tingin niya sa lamesa kung saan nakahanda ang mainit na almusal. Dalawang plato, dalawang baso ng kape, at ang maayos na presentation ng niluto ko.“Black,” nakangiting bati ko, pinipilit na itago ang kaba sa boses ko. “N-nagluto ako. I thought you might be hungry after your talk with Hunter. Halika, sabay na tayong kumain.”Pumun

“You didn't have to cook this much, Hannah. Dapat hinayaan mo na ang mga chef,” malambot na saway ni Black habang inabot ang pisngi ng kapatid para punasan ang maliit na mantsa ng harina doon.Nanatili akong nakatayo malapit sa hamba ng pinto, nakapako ang mga paa sa sahig.Pinanood ko kung paano nagbago ang buong awra niya. Ang kaninang malamig at pormal na lalaki sa loob ng unit naming, ang lalaking ni hindi man lang tinapunan ng tingin ang niluto ko, ay biglang naging isang mapagmahal na kapatid.Hindi ko alam pero parang kinurot ang dibdib ko.Ibang iba ang mga tingin niya ngayon kay Hannah kesa sa tingin niya sa akin kanina… at parang mas magaan pa kesa sa kung paano niya ako tignan noon.“Kuya naman, minsan lang ako sipagin eh!” nakangusong sagot ni Hannah bago lumingon sa akin. “Ate Yna! Halika na, upo ka na rito sa tabi ko. Dito ka naman sa kabila, Kuya.”Dahan-dahan akong humakbang papalapit sa malaking dining table. Puno iyon ng iba’t ibang klase ng breakfast food, mga pancak

… nasasaktan ako.Bawat pagnguya ko parang mas lalo lang akong nahihirapan na panoorin ang eksena nila.Ang bawat pagtawa ni Hannah, ang bawat malambing na sagot nina Black at Hunter sa kaniya, mas lalo akong na-o-out of place.Napayuko ako, mahigpit na nakahawak sa tinidor ko. Nakita ko ang isang patak ng luha na nagbabadyang bumagsak mula sa mga mata ko, kaya bago pa man may makapansin, mabilis akong tumayo.Natahimik ang mesa. Napatingin silang tatlo sa akin.“A-Ate Yna? May problema ba?” nag-aalalang tanong ni Hannah.Pinilit kong ngumiti kahit pakiramdam ko ay bibigay na ang mga tuhod ko. “B-busog na ako, Hannah. Ang sarap ng luto mo, kaso... k-kumain narin kasi ako kanina sa unit namin, nagluto din kasi ako ng agahan...”“Gano’n ba? Kung gano’n nakapag-almusal na pala kayo ni Kuya?”“H-Hindi, ako lang. Ayaw ng kuya mo yung niluto ko…” ngumiti ako ng mapakla at tumingin kay Black, “Mas gusto niya ‘yong hinanda mo, masarap naman kasi talaga, pero sorry talaga… b-busog ako.” pilit

Tahimik lang ako habang naglalakad kami sa loob ng isang high-end shopping mall.Halos lahat ng mga tao ay napapatingin sa amin, hindi lang dahil sa dami ng mga bodyguards na nakasunod sa hindi kalayuan, kundi dahil sa dalawang lalaking kasama namin ni Hannah.Si Black at si Hunter.Parehong matangkad, parehong may malakas na awra, at parehong nakakakuha ng atensyon ng kahit sinong makasalubong namin. Pero hindi doon nakatuon ang isip ko. Nakapako ang paningin ko sa malamig na likod ni Black habang naglalakad siya sa unahan, nakaalalay kay Hannah. Ang sakit na naramdaman ko kaninang umaga? Ang pag-iyak ko sa loob ng penthouse? Lahat iyon, pilit kong ibinaon sa pinakamalalim na parte ng isip ko.Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na kung kaya niyang maging malamig, kaya ko rin. Kung kaya niyang iparamdam na parang wala kaming pinagsaluhan, kaya ko ring umarte na parang wala siyang halaga sa akin.I need to be strong. I need to be cold. Wala akong mapapala kung patuloy akong iiya

“Anong tinutunganga mo d'yan, Yna?! Tumayo ka! Faster! Kailangan nating maiuwi agad si Hannah!” malakas na sigaw niya sa akin, na parang isang malaking sampal sa pagkatao ko.Napapikit ako nang mariin. Ang luha na kanina ko pa pinipigilan ay nagbabadyang bumagsak, pero marahas ko itong pinunasan.Pwede bang tumakbo nalang?Hindi ba ako mamamatay kung tatakbo nalang ako? Pakiramdam ko’y wala naman ng puwang ang manatili pa dito. Napakikit ako saglit, pero agad na pumasok sa utak ko ang paalala ni Mr. Blackie.“Come on, Yna!” dugtong pa nito.Kinagat ko ang ibabang labi ko hanggang sa halos magsugat.“Okay ka lang ba, Ate Yna?” Narinig ko ang nag-aalalang boses ni Hannah mula sa mga bisig ni Black. Kahit siya, na nasaktan din, ay nagawa akong alalahanin. Pero si Black? Tinalikuran na niya ako at nagsimula nang maglakad ng mabilis patungo sa exit, buhat-buhat si Hannah. Pinilit kong itukod ang mga kamay ko sa sahig. Nanginginig ang mga binti ko habang unti-unti kong itinatayo ang sari