Todos os capítulos de ทะลุมิติทั้งที ขอเหมาสามีอสูรทั้งห้าคน: Capítulo 11 - Capítulo 20

หลายวันมานี้ ไป๋อันอันใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย และเริ่มปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้มากขึ้นเรื่อยๆช่วงนี้เฟิงโม่ไป๋ยุ่งมาก ออกไปล่าสัตว์ตั้งแต่เช้าตรู่และกลับมาตอนค่ำเห็นว่าต้องตุนเสบียงอาหารให้เยอะๆ เพราะเมื่อกระแสลมหนาวมาเยือน ก็จะออกไปล่าสัตว์ไม่ได้อีกแล้วจากตอนแรกที่ไป๋อันอันรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับป่าดึกดำบรรพ์ และเดินเตร็ดเตร่ไปสำรวจมาแล้วหลายที่ แต่ไม่นานนัก สัญชาตญาณปลาเค็มที่ชอบนอนขี้เกียจของเธอก็ค่อยๆ เผยออกมาชอบที่จะขลุกตัวและจัดแจงข้าวของอยู่ในถ้ำสัตว์อสูรของเฟิงโม่ไป๋มากกว่าใจกลางถ้ำ มีหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งที่ไป๋อันอันจัดวางไว้ ซึ่งเป็นหินที่หมาป่าขาวตัวใหญ่แบกมาด้วยมือเดียว ทั้งที่มันหนักอึ้งและเทอะทะมาก ไป๋อันอันใช้มันทำเป็นโต๊ะรอบๆ โต๊ะหินใหญ่ มีหินก้อนเล็กทรงกลมมนดูเกลี้ยงเกลาหลายก้อน นำมาใช้เป็นเก้าอี้ได้พอดีในตอนนี้ ไป๋อันอันกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หินกลมๆ อย่างสบายอารมณ์ เธอพอใจกับ “เครื่องเรือน” ชุดนี้มากบนเก้าอี้มีเบาะรองนั่งนุ่มๆ ที่เฟิงโม่ไป๋ทำมาจากหนังสัตว์ผืนหนาปูรองไว้ให้ นุ่มสบายอย่างยิ่งเธอหรี่ตาลงพลางสัมผัสถึงความสบายเท้าเล็กๆ ของไป๋อันอัน สวมร

“ถือซะว่าข้าขอร้องเจ้า...”เฟิงโม่ไป๋เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือราวกับจะร้องไห้ จากนั้น สือซีก็รู้สึกถึงหยดน้ำอุ่นๆ ที่หยดลงบนหน้าเสือของเขา เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าหมาป่าขาวตัวใหญ่ที่ดูดุร้ายและน่าเกรงขามตัวนี้ ร้อนใจจนน้ำตาไหลพรากเขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกอุ้งเท้าขึ้นชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง“พวกเขาไปทางนั้น หมูป่าแบกแม่นางน้อยคนนั้นไป แต่ข้าบอกไว้ก่อนนะว่าอย่าหวังอะไรมาก ถึงอย่างไร...”“ขอบคุณมาก”เมื่อได้เบาะแส เฟิงโม่ไป๋ก็ไม่สนใจคำพูดของสือซีอีกต่อไป เขากระโจนพรวดเดียว แล้วพุ่งทะยานไปตามทิศทางที่สือซีชี้บอกด้วยความเร็วสูงสุด“เฮ้อ ไม่ฟังคำเตือนกันบ้างเลย ไว้เจ้าไปเห็นแม่นางน้อยของตัวเองกะหนุงกะหนิงกับมนุษย์สัตว์อสูรตัวอื่น เมื่อนั้น ก็คือจุดเริ่มต้นของการใจสลายของเจ้า”สือซีทำหน้าบึ้งตึง มองตามแผ่นหลังที่รีบร้อนของหมาป่าขาวตัวใหญ่ แล้วส่ายหน้าอย่างจนปัญญานึกถึงตอนนั้น มารดาของเขาก็เคยบอกว่ารักบิดาของเขาที่สุดเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ยังไปยั่วยวนจนมีสามีอสูรเพิ่มอีกตั้งสิบกว่าคนไม่ใช่หรือไร?นี่ยังแค่พวกที่พอจะนับหน้าถือตาได้ส่วนอสูรตัวผู้ที่รอคอยให้มารดาของเขาชายตา

เฟิงโม่ไป๋ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เขาเหลือบมองศพของหมูป่า จากนั้นจึงหดกรงเล็บของตนกลับ สะบัดคราบเลือดบนขนอย่างรังเกียจเหอะ หากเพียงแค่หมายปองแม่นางน้อยแต่ยังไม่ลงมือ และเห็นว่าในป่าดึกดำบรรพ์ต่างก็อยู่กันอย่างยากลำบาก เขาก็คงจะปล่อยหมูป่าตัวนี้ไปอย่างมากที่สุดในภายหลัง ก็แค่คอยปกป้องแม่นางน้อยแบบไม่ให้คลาดสายตาแต่ มนุษย์สัตว์หมูป่าล่วงรู้ความลับของแม่นางน้อย เพื่อแม่นางน้อยของตนเองแล้ว เขาย่อมไม่เหลือชีวิตมันไว้แน่จะโทษก็ต้องโทษที่มันดันมารู้ในสิ่งที่ไม่ควรรู้“แม่นางน้อยเจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”หลังจากจัดการหมูป่าเสร็จ เฟิงโม่ไป๋ก็กลับคืนร่างมนุษย์ เดินมาข้างกายแม่นางน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของไป๋อันอันเต็มไปด้วยดิน ทั้งตัวสกปรกมอมแมมน่าสงสาร เฟิงโม่ไป๋ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาทันทีเขาพยายามยื่นมือใหญ่ออกมา หมายจะช่วยเช็ดหน้าเล็ก ๆ ให้แม่นางน้อยแต่ในตอนนั้นเอง ไป๋อันอันก็โถมตัวเข้ากอดอกของเฟิงโม่ไป๋อย่างแรง“ฮือๆๆ ต้าไป๋ ข้านึกว่าจะไม่ได้เจอเจ้าอีกแล้ว?”เฟิงโม่ไป๋ถูกแม่นางน้อยที่อ่อนนุ่มกอดเต็มอกพลันชะงักไปครู่หนึ่งแต่ไม่นาน เมื่อสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำตาของแม่นางน้อยที่ตกลงบนไหล่ เขาคืน

“เอ๊ะ? เจ้าอย่าเข้าใจผิดนะ ข้าขอขอดูหน่อยได้ไหม ขาของเจ้าดูเหมือนไม่ได้หักนะ?”ไป๋อันอันผละออกจากอ้อมกอดของเฟิงโม่ไป๋ด้วยความสงสัย เดินเข้าไปหาเสือตัวใหญ่สองสามก้าวเมื่อกี้ที่เหลือบไปเห็นขาหลังที่บาดเจ็บของเสือตัวใหญ่ ดูเหมือนจะไม่ได้หัก แต่เป็นอาการข้อต่อหลุด“เจ้าพูดจริงหรือ?”สือซีได้ยินคำพูดของไป๋อันอัน ในดวงตาเสือพลันมีประกายสว่างวาบขึ้นมาวูบหนึ่ง หูทั้งสองข้างกระดิกตั้งชันขึ้นแต่เพียงพริบตาเดียว หูของเขาก็ลู่ตกกลับไปตามเดิมตัวเมียตรงหน้าคนนี้ คงจะเล็งเห็นว่าเขาเป็นอสูรเสือ เลยอยากจะรับไปเป็นคู่สินะ ถึงได้มาพูดจาหลอกล่อเขาแบบนี้“เหอะ เสแสร้ง ข้าจะบอกเจ้าให้ ตอนนี้ข้ามันก็แค่เสือขาเป๋ ล่าสัตว์ยังทำไม่ได้เลย เจ้าอยากให้ข้าเป็นคู่ด้วย ข้าก็เป็นได้แค่คนพิการ อีกอย่าง ต่อให้เจ้าช่วยข้าได้จริง ข้าก็ไม่มีทางเป็นคู่กับเจ้าหรอก!”เมื่อได้ยินคำพูดของเสือตัวใหญ่ ฝีเท้าของไป๋อันอันก็ชะงักไป เธออึ้งไปเล็กน้อย เสือตัวนี้กำลังมโนอะไรอยู่เนี่ย?“เหอะ เจ้าอยากจะเป็นคู่กับอันอัน แต่นางยังไม่ตกลงเลย! อันอันพวกเราไปกันเถอะ ไม่ต้องไปสนใจอสูรเสือตัวนี้แล้ว!”เฟิงโม่ไป๋ได้ยินดังนั้นก็โกรธจ

และแล้ว สือซีกับพวกเฟิงโม่ไป๋ก็ได้อยู่ด้วยกันเป็นเวลาสามวันในช่วงเวลานี้ เฟิงโม่ไป๋ต้องออกไปล่าสัตว์ แต่เขาก็จะรีบกลับมาอย่างรวดเร็วเสมอเวลาเขามองไปที่สือซี สายตาจะเต็มไปด้วยความระแวดระวังราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะมารังแกแม่นางน้อยของตนสือซีเห็นท่าทางแบบนั้น ก็ได้แต่กลอกตาเสือ ในใบหน้าเสือมีแต่คำว่าไร้คำจะกล่าวตัวโตๆรอให้เขาหายดีก่อนเถอะ จะสะบัดก้นหนีไปทันที ต่อให้มาอ้อนวอนก็ไม่รั้งอยู่แล้ว!เหอะ ก็มีแต่ไอ้หมาป่าตัวนี้นี่แหละ ที่มองว่าตัวเมียเป็นสมบัติล้ำค่า? ใครเห็นใครก็อยากจะได้?เขายังกลัวเสียอีกว่าตัวเมียคนนี้จะมาหมายปองตนเอง!ความจริงสามวันนี้ เขาถูกจัดให้อยู่ตรงริมขอบถ้ำสัตว์—ในรูถ้ำที่เฟิงโม่ไป๋ขุดขึ้นมาใหม่หลายวันมานี้ แม้แต่หน้าของไป๋อันอันเขาก็ยังไม่ได้เห็นเลยทว่าเขาไม่ได้คิดหรอกนะ ว่าตัวเมียคนนี้จะปล่อยเขาไปจริงๆบางทีตัวเมียคนนี้อาจจะกำลังเล่นตัวทำทีเป็นถอยเพื่อรุก?หรือว่ากำลังคิดหาวิธีอื่นอยู่... อย่างเช่นคิดจะใช้กำลังบังคับขืนใจ?พอคิดมาถึงตรงนี้ สือซีก็ขนลุกซู่ เขาเอาแต่รู้สึกว่าไป๋อันอันมีเจตนาร้ายต่อตนเองเสมอ“หึ อย่าหวังเลยว่าจะทำสำเร็จ!”สือซีมโนภา