Lahat ng Kabanata ng สืบรักข้ามภพ : Kabanata 11 - Kabanata 20

ฉีหยางซิ่วมองนางโจรซึ่งถือกระบี่ปลายหักไว้มั่น สายตานางกวาดหาเสียงฝีเท้านับสิบซึ่งกำลังกรูเข้ามา“เจ้ามันโง่เขลา พวกนั้นมันไม่มีทางทำร้ายข้า มันเพียงต้องการตัวข้าเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง ตอนนี้เจ้าควรหนีเอาตัวรอดเสีย ไม่อย่างนั้นอาจไม่ทันการณ์”นางโจรหันหน้ากลับมามองคุณชาย ดวงตานางแดงก่ำ หากไม่มีน้ำตาสักหยด“สัญญากับข้าได้ไหม ไม่ว่าอย่างไร อย่าให้คนชั่วพวกนั้นจับตัวได้”“ห่วงตัวเองบ้าง ชีวิตเจ้าก็สำคัญไม่ต่างกับชีวิตของข้า...หงเซ่อ”ดวงหน้าฉาบด้วยเลือดเผยรอยยิ้มซีดเซียว จากนั้นนางก็ถีบตัวลอยขึ้นเหนือพื้น แล้วกระโจนเข้าใส่ชายชุดดำด้วยความว่องไว วิทยายุทธ์นางดุดัน อีกทั้งการเข้าห้ำหั่นศัตรูก็แข็งแรง และห้าวหาญราวกับบุรุษมากกว่าจะเป็นสตรีฉีหยางซิ่วแม้ไม่ถนัดด้านบู๊สักเท่าไรทั้งที่เขาคือทายาท พู่กันปลิดวิญญาณ กระนั้นก็เป็นคนหัวไวจึงเอาตัวรอดเก่ง เขาพยายามช่วยเหลือนางโจรทุกวิถีทาง แต่ศัตรูล้อมหน้าล้อมหลังและมีจำนวนมากเสียจนเขาเพลี่ยงพล้ำ ล้มลุกคลุกคลานจนเนื้อตัวเคล็ดขัดยอก และภาพวาดที่อยู่ในย่ามก็หล่นกระจัดกระจายชายหนุ่มห่วงภาพเหล่านั้นจับใจ มันมิใช่ภาพสาวงามยั่วยวนตัณหาให้ลุ่มหลงอย่างที่

เสียงแกรกๆ ดังสลับ เสียงดังตุบๆ ดังจากชั้นบนอย่างถี่กระชั้น ยามนั้น สติของชายวัยกลางคนแทบจะกระเจิงหาย“ลูกช้างขอร้อง อย่าทำอะไรลูกเลย หากการเข้ามาอยู่ที่นี่รบกวน ‘ท่าน’ ก็เป็นเพราะลูกช้างไม่ทราบมาก่อน ถ้าท่านจะเล่นงานใคร ขอให้ไปลงที่นังช้างแก้มอุ่น ตุ๊ต๊ะโน่นเลย ลูกช้างกลัวแล้ว เข็ดแล้วจริงๆ ต่อไปจะไม่มารบกวนอีก”มานพว่าพร้อมยกมือท่วมหัวไหว้สิ่งที่ซ่อนแอบในบ้านหลังนี้และจู่ๆ แสงสว่างในบ้านก็ดับลง วินาทีนั้นมานพตัดสินใจเด็ดขาด แม้จะกลัวอันตรายจากสิงสาราสัตว์กลางป่าอยู่มาก และข้างนอกฝนก็ตกหนัก แต่มันคงดีกว่าการเสี่ยงหัวโกร๋นอยู่ในบ้านหลังเก่าสุดสยองขวัญ เพราะเขารู้ว่าอีกมีกี่อึดใจต่อจากนี้ ลายเสี้ยนในห้องนอนใหญ่ที่มองเห็นเป็นรูปใบหน้าหญิงสาว มันจะแผดเสียงร้องโหยหวนให้เขาต้องขวัญกระเจิงอีกครั้ง!!ภายในออฟฟิศ วี.พี. รักคุณปองคุณ ชายหนุ่มวัยเฉียดสี่สิบรูปร่างท้วม ลำคอสั้น เดินหน้ามุ่ยเข้ามานั่งที่เก้าอี้ตัวหรู พอเห็นวีรินทร์น้องสาวซึ่งกำลังเติมสีปากให้แดงยิ่งกว่าสีเลือด เขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หล่อนสวยจัดแต่จริตจะก้านบวกความเจ้าเล่ห์มักได้เกินงาม คือกิตติศัพท์ที่ใครได้ยินต่างขยาดพ

วีรินทร์ต้องหัวหมุนอีกหน เมื่อบุนซูขอนัดพบหล่อนที่ทะเลบัวแดง สถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อประจำอำเภอแห่งนั้น ทั้งที่อยากปิดจ๊อบอย่างเร่งด่วนเพราะได้ข่าวว่าลูกค้าเก่านายมานพ ซึ่งนอนแบ็บอยู่ในโรงพยาบาลส่งคนมาก่อกวนแถวๆ บ้านเก่าหลังงามซึ่งหล่อนตั้งใจขายให้บุนซูความรีบร้อนในตอนลงรถด้วยใกล้เวลานัดหมายเต็มแก่ หล่อนจึงปิดประตูรถทับนิ้วโป้งของตัวเองวีรินทร์ร้องโหยหวน สีหน้าสีตาบิดเบี้ยว หล่อนเซแซดไปไปหาที่นั่ง ความรู้สึกปวดหนึบยังตามมาเล่นงานไม่หยุด จึงผลุนผลันเข้าไปในห้องน้ำหวังใช้น้ำช่วยลดอาการปวด แต่วันนี้อากาศเย็นจัดหล่อนจึงสะดุ้งโหยงรีบผละออกจากสายน้ำเย็นแทบไม่ทันสาวอวบก้าวลิ่วๆ ตรงไปรอลูกค้าหนุ่มหล่อที่ห้องพักเก๋ไก๋แบบโฮมสเตย์ของชาวบ้านซึ่งมีร้านกาแฟอยู่ด้านหน้า นั่งรออยู่สักพักใหญ่ก็พบว่าสถานที่แห่งนี้มีผู้คนเดินกันขวักไขว่ทั้งที่ไม่ใช่วันหยุด สองข้างทางมีร้านขายอาหารเช้าง่ายๆ ของท้องถิ่น ที่น่าสนใจเห็นจะเป็นสายบัวเชื่อมกับข้าวจี่ พร้อมเผือกย่าง กล้วยปิ้ง และหมูปิ้งซึ่งมีกลิ่นหอมชวนให้ลิ้มลองความที่หิวและยังไม่มีอาหารตกถึงท้อง หล่อนจึงสั่งมารับประทานสองสามอย่างกระทั่งเวลาผ่านไปราวครึ

ดังนั้น นอกจากสารพัดยาที่ช่วยทำให้น้องชายคึกคักที่เขากว้านซื้อจากสำนักหมอชื่อดังมากิน ชายหนุ่มจำต้องพึ่งภาพวาดชุนกงของฉีหยางซิ่ว เพื่อกระตุ้นความคึกคักให้ตนเอง เพราะภรรยาผู้นี้ไม่ยินยอมให้เขามีบ้านเล็กบ้านน้อย แม้แต่สาวใช้ นางก็เลือกคนที่มีรูปร่างและหน้าตามิต่างกับตน“ทำเรื่องชั่วช้า ยังคิดว่าตนเป็นผู้ประเสริฐ”เสียงของมันลอยตามลมมาเข้าหูฉีหยางซิ่ว แม้จะขัดเคืองใจอยู่มาก แต่เขาไม่นำมาใส่ใจ มือยังเคลื่อนไหวอย่างว่องไว จนก่อเกิดเป็นรูปภาพผู้หญิงที่ดูแปลกตา มิใช่หญิงสาวหุ่นสะท้านใจ แต่เป็นผู้หญิงที่ร่างแบบบาง“นั่นมัน!”น้ำเสียงมันกราดเกรี้ยว และก้าวเข้ามาใกล้เขาอีกนิด มือของมันยื่นออกมาหมายจะช่วงชิงรูปวาดของเขาไป“เจ้าสนใจรูปพวกนี้ด้วยหรือ ฮ่าๆ ๆ”คนถูกถามถลึงตาใส่ ก่อนทำมารยาททรามด้วยการถุยน้ำลายลงพื้น แต่ฉีหยางซิ่วไม่ถือสาด้วยรูปวาดชุนกงของเขาเป็นสิ่งน่าอัศจรรย์ ลายเส้นอ่อนช้อยงดงาม ถึงจะผิดศีลธรรมอยู่มาก แต่การเป็นคุณชายที่ตกต่ำ ไร้ตึกสวยงามและบริวารรับใช้ เขาจำต้องหาทางเลี้ยงดูตนเอง ด้วยหวังว่าสักวันจะลืมตาอ้าปากได้“คนลามก! บุรุษเยี่ยงเจ้าสมควรถูกตัดหัวและเสียบประจาน ข้าไม่ควรเชื

วีรินทร์อยู่ไม่เป็นสุขตั้งแต่รู้ว่ามีวิญญาณจากรูปภาพตามติด แต่หล่อนพยายามมีสติให้มาก ด้วยเกรงว่าจะทำให้การเจรจากับบุนซูไม่ประสบผลสำเร็จ เมื่อเป็นเช่นนั้น ท่าทีหล่อนเลยออกจะประหลาดสักหน่อย ประหลาดล้ำจนบุนซูผิดสังเกตในขากลับ วีรินทร์เรียกลูกน้องที่สำนักงานประจำสาขาต่างจังหวัดนำรถตู้มารับหล่อนกลับพร้อมบุนซูหนุ่มหล่อรัดเข็มขัดให้ตัวเองเสร็จสรรพ แล้วหันมามองสาวสวย“ไปใกล้ๆ แค่นี้เองค่ะ และน้องรูปหล่อนี่ขับรถนิ่มมาก แม็คเป็นมือดีของบริษัท คุณบุนซูไม่ต้องห่วง ปลอดภัยถึงที่หมายแน่นอน” หล่อนเอ่ยจบก็ยื่นมือไปตบบ่าแม็คบุนซูยักไหล่น้อยๆ ก่อนเอ่ยว่า“ถ้าวันนี้ไม่สะดวกไปดูบ้านหลังนั้น เรากลับเข้าไปพักในตัวเมืองแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ดีไหมครับ”“แก้มอุ่นเกรงใจค่ะ ไม่อยากให้คุณต้องเสียงานหลายวัน”“โอ้ ไม่ต้องห่วงครับ ผมมีน้องเขย และน้องสาวช่วยงานอยู่ทางนั้น ตอนนี้เคลียร์คิวว่างยาวเกือบอาทิตย์เลย เพราะตั้งใจมาดูบ้าน และทำเรื่องอื่นๆ ให้เรียบร้อย” เขาว่าพร้อมมองรอบรถตู้ ท่าทางออกจะพิลึกสักหน่อย วีรินทร์จึงอดลูบต้นแขนตนเองไม่ได้“บางทีแก้มอุ่นคง คิดมากไป...” หล่อนยอมรับถึงความเครียดที่เกาะกินใจ“ยังไง