Todos os capítulos de Naglalagablab na Secrets and Revenge: Capítulo 351 - Capítulo 360

“You want to train? You want another man to touch you, to guide your hands, to be alone with you in a room?”“Pakialam mo?!” naiiyak na sa inis na sagot ko. Pilit kong binabawi ang mga kamay ko pero masyado siyang malakas.“Binitawan mo na ako, 'di ba?! I am just a waste of your time! Pabigat lang ako! Kaya hayaan mo na akong magpahinga bago pa ako makadagdag sa mga iniisip mo!”Isang madilim na tawa ang kumawala sa mga labi niya. Isang tawa na walang bahid ng saya, kundi purong desperasyon.“You really think you can just ask another man to look at you the way I do?” madiin na sabi niya, ang panga ay nag-iigting.“Na hahayaan kong may ibang lalaking makalapit sa’yo? You are my property!” matigas niyang saad.Natigilan ako. Pero saglit na ibinalik ang matapang kong tingin.“Your property?” sarkastikong sagot ko, ang mga luha ay nagbabadyang bumagsak. “Pinamukha mo sa harap nilang lahat kung gaano ako kawalang-kwenta, tapos ngayon—”Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.Bumaba ang mukha

Sobrang lapit niya.Nanatili siyang tahimik nang ilang minuto, pinapanood lang yata ang paghinga ko.Tapos, dahan-dahan, naramdaman ko ang malaki at magaspang niyang kamay. Mahinang hinaplos ng mga daliri niya ang buhok ko, inilalayo ang ilang hibla na nakaharang sa mukha ko.Ang haplos niya ay sobrang lambot. Sobrang nag-iingat, na para bang ingat na ingat siyang magising o masaktan ako.Kumurot ang puso ko. Gusto kong sumigaw at magtanong kung bakit.Bakit siya ganito? Bakit nagiging demonyo siya kapag gising ako, tapos magiging ganito kalambing kapag tulog ako?Inilapit niya ang mukha niya sa akin. Naramdaman ko ang init ng hininga niya. Idinampi niya ang mga labi niya sa noo ko. Isang matagal at mainit na halik.Kasabay ng pag-alis ng mga labi niya, narinig ko ang isang mahina at basag na bulong.“Just hold on a little longer, my little bird. I won't let this drag out any further.”Rinig ko ang marahas na paglunok niya. Pakiramdam ko ay may mabigat na nakadagan sa dibdib niya sa pa

“Kung hindi darating si Black, mamatay ka.”“Kung darating siya, mamatay siya…”Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya, walang bahid ng biro sa tono niya.Totoo talagang traidor ang tauhang ito ni Black!Nanginginig ang bawat kalamnan ko. Ang malamig at magaspang na semento sa ilalim ng aking mga paa ay walang panama sa lamig na tuluyang bumalot sa puso ko dahil sa matinding takot.Marami na akong napagdaanang panganib simula ng makilala ko si Black pero ang ngayon ay ang mas nakakatakot… dahil hindi ko alam kung darating ba siya para iligtas ako.Kung darating ba siya pagkatapos ng lahat ng pananakit niya sa akin?Kung talaga bang may halata ako sa kan’ya.Higit sa takot ko sa kamatayan, mas natatakot ako sa katotohanan na baka ang lalaking unti-unti ko ng minahal ay baka nga kaya akong pabayaan.Tumingala ako, pinipilit na pigilan ang mga luha ko sa pamamagitan ng pagkagat ng lab isa loob ng bibig ko.Nang makita nito ang expression ko, isang tunog na nakakarindi at walang kaluluwa.

“I'm not here to play hero, Yna. I'm here to show my brother that everything he loves... will turn to ash.”“I-Ikaw ang traydor?!” Ang boses ko ay halos mapatid sa halo-halong sakit, gulat, at galit.Hindi ako makapaniwala! Hindi si Hunter! Sa lahat ng pwedeng sumaksak patalikod kay Black, hindi si Hunter!Pinilit kong kumawala mula sa pagkakatali, binalewala ang matinding hapdi sa mga pulso ko, umaasang baka sakaling gumising na lang ako mula sa bangungot na ito. “P-Pamilya ang turing sa'yo ni Black!! Itinuring niya kayong mga kapatid! Paano mo nagawa 'to?!”Sandali niyang pinagbalingan ang baril niya, nilinis linis na parang handang handa ng gamitin at sa isang kisapmata, nagbago ang ihip ng hangin.Nawala ang mapang-uyam niyang ngisi. Napalitan ito ng isang matinding poot na tila matagal nang kumukulong asido sa loob ng kaniyang dibdib, naghihintay lang ng tamang oras para sumabog.Sa isang marahas na galaw, nilapitan niya ako at malakas na sinabunutan. Napasigaw ako sa sakit nang h

“You! I know you’re already here, Azher. Lumabas ka na.”Umalingawngaw sa malawak na gusali ang boses ni Hunter habang animo’y nagmamatyag parin sa paligid niya at ngayo’y nakahawak ng mahigpit sa baril niya.Si Azher? Nandito na si Azher? Kasama na ba niya si Black?! Mula sa pinakamadilim na sulok ng semento, nakarinig ako ng mabibigat ngunit kalmadong mga yabag, parang taking ng combat shoes na pangbabae.Bawat hakbang ay tila sumasabay sa mabagal at masakit na pagtibok ng puso ko.At mula sa dilim, dahan-dahang lumabas ang kanang kamay ni Black.Si Azher.Nakatali nang maayos ang kaniyang buhok, nakasuot ng kaniyang nakasanayang black tactical attire na lalong nagpapakita ng kaniyang pagiging matatag na babaeng mandirigma.Walang bakas ng gulat o takot sa kaniyang magagandang mata.Sa halip, isang blangkong ekspresyon ang nakapaskil sa kaniyang mukha habang kalmadong naglalakad palapit sa amin. Hindi niya ako tiningnan. Ang buong atensyon niya ay nakapako kay Hunter.“Masyado ka ya